Mec's World

8. Ay Biterken...

2011-10-12T20:59:00.005-06:00

Aradan bayagi uzun zaman gecmis...Ama anne olanlar bilirler ki zaman yetmiyor, zaman hicbirseye yetmiyor...Nasil aksamoluyor, bilemiyorum, ikimizde babamizi, dort gozle bekliyoruz ogleden sonra gelsede hoplayip ziplasak diye...Evet evet guresmek eklendi ilgi alanimiza...Dogum gunumde bir supriz yaparak emeklemeye basladi bizim bucur..Hala sarhos edalari ile olsada emekliyor..Kayitlara gecsin madem baby J 7 ekim de emekliyordu..
Bu arada iki oda bir salonapartman dairemiz bize kucuk gelmeye basladi.Baby J'in osu pusu, oyuncaklari, mama sandalyesi, puseti, derken bir yere sigamaz olduk..Yada ben organize olamamaya basladim...Butun yaz misafirlerimiz vardi babaanne geldi , hala geldi oteki geldi biri gitti sonra bir baskasi geldi derken banada gelenler geldi tabi..Turk yemeklerini cok seviyorlar diye gunde uc ogun pisirmek bulasigini yikamak,oglanla ilgilenmek camasir, misafir gezdirme, derken ben bittim...Butun rutinimizin icinede edildi tabi...Anne hemen aglayinca kucaga alma emi, hooppp arkami donerim oglan mizmzilanir, bir bakmisim babaannenin kucaginda...Mec bu cocugun kulaklarini temizlemiyormusun, anne doktor kulak zimbirtisi ile temizlememei soyledi...Aradan yarim saat gecer kizim neden sut pompaliyorsun, emiyorya....gibi bir takim her annenin sikilmasina sebep olan bazi zamanlar gecirdik, amma ve lakin Baby J etrafinda ispanyolca konusan degisik insanlar toplulugundan hoslanmadida degil...Odasini misafirlere verdigimiz icin ve zaten benimle yattigi icin cokta sorun yapmamistim ama pijamalari odada bezleri baska yerde, kiyafetleri bilmem nerde...Karistik yani anliyacaginiz ve su separation anxiety yuzunden pacama tutunarak aglayan bir bebek yuzunden hic bir sey yapamaz oldum...Ben gorus alanindan ciktigim an cingar kopuyor, bakalim bunu ne zaman asicaz...
Oglum hicmi annene, babana hatta dedene, annanene, buyuk dedene cekmemissin su yemek konusunda, hani agiz mihlaniyor, ustune zincir cekiliyor, bide kilit vuruluyor...Yok o agiz acilmiyor, her ogun bir iskenceye donusuyor...Hayir yemesi lazim cunku yasitlarindan biraz daha kucuk bir cocuk, oda yemediginden..Yemek zaman kaybi sanki onun icin...Kesfedicek o kadar cok sey varki etrafinda yemek yemege vakit ayiramiyor pasam...
Parka gitmeye bayiliyoruz, salincakta sallanmaktan baska bisey yapamadigimiz icin, salincaktan cok buyuk keyif aliyoruz, hatta basimizi gokyuzune kaldirip yapraklari ve agaclari ve bulutlari seyretmeye bayiliyoruz....Yaz basindan beridir her ogleden sonra park keyfimiz var, havalar sogumaya basladiysada her ogleden sonra yuruyusumuzu yapip parka ugruyoruz.Dun parkta arkadasi Amadeus'a ozenerek kuma oturmak istedi, biraz cekinsemde oturttum,agzina atar kumlari diye korktum..Ilk once durdu ogle, dokunamadi, parmaginin ucu ile ittirmeye basladi kumlari, bende bir avuc kum aldim, mincikladim, yuzume bakti, ve o oldu, kuma asik oldu, iki minik elinede bir avuc kum alip ellerini yukari kaldirim kumlarin elinden bosalisini izlerken ki yuz ifadesi hic bir seye degisilmezdi..Bugun gittigimizde ise, salincaga binince miziklandi, neymis efendim kuma oturucakmis...
Buyuyoruz yani anliyacaginiz, buyuk bir ask ile buyuyoruz...Hem biz hem o.....

