6 ay 19 gunlukken...

Desteksiz oturabiliyorum-zaman zaman geriye kaykilsamda, oturmanin tadina vardigim gunden beri yuzukoyun oynamaz oldum...
Emekleme egzersizleri yapiyorum- tum cesaretimi toplayip oturur pozisyondan one dogru atiyorum kendimi...
O kadar icten kahkahalar atiyorum ki annem benden daha cok guluyor...
Babaannemle tanistim, hic tanimadigim yabanci bir konusuyor, ama kulaga hos geliyor...
Sarisin hatunlara bayiliyorum, saatlerce cilve yapip oynayabilirim...
Saclarim sanki dalgali olacak, tipki anneminkiler gibi...
Uzun tahta kasiklari yiyip onlarla konusmaya bayiliyorum...
Artik iki elime birer oyuncak alip onlari birbirine vurabiliyorum...
Bardaktan yada pet siseden su yada sut icmeye bayiliyorum...
Emzik ve biberondan nefret ediyorum...
Elmo'yu cooook seviyorum...
Baska cocuklarin oyuncagimi elimden almasina izin vermiyorum...
Sabahlari uyaninca annemin memesinde cizgi film izlemeye bayiliyorum, annem buna sabah keyfimiz diyor...
Babama hayranim, o isten gelince gozlerimi suze suze kur yapmaya bayiliyorum...
Anneme sarilarak uyumaktan cok keyif aliyorum...
Annem ile babam gibi istahli degilim ama yavas yavas alisiyorum, peyniri cok seviyorum ama yogurttan nefret ediyorum...
Annemle slingin icinde uzun yuruyusler yapmak en buyuk zevkim...
Yeni tanistigim insanlarin yuzlerine dokunup onlari tanimak istiyorum...
Iki oyuncagimi birbirine vurarak ses cikartmak cok hosuma gidiyor...
Annemle guresmekten babamin omuzunda evi dolanmaktan cok mutlu oluyorum...
Altta iki disim var, usteki tek dis zorlamaya basladi, o yuzden biraz mizmizim...
Balkonda olup arabalari seyrederek yemek yemek daha bir eglenceli...
Amcamin yaptigi 'dumtis' sesi cok ama cok komik...
Zurafalar en sevdigim hayvanlar...
Kus sesleri ovalara yayilir bide twinkle twinkle little star en sevdigim sarkilar...
Annemin yaptigi kolajlara bakip, onlara dokunmak en buyuk oyunum, cokkkk tatlilar...
Ruya gormeye basladim, bazen beni korkutuyorlar...
Annem popomun cok tatli oldugunu soyluyor...
Ziplamaya ve hoplamaya bayiliyorum...Annemle butun mahalleyi ayaga kaldiracak kadar cigliklar atarak hoppalada hopluyoruz...
Banyo saatimi zor bekliyorum, bayiliyorum suya, ama neden beni hep bir muddet sonra cikartip o salak yesil havluya sarilyorlar anlamiyorum, ben hep suda kalayim istiyorum...
Sey bide ben annem ile babami cok seviyorum, onlara sariliyorum...

Gelismeler...

'offf hayat cok mu zor ne?' bakisi

Koca Totolu bir inegim ben...Inek kismi sut uretimimden geliyor...
Emzirirken diyet yapmak pek kolay degil dedi doktorum, psikologum ise 'yoooo git bir diyetisyenle konus' dedi, ve beni direk doktora yonlendirdi...4 agustosa randevum var...Gerci Baby J gobeginden kurtulmak zor olucak, o ve ben bir butunduk son 15 aydir:) Zaten yavastan kati gidalara basladik, kakamizin rengi ve degeri bile degisti, anne sutundeki gibi degil, biliyorum deli diyeceksiniz ama ben biraz bi tuhaf hissettim kendimi...Oglum bir muddet sonra emmeyide birakacak benden iyice kopacak, sanki aramizdaki gorunmez gobek bagi gibiydi bu emisler, ama sayisi bile azalmaya basladi...Gerci memesiz uyumaz, anne kokusuz derin uykuya dalamaz kuzucugum. Ama cocugunun kakasini kiskanan tek anneyimdir heralde..
Iki disimiz var artik, ayakta durup ellerinden tuttugumuzda yurumek istiyor, ama hala kendi basina oturamiyor o ayri, ben kucugum ama pasalar gibiu abi hareketleri yaparim ben demeye getiriyor.Yulaftan ve elmadan nefret ediyor (yulafi bende sevmiyorum)...Armuta deli oluyor, seftali eh iste olmasada olur, muz yumusak ve kaygan yapisindan kaybetti...Tatli papatez hmmmm fena degilmis ifadesi ile yendi...6 aya cok az kaldi eline verecegim biftek parcasini emmesini seyredicem...Ha tabi bu arada bebe biskuvisi denendi sonuc olumlu ama o minicik ellerinde oyle sikiyorki paramparca ediyor sonra o koca eli agzina sokmaya caliyor o buyuk parcalarda agiza tabi...Allahtan diliyle ve buzusturdugu surati ile gerisin geri puskurtuyor, sonuc anne ustunu degistirir...
Uyku konusunu hic acmiyorum, konusmak ta istemiyorum,ama biliyorum ki attachment parenting yaparak oglumla birlikte yatiyorum, boylelikle ikimzde rahat ediyoruz...18 yasina kadar beraber yatacak degilizya...
Onun haricinde yurumeye alistirdigim gezenti oglum, tabiki sling in icinde, hergun sokak arar oldu, ancak cevrecilerin asiri hayvanseverligi yuzunden ilaclama yapilmayan Edmonton, sivrisinek istilasinda, yalan degil, cimenlikte yurumeye kalkinca ince bir bulut gibi ayaklanip ustunu kapatiyorlar, ben yanlislikla o gaflette bulundumda....Yeni Mei Tai slingimiz yolda, siparisini verdik postadan bekliyoruz, cok heyecanliyim, yeni slingimizle sirtimda tasiyabilecegim oglumu, heyyooooo....
Neyse ben artik kacar, dus ve yatak...