Tesadufen Attachment Parenting (dogal ebeveynlik) 2

2011-08-18T20:57:00.004-06:00

Tam 7 ay gecmisken, 7 zorlu koca ay, icindeyken cok zordu ama simdi bakinca nasilda cabuk gecmis, ne zaman sen 7 aylik oldun bidik oglum...
Iste bir bakmisim bu bidik oglanin bir gun biyiklari terliyecek, bacaklari killanacak, saniyormusunuz hala benimle yaticak...Asla, buyudukce bana dokunma diyecek...O yuzden hazir ask bocegi iken ona dokunmanin, koklamanin tadina variyorum...
Bu gectigimiz 7 ay boyunca dogal ebeveynlik hakkinda cok sordum,sorusturdum, okudum, seminerlere katildim, ayni fikirden insanlarla tanistim, gruplar edindim...4 tane slingim oldu...Ben bu yolu secmedim, bu yol beni (bizi) secti...Sorun teskil ettimi, belki zaman zaman oda gurbette kimsesizlikten...
Bugun diyorumki ben Dogal Ebeveynlige gonulden inaniyorum, sizde inaniyorsaniz parmak kaldirin...Yuzyillardir anane ve nenelerimiz cocuklari ile birlikte uyumamislarmi, yurdum kadini bebesini beline baglayip tarlada calismamismi, her zirlamasinda memeyi agzina tikamamismi, oyle bizim gibi 4 saat tutupta vermemis memeyi, aslan gibi dag gibi askerler, mehmetcikler, pasalar yetistirmisler...E simdi bunun neresi kotu...Burdaki doktorumuz bile AParenting taraftari, sadece western ulkeler cocuklarini ayri odalarda, kendilerinden ayri uyutmaya calisirlar dedi, sen onlara takilma, yuzyillardir suregelen, bugun teknik diye anilan, ancak zamaninda dogal olan sitemi uygula, bundan da pisman olma dedi...Hatta 5 sene sonra cocuklarina doyamayan, onlarla kokusunu duymak icin bir gece yatmaya yalvaran annelere nanik yaparsin dedi...Cok guldum...
Evet cocugumu aglatmayacagim uyumayi ogrenmesi icin, aramizdaki guven baglarini zedelemiyecegim ve ayni zamanda ona sarilip uyuyarak, ona guvende hissini elimden geldigince cok verecegim...Ve evet cocugumu o istedigi surece, eger hamile kalmazsam tekrar, emzirecegim, bu onu rahatlatiyorsa buna devam edecegim...
Evet pusete alismadigi icin hatta nefret ettigi icin hic uzulmeden onu uzerimde tasiyacagim... Evde dahi eger dokunulmak istiyorsa kucaklanmak istiyorsa kucaklayacagim tabi, yok sen orda kal benim isim var deyip aglamaktan moraran bir cocuk istemiyorum ben...Evet yoruluyorum, hem ruhen hem bedenen ama doluyum, hani sanat tarihi dersinden cikmis gibiyim, beynim bilgi ile dolu, o yuzden yorgun...Bir kola ve cikolatali gofret yerdik dersten sonra, gene aynisini yapiyorum...Biraz enerji desteklemesi ile gunu bitiriyorum...
Evet bir rutinimiz var hergun, saatler azcik zaman zaman oynasada bir rutinimiz var. cogunlukla Baby J'in sevgi tankini doldurmakla geciyor, e zaten anne neden var, o sevgi tankini doldurmak icin( bkn 5 love languages of children)...Sonra gunluk yuruyuslerimiz var, cocugun situmule olmasi icin, ayrica temiz hava almasi icin, iletisim becerisi gelissin diye...Her aksam banyomuz var mesela, uykuya gecmesinin ilk sinyali, banyoda oyunu var, ole cirt cirt yika sivazla degil olay, ardindan ninni yada kitap okuma faslimiz var, ardindan, babasi ile perdeleri kapatmalari, isigi sondurmeleri, anneye gelmesi, memeye yapismasi, babasinin saclarini taramasi ve en son iyi geceler opucugu ile uykuya gecis...Yada annenin kucaginda azcik sallanmak...
36 yasindayim, zamanimin cogunu ogluma ayirmak benim icin bir seref, sinemaya gitmek, yada bu sene kampa gidememek, yada her hafta sonu hiking yapamamak, yada vs.vs.vs inanin umurumda degil...Ogluma ayiracagim cok az vaktim var benim, onu icime ceke ceke yasamak amacim...O yuzden benim ebeveynlik goruslerimi benimseyenler ve destekleyenler kiymetlilerim, en basta kocam...
Ben yada biz boyleyiz kardesim, kabul ederseniz...
Buyrunuz biraz bilgi edinmek istersiniz buraya tik tik....
Bu yaziya bayildim, daha kolay bir dille anlatmis sevgili Nihan, buyrun tik tik...

6 ay 19 gunlukken...

2011-08-08T21:14:00.006-06:00

Desteksiz oturabiliyorum-zaman zaman geriye kaykilsamda, oturmanin tadina vardigim gunden beri yuzukoyun oynamaz oldum...
Emekleme egzersizleri yapiyorum- tum cesaretimi toplayip oturur pozisyondan one dogru atiyorum kendimi...
O kadar icten kahkahalar atiyorum ki annem benden daha cok guluyor...
Babaannemle tanistim, hic tanimadigim yabanci bir konusuyor, ama kulaga hos geliyor...
Sarisin hatunlara bayiliyorum, saatlerce cilve yapip oynayabilirim...
Saclarim sanki dalgali olacak, tipki anneminkiler gibi...
Uzun tahta kasiklari yiyip onlarla konusmaya bayiliyorum...
Artik iki elime birer oyuncak alip onlari birbirine vurabiliyorum...
Bardaktan yada pet siseden su yada sut icmeye bayiliyorum...
Emzik ve biberondan nefret ediyorum...
Elmo'yu cooook seviyorum...
Baska cocuklarin oyuncagimi elimden almasina izin vermiyorum...
Sabahlari uyaninca annemin memesinde cizgi film izlemeye bayiliyorum, annem buna sabah keyfimiz diyor...
Babama hayranim, o isten gelince gozlerimi suze suze kur yapmaya bayiliyorum...
Anneme sarilarak uyumaktan cok keyif aliyorum...
Annem ile babam gibi istahli degilim ama yavas yavas alisiyorum, peyniri cok seviyorum ama yogurttan nefret ediyorum...
Annemle slingin icinde uzun yuruyusler yapmak en buyuk zevkim...
Yeni tanistigim insanlarin yuzlerine dokunup onlari tanimak istiyorum...
Iki oyuncagimi birbirine vurarak ses cikartmak cok hosuma gidiyor...
Annemle guresmekten babamin omuzunda evi dolanmaktan cok mutlu oluyorum...
Altta iki disim var, usteki tek dis zorlamaya basladi, o yuzden biraz mizmizim...
Balkonda olup arabalari seyrederek yemek yemek daha bir eglenceli...
Amcamin yaptigi 'dumtis' sesi cok ama cok komik...
Zurafalar en sevdigim hayvanlar...
Kus sesleri ovalara yayilir bide twinkle twinkle little star en sevdigim sarkilar...
Annemin yaptigi kolajlara bakip, onlara dokunmak en buyuk oyunum, cokkkk tatlilar...
Ruya gormeye basladim, bazen beni korkutuyorlar...
Annem popomun cok tatli oldugunu soyluyor...
Ziplamaya ve hoplamaya bayiliyorum...Annemle butun mahalleyi ayaga kaldiracak kadar cigliklar atarak hoppalada hopluyoruz...
Banyo saatimi zor bekliyorum, bayiliyorum suya, ama neden beni hep bir muddet sonra cikartip o salak yesil havluya sarilyorlar anlamiyorum, ben hep suda kalayim istiyorum...
Sey bide ben annem ile babami cok seviyorum, onlara sariliyorum...

Gelismeler...