4.5 ay ve ilk dis patlagi...

Evet bugun 4.5 aylik olduk...Veeeeeeee bugun ilk disimiz ucundan patlak verdi, disetini yarmis ucucundan disari cikivermis..Evet biliyorum erken ama ne yapayim disi geri sokamamya...
son bir haftanin huysuzlugunun sebebi buymus demekki...Ana ogul, ilk dis heyecanina dans ettik yuksek sesli rock bir muzikle...Ben yeeeeeyyyyyy diye en ince ses tonumdan ciglik atarken oda bana eslik etti...
Bu mutlulugumuz 15 dakika surdu, cunku hala mizmiziz, hala canimiz aciyor...
Boklu tiryaki derdi babaannem, Baby J de boklu meme tiryakisi, heleki bu ara pek bir dustu memeye, yani ilk gunlerdedi gibi canim yanmaya basladi, dis cikinca yandim desenize...
Olsun yanayim, oglum icin yanayim, gene babannemin demesi gibi cok balli kaymakli...
Bugun ilk defa otobuse bindik, hemde iki kere...Gidiste pek bir heyecanliydik, ancak 2 saat terapide gecirince annesi icin, biraz miziklandi tabi, yuruduk azcik ardindan, kocaman kirmizi bir itfaiye arabasi gecti yanimizdan, bayildi, bayildi, agiz acik seyretti oyle...Zaten kirmizi en sevdigi renk...Bende icindekilere bayildim tabi, boylu poslu, endamli, yakisiklimi yakisikliydilar...Sonra tekrar otobuse bindik eve dogru gitmeye basladik..Amma ve lakin, bugun inandimki bebeklerin kirmizi isik sensorleri var, ne zamanki kirmizi isikta durmak icin vites kuculse bizimki miiiiiiiiiii diye basliyor, hatta millet basladi gulmeye...
Cok yorgunum, dis cikaran bebek anneleri ancak anlarlar halimden...

Bahar gelmisken....