2011-07-13T22:02:00.004-06:00

'offf hayat cok mu zor ne?' bakisi

Koca Totolu bir inegim ben...Inek kismi sut uretimimden geliyor...
Emzirirken diyet yapmak pek kolay degil dedi doktorum, psikologum ise 'yoooo git bir diyetisyenle konus' dedi, ve beni direk doktora yonlendirdi...4 agustosa randevum var...Gerci Baby J gobeginden kurtulmak zor olucak, o ve ben bir butunduk son 15 aydir:) Zaten yavastan kati gidalara basladik, kakamizin rengi ve degeri bile degisti, anne sutundeki gibi degil, biliyorum deli diyeceksiniz ama ben biraz bi tuhaf hissettim kendimi...Oglum bir muddet sonra emmeyide birakacak benden iyice kopacak, sanki aramizdaki gorunmez gobek bagi gibiydi bu emisler, ama sayisi bile azalmaya basladi...Gerci memesiz uyumaz, anne kokusuz derin uykuya dalamaz kuzucugum. Ama cocugunun kakasini kiskanan tek anneyimdir heralde..
Iki disimiz var artik, ayakta durup ellerinden tuttugumuzda yurumek istiyor, ama hala kendi basina oturamiyor o ayri, ben kucugum ama pasalar gibiu abi hareketleri yaparim ben demeye getiriyor.Yulaftan ve elmadan nefret ediyor (yulafi bende sevmiyorum)...Armuta deli oluyor, seftali eh iste olmasada olur, muz yumusak ve kaygan yapisindan kaybetti...Tatli papatez hmmmm fena degilmis ifadesi ile yendi...6 aya cok az kaldi eline verecegim biftek parcasini emmesini seyredicem...Ha tabi bu arada bebe biskuvisi denendi sonuc olumlu ama o minicik ellerinde oyle sikiyorki paramparca ediyor sonra o koca eli agzina sokmaya caliyor o buyuk parcalarda agiza tabi...Allahtan diliyle ve buzusturdugu surati ile gerisin geri puskurtuyor, sonuc anne ustunu degistirir...
Uyku konusunu hic acmiyorum, konusmak ta istemiyorum,ama biliyorum ki attachment parenting yaparak oglumla birlikte yatiyorum, boylelikle ikimzde rahat ediyoruz...18 yasina kadar beraber yatacak degilizya...
Onun haricinde yurumeye alistirdigim gezenti oglum, tabiki sling in icinde, hergun sokak arar oldu, ancak cevrecilerin asiri hayvanseverligi yuzunden ilaclama yapilmayan Edmonton, sivrisinek istilasinda, yalan degil, cimenlikte yurumeye kalkinca ince bir bulut gibi ayaklanip ustunu kapatiyorlar, ben yanlislikla o gaflette bulundumda....Yeni Mei Tai slingimiz yolda, siparisini verdik postadan bekliyoruz, cok heyecanliyim, yeni slingimizle sirtimda tasiyabilecegim oglumu, heyyooooo....
Neyse ben artik kacar, dus ve yatak...

Spontane yasamak...

2011-06-10T21:59:00.005-06:00

En cok sevdigim huyumdur, spontane yasamak...Gecenin 4 unde hadi kampa gidelim demek...Yada durup dururken tasinmak, yada evin seklini degistirmek, yada can sikintisi ile kendini sokaga atip saatlerce yurumek hatta yolda biri ile tasinip arkadas olmak. Vesaire vesaire...
Anne olduktan sonra degil spontane yasamak, plansiz, programsiz yasayamaz oldum...Her aksam baby J uyuduktan sonra, salondaki oyuncaklar ayaklarima dolansada onlari toplamayi erteliyerek direk backpack'ime kosup temiz bir kiyafet, hatta kapisonlu bir mont, 6 bez, bilmem kac silinme mendili(baska nasil soylenir), bir ince battaniye yolda uyursa diye, bir kalin battaniye, aniden kar mar yagar mazallah diye...Sapkasi, osu pusu derken al sana kocaman bir canta, zaten hasmet mahaplari arabasina oturmuyor, tum gun sling'in icinde memeye yapisik, bide sirt cantasi, belim kopuyor...Neyse konuyu saptirmayayim...Spontane diyorduk degilmi....Bu ozgurlugume cocuklu bir anne olarak bir daha kavusamayacagimi biliyorum, ama ucundan azcik da olsa icimde umut var, ozellikle pasam biraz daha palazlanip, etraftan anlar olmaya basladiktan sonra ipimi tutana ask olsun...
Iste bugun o gunlerden biri idi...Halbuki daha carsamba gunu sevgili Gul ve Cihan ile bulusmamizda, disleri yuzunden devamli aglamis, Gul ile iki cift sohbet edememistik...Ama disarda hava muhtesem otesi iken, kuslar civil civil oter iken, evimin onundeki asirlik agaclar, yesilin dibine vurmusken ben evde kalamazdim...
Bugun oglumla spontane gelisen uzun bir yuruyuse ciktik...Uc saat surdu, yaklasik ilk 15 dakikasi pusetinde gecti, ancak hic dinmeyen bir ciyaklama sonrasi, uzerimde hazir bulunan sling'in icinde yerini aldi pasam...Bir yumruk agizda, salyalari sacarak, bir taraftan sokaklardaki arabalari seyrederek yuruyus yaptilar beyefendi...Sonra Bossom Babies'e ugradik, Mai Tei slinglere hayran kaldik, daha hafif, daha az kumas bu sicak gunlerde cok isime yarardi diye dusundum ancak fiyat biraz tuzlu 130 canada dolarcigi...Gerci heryere oglumla yaka ignesi yada bros olarak gittigimizden bide sirt cantasi gibi oglani arkana atarak kullanabilecegimden ve ayrica 35 pound'a kadar bebek tasiyabilecegimden dusunmuyorda degilim.Hani nerdeyse kadina "taksit yapiyormusunuz?" diyecegim geldi...Turkiye'de olsak 48 bin esit parcaya bolerlerdi ucreti heralde...
Donusumuz vicik vicik ter icinde olsada, hatta gozumuzden uyku aksada genede sling'in icinde kalarak gecti...Pistiimmmm....Ama eve vardim, hatta diet kola bile ictim, icim yandi cunku...
Ve bir spontane gun gecirmis olmanin huzuru icindeyim, ayaklarim yorgun, pilates topunun uzerinde dinleniyor, elimdede sevgili esimin memleketi El Salvadora has Tamarind meyve suyu var,(ben yaptim:)) birazdan onun beni daha iyi anlamasini saglamak icin arayip buldugu harika bir cd seyredicez.Adi 'pardon my post-partum depresion'....
Ay ne kadar sansliyim...

Yeni Kitaplarim

2011-06-04T21:29:00.008-06:00

Sevgili grubum Emziren Anneler'in arsivinde kitap tavsiyeleri bulmustum...Ve hic gec kalmadan internetten siparislerini verdim.
Ben ayni anda 4 kitap birden okuyabilen birisiydim, simdide dordune birden basladim, gerci kitaplar bilgi kapsamli olduklari icin 4 degil 12 tanesine birden baslayabilir insan diye dusunuyorum...Dar alanlarda kisa kisa okumalar halinde kaynak kitaplarimdan yararlanicam...
Takip edenler biliyordur ki benim kafamdaki soru isareti UYKU problemimiz, su anda birlikte yattigim ve cok keyif aldigim sevgili oglumla ortalama 3 sene daha birlikte yatmak istiyormuyum? Iste buna daha karar veremedim, ondan ote, bu cocugun deliksiz bir gece uykusu olursa gunduzleri daha mutlu bir bebek olur diye dusunuyorum.Aslinda o memesi ile cok mutlu, arada uyandiginda hayalini kurdugu seyin burnunun ucunda olmasi onu cok mutlu bir uykuya tekrar daldiriyordur ancak anne bu isten ne kadar mutlu bilemiyoruz...Daha cok yeni basladigim halde onerebilecegim bir kitap, ben cok sevdim, sanki bana uygun gibi, kitabi bitirip eger denemeler yaparsam sizleride haberdar ederim...Kitabin adi the no-cry sleep solution, yazari Elizabeth Pantley.
Ikinci kitabim ise, The Baby's Table. Kitapta, yemek tariflerinin yani sira hangi ayda hangi yemekleri yada sebze, meyveleri verebiliriz ona gore kategorize etmis yazar. Kanada ve Turk yedirme sisteminin arasinda sikismis kalmis birisi olarak bana cok iyi bir rehber olucak.
Bir diger kitap ise Raising our Children, Raising ourselves, yazari Naomi Aldort. Bu kaynagi neden edindigimi soracak olursaniz cevabim kultur farki olacaktir. Esimin El Salvador dogumlu Kanada'da yetismis biri oldugunu tekrar belirteyim.Simdi duruma bakarsak eger Latin kokenli bir kanadali ile Turk kulturunu harmanlarsak arada catistigimiz noktalar da cikiyor tabii...Bu catisma sirasinda elimizin altinda bir kaynak olsun istedim ve kitabin sadece onsozunu okuyabildim, yorumum ilerki zamanlarda olucaktir.
Bir diger kitap ise The five love languages of children.Bu kitabin bu versiyonunu okuyupta tavsiyeleri uygulayinca hayatimin olumlu yonde ne kadar cok degistigini anlatamam, o yuzden heyecanla okumayi bekliyorum.
Son olarakta Baby J'in sadece anne sutu ile yavas kilo aliminin ortaya cikmasindan sonra hemsirenin bana onerdigi kitabi, cocuklarini emziren yada formula ile besleyen tum annelere tavsiye ediyorum. Making More Milk, yazari Diana West. Bu kitap daha cok nasil sut uretirim ile birlikte, daha cok nasil besleyebilirim ve kilo alimini saglayabilirim yonunde.
Hepsinden yavas yavas faydalanmaya basladim, sonuc yorumlarimi daha sonra sizlerle paylasacagim...

4.5 ay ve ilk dis patlagi...

2011-06-02T22:22:00.004-06:00

Evet bugun 4.5 aylik olduk...Veeeeeeee bugun ilk disimiz ucundan patlak verdi, disetini yarmis ucucundan disari cikivermis..Evet biliyorum erken ama ne yapayim disi geri sokamamya...
son bir haftanin huysuzlugunun sebebi buymus demekki...Ana ogul, ilk dis heyecanina dans ettik yuksek sesli rock bir muzikle...Ben yeeeeeyyyyyy diye en ince ses tonumdan ciglik atarken oda bana eslik etti...
Bu mutlulugumuz 15 dakika surdu, cunku hala mizmiziz, hala canimiz aciyor...
Boklu tiryaki derdi babaannem, Baby J de boklu meme tiryakisi, heleki bu ara pek bir dustu memeye, yani ilk gunlerdedi gibi canim yanmaya basladi, dis cikinca yandim desenize...
Olsun yanayim, oglum icin yanayim, gene babannemin demesi gibi cok balli kaymakli...
Bugun ilk defa otobuse bindik, hemde iki kere...Gidiste pek bir heyecanliydik, ancak 2 saat terapide gecirince annesi icin, biraz miziklandi tabi, yuruduk azcik ardindan, kocaman kirmizi bir itfaiye arabasi gecti yanimizdan, bayildi, bayildi, agiz acik seyretti oyle...Zaten kirmizi en sevdigi renk...Bende icindekilere bayildim tabi, boylu poslu, endamli, yakisiklimi yakisikliydilar...Sonra tekrar otobuse bindik eve dogru gitmeye basladik..Amma ve lakin, bugun inandimki bebeklerin kirmizi isik sensorleri var, ne zamanki kirmizi isikta durmak icin vites kuculse bizimki miiiiiiiiiii diye basliyor, hatta millet basladi gulmeye...
Cok yorgunum, dis cikaran bebek anneleri ancak anlarlar halimden...

Shay...

2011-05-29T22:28:00.002-06:00

Emziren anneler grubunda paylasilan bu yaziyi blogumda yayinlamayi tum engelliler icin bir borc bilirim...

Ne yapardiniz? Karari siz verin. Komik bir cümle beklemeyin, çünkü yok.
Yine de okuyun. Sorum şu: Aynı kararı siz verir miydiniz?

Okuma ve öğrenme zorluğu çeken çocuklara özel eğitim veren bir okul icin bağıs toplama yemeğinde, çocuklardan birisinin babası katılımcılar tarafından asla unutulmayacak bir konuşma yaptı. Okula kendini adamış öğretmenleri kutladıktan sonra şöyle bir soru sordu: 'Dışardaki etkenler tarafından etkilenmedikçe doğa herşeyi mükemmel bir şekil ve sırada yapıyor. Ama yine de oğlum Shay, diğer çocukların öğrendikleri gibi öğrenemiyor. Diğer çocukların anlayabildikleri gibi anlayamıyor. Oğlumda doğal olması
gereken şeyler nerede?'

Bu soru karşısında dinleyiciler sessiz kaldılar.

Baba devam etti. 'Ben inanıyorum ki, dünyaya fiziksel ve zeka engelli Shay gibi bir çocuk geldiğinde, gerçek insan doğası kendini gösterme fırsatını buluyor ve bu da insanların o çocuğa davranış şekillerinde kendini gösteriyor.'

Ve sonra aşağıdaki hikayeyi anlatmaya başladı:

Shay ve babası bir gün parkta Shayin tanıdığı birkaç çocuğun baseball oynadıklarını gördüler.
Shay sordu, 'Acaba oynamama izin verirler mi?'
Shay'in babası çoğu çocuğun Shay gibi bir çocuğun takımlarında oynamasını istemeyeceklerini ama aynı zamanda eğer oğluna izin verirlerse oğlunun o çok ihtiyacını duyduğu, engellerine rağmen başkaları tarafından kabul edilmenin özgüveni ve sahiplenme duygusunu vereceğini de biliyordu.
Shay'in babası çocuklardan birinin yanına yaklaştı ve (fazla birşey
beklemeyerek) Shay in oynayıp oynayamayacağını sordu. Çocuk şöyle danışabileceği birilerine baktı ve sonra 'Şu anda 6 sayı gerideyiz ve oyun sekizinci turunda. Herhalde takıma girebilir ben de onu dokuzuncu turda vurucu olarak sokmaya çalışırım' dedi.

Shay büyük bir gayretle takımın yanına gitti ve yüzünde kocaman bir gülümseme ile takım t-shirtini giydi. Babası gözünde yaş, kalbi sıcak duygularla dolu onu izledi. Çocuklar oğlunun kabul edilmesinden dolayı babanın mutluluğunu gördüler. Sekizinci turun sonunda Shay'in takımı birkaç puan kazandı ama hala 3 sayı gerideydi. Dokuzuncu turun başında Shay eldiveni eline geçirdi ve sağ açık sahaya çıktı. Ona doğru hiç top isabet etmemesine rağmen oyunda olmaktan son derece mutluydu ve babasının ona tribünlerden el salladığını gördüğünde yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
Dokuzuncu turun sonunda Shay'in takımı yine puan kazandı. Şimdi bütün kaleler doluydu, oyunu kazanma şansı ortaya çıkmıştı ve topa vurma sırası Shay'e gelmişti.

Bu noktada Shay'in vurucu olmasına izin vererek oyunu kaybetme riskini mi almalıydılar? Şaşırtıcı bir hamleyle Shay'e sopayı verdiler. Herkes topa isabet ettirme şansının sıfır olduğunu biliyorlardı çünkü bırakın topa vurmayı Shay sopayı bile elinde tutmasını bilmiyordu.

Ama Shay sahaya çıktığında top atıcı, diğer takımın kazanma şanslarını bir kenara bırakarak Shay'e bu fırsatı tanıdıklarını görünce birkaç adım öne giderek yumuşak bir şekilde topu Shay'e doğru fırlattı. İlk topa Shay zorlukla sopayı savurdu ama ıskaladı. Atıcı tekrar birkaç adım öne doğru geldi ve topu yine yumuşak bir şekilde Shay'e doğru attı. Shay sopayı savurdu ve hafifçe topa dokunarak yere atıcıya doğru vurdu.

Oyun şimdi bitecekti. Atıcı topu yerden aldı ve ilk kaledeki adamına
kolaylıkla atabilecek ve Shay'i sobeleyerek oyunu bitirebilecekti.

Ama atıcı topu aldı ve ilk kaledeki adamının başının üzerinden diğer takım arkadaşlarının erişemeyeceği yere fırlattı.
Tribünlerdeki herkes ve iki takımda bağırmaya başladılar, 'Shay, ilk kaleye koş, ilk kaleye koş!' Shay hayatında hiç bu kadar uzağa koşmamıştı ama ilk kaleye gidebildi. Şaskınlıktan büyümüş gözleriyle yere çöktü.

Herkes bağırmaya devam etti, 'İkinci kaleye koş, ikinci kaleye koş' Nefes nefese Shay zorlukla ikinci kaleye koşabildi. Shay ikinci kaleye geldiği sırada açık sahada diğer takımdan biri topu almıştı ... takımın en küçüğü olan bu çocuk kahraman olma şansını elinde tutuyordu. Topu ikinci kaledeki adamına atabilirdi ama top atıcısının niyetini anladığından o da kasıtlı olarak topu üçüncü kaledeki arkadaşının başının üzerinden attı.

Herkes bağırıyordu, 'Shay, Shay, Shay, bütün yolu koş Shay'

Karşı takımdan birinin yardım ederek onu üçüncü kaleye doğru döndürmesiyle Shay üçüncü kaleye koşabildi, 'Üçüncüye koş! Shay, üçüncüye koş!'

Shay üçüncüye gelirken diğer takımdakı çocuklar ve seyirciler ayağa
kalkmışlardı ve bağırıyorlardı, 'Shay, hepsini koş! Hepsini koş!' Shay
hepsini koştu ve oyunu takımı için kazanan bir kahraman olarak herkes tarafından alkışlandı.

'O gün', dedi babası, gözlerinden yaşlar aşağıya doğru süzülerek,
'iki takımdaki çocuklar da dünyaya bir parça sevgi ve insanlık getirmeyi başardılar'.

Shay bir sonraki yaza yetişemedi. O kış öldü. Bir kahraman olduğunu ve babasını mutlu ettiğini ve eve geldiğinde annesinin de gözyaşları içinde onu kucakladığını asla unutmadı.

Son NOKTA: E-mail ile hiç düşünmeden binlerce fıkra yolluyoruz, ama hayattaki seçimler konusunda mesaj olduğunda insanlar tereddüt ediyorlar.

Bunu size yollayan kişi hepimizin bir farklılık yapabileceği inancını taşıyor. Hepimizin her gün binlerce fırsatı olabiliyor 'doğal olan şeyleri' gerçekleştirmek için.

Bilgin bir adam bir zamanlar demişki: Her toplum, kendilerinden daha az şanslı olanlara nasıl davrandığıyla değerlendirilir.

Şimdi iki seçeneğiniz var:
1. Delete (Sil)
2. Forward (İlet)

Gününüz bir Shay günü olsun!

Tesadufen Attachment Parenting (dogal ebeveynlik)

2011-05-25T21:48:00.003-06:00

Hamile kaldigim andan itiraben, okumadigim kitap, arastirmadigim web sayfasi, konusmadigim tecrubeli anne kalmadi...Hamileligim sirasinda bebek hergun ne kadar milimetre buyur, ne hisseder, dna'si ne der falan fismekan, arastirdim durdum...
Dogumdan sonra sikca isittigim tek sey ise " e bu cocuk klavuzla gelmiyorki, ogreneceksin" oldu...
Hayir arkadasim ben klavuz istiyorum, is-ti-yo-rum...Iste bu kadar, hatta DOGUMDAN SONRA BEBEKLER ICIN KULLANIM KLAVUZU diye bir kitap cikarticam, hatta tum anneler bulusup ortak bir blog acip, klavuzluk deneyimleri oraya toplamali diye bir fikir var icimde...Hani her bebek ayni degil ya, bir suru anneden bir suru degisik bebek turunden ortaya cikan deneyimler..Nasil iyi fikir dimi...
Dedim ya elimde klavuz olsaydi keske...
Ben nebilim bebek aglarsa kucaga alinir, altina bakilir, gazi cikartilir, terlimi usudumu diye bakilir beslenir, sonra cocuk gene yatar....gibi bir donence soz konusu diye dusunuyordum...Ama evdeki hesap carsiya uymadi, ben cocugun memede uyumasina izin verdim, ne bilim cocuk memede uyur sandim, meger emzirdikten sonra uyanikta olsa yerine yatirmaliymis insan, su anda sigara tiryakisinden hallice, memeye bagli 4 ayi doldurmus bir oglum var...Geceleri basi tutup bin kere kalkip meme isteyen bir ahlaksiz(bu benim sevgi sozcugum)..
Bana o olmayan klavuzda denseydi eger binbir cesit ebeveynlik var, ona gore nasil bir ebeveyn olucam diye secerdim....Amma simdi teadufen dogal ebeveynligi secmisimde haberim yok...Uzerine, forumlar, tartismalar, karsi gorusler, kitaplar, seminerler, egitimler yapilmis bu