Sabah iki goz gozumun icine bakiyor, daha yesil degil, kahverengide degil, ikisinin arasinda bir renk, oyle hinzir bakiyorki, bugun senin canina okuyacagim gene, ama once biraz sirinlik yapayim der gibi bakiyor iki elini birbirine kavusturmus, tavandaki 4 kanadi olan fani izliyor...Sonra dissiz agzi ile kocaman bir gulus patlatiyor...Gozumden uyku akiyor, ah ne olur biraz daha uyusa diye geciriyorum icimden, yok olmaz der gibi minik bir el yuzume dokunuyor, hadi kalkalim der gibi...
Dayanmak ne kelime o guzel iki gozun mutlu mesut bakmasina, once koklayarak girisiyorum kendisine, sonra hasinlesip mincikliyorum, hatta her yerini guzelce bir opuyorum, kikirdiyor....
Uyuyunca ozlersin dediler, inanmadim ilk 3 ay, uyusada kendime zaman kalsa diye gecirdim icimden...Simdi ise koynunda gecirecegim zamani bekliyorum, nasilsa birazdan meme isteyecek...
Daha sosyal olmaya basladik oglumla, sali gunleri yerel anneler klubune gidiyoruz, bizden baska yaslari iki ay ila bes ay arasi degisen 10 anne ve bebek daha var...Hayati, tecrubelerimizi paylasiyoruz, basimizda bir uzman ondan destek ve ip uclari aliyoruz...Issiz hayatimiza biraz renk geldi anliyacaginiz...
Persembe gunleri terapi gunu, artik depresyonlu hissetmiyorum, iyilestimde demiyorum, cunku zaman zaman yokladigini hissediyorum, ozellikle kaybetme duygusu ile basa cikmakta zorlaniyorum...Terapiden bir arkadasimiz oldu, anne Kim bebek Rachel, Baby J den 1 ay buyuk, damak problemi ile dogmus, haziranda ameliyat olucak, oglumun en yakin arkadasi...Carsamba onlarla bulusuyoruz...Yoga'ya bu ay baslayamadik cunku anneler klubu ile zamanlari cakisti, olsun onumuzdeki ay insallah...
Oglumu cigliklarla, heyyooooooo larla, yeeyyyyyyy lerle buyuttugumden olsa gerek, ciglik atmasini ogrendi....Once kocaman bir ciglik geliyor arkasindan annesi gibi yuksek sesle konusma eylemleri, cok hosuma gidiyor, beni taklit ediyor ya....
Ellerinden tutup ayaga kalkmaya bayiliyor, bana yuksekten bakinca sevinc cigliklari yukseliyor, bayiliyorum...Oglen uykusuna yuksek sesli muzikle dans ederek dalmasina da bayiliyorum...Kucagimda uyuyakalinca arada sirada hala ordamiyim diye beni yoklamasina da bayiliyorum, ha birde elini elimin ustune koyup beni sevmesine de bayiliyorum...
Su depresyondan cikipta oglumun tum yaptiklarini gozlemleyebilmek kadar tadina doyum olmayan birsey yokmus...
Bugun piknige gittik, Baby J in ilk piknigi, parlak gunes isigi, hafiften urperten ruzgar ve sivrisinekler oglumun canini sikmayi basaramadi...Biz yerken oda eglendi etrafta gordugu, kazlara, kugulara, ac martilara bakarak, hatta kosusturan bebeleri seyrederek...
Anliyacaginiz, artik oglumla sokaga da cikabildigimize gore degmeyin benim keyfime...

Kiymetlilerim...14 Subat...

Artik hic bir seyin onemi yok, senden benden asktan baska...
Sen ki gonlume en buyuk tahti kuran, "o" ki o tahti yaradan, ve bunlardan ask dogan...Sizden baska anlam yok hayatimda...
Uykusuzluga ragmen gozlerimi gozlerinden alamadigim yeni hayat, kokunu yeterince icime cekemedigim, yuzunun her manasinda askimi, annemi, babami gordugum ey kiymetlim, senden baska anlam yok hayatimda...
Bu nasil bir duygudur, kelimeler yetersiz, bu nasil ask, bu nasil bir kokudur, gerisi bos...
Bir sen bir ben birde ask...Baskada bir sey istemem daha...

neler oluyor...

Yorgunum, bazen duzgun dusunemiyorum..kafam bulanik...acim...susuzum...tek elle is gormeyi ogreniyorum...zaman zaman sinir sistemim cokuyor...goz kapaklarim agirlasiyor...iki sut makinem surekli islem basinda...surekli disarda, ne zaman icerde sakli yerlerine donecekler...beynim zonkluyor...ask doluyum..ogluma kocama tutkuluyum...bahar gelsin istiyorum...surekli emzirme pozisyonundan popom aciyor...Tyroidlerim azmis durumda yada hic azmamis durumda, hic calismadigi icin herkezin yoruldugundan dahada fazla yoruluyorum, yataktan sirilsiklam(abartmiyorum) kalkiyorum, basim donuyor, ilaclarim ancak dun geldi, bugun yeniden basladim,iki haftami alir normale donmem...Belkide baby blue larim bu yuzdendir...yoksa postpartum depresyonunami giriyorum, bir bu depresyon eksikti...yemek yapamiyorum, atistirmaktan nefret ederim...ne zaman aile soframiza geri donebilecegiz...yorgunum...beynim durdu...sokaga cikmaya bir arkadasi ziyarete gitmeye korkar oldum...ya aglarsa sokaklarda mahvolum diye...simdilik bizim mahallede yuruyerek stres atiyoruz, daha ne kadar surer bilinmez hava arti 5 idi son bir kac gundur, yuruduk, eksiler yoldami onu bile bilmiyorum...ama bir gulucuk yandan carkli butun herseye degiyor...

Blog'da bahar temizligi

Hayatimin en guzel bahar oncesini yasarken blogumda da degisiklik yapmak farz olmustu.Negatiflikten cikip baharli cicekli bocekli eglenceli bir sekle sokmak istedim sevgili dostumu.Buraya bahar geliyormus gibi geliyor, bir goz kirpiyor sonra "cik daha erken" deyip soguk havayla bomba patliyor.Gectigimiz hafta hava o kadar guzeldiki insanin acilip sacilasi geldi, yerdeki erimis buzlari saymaysak, parklara dolusup guneste cayira cimene yayilasi geldi insanin ama duydumki pazartesi kar geliyormus...Gelme kar gelme, ama gelsende blogumda cicekler bocekler acti bir kere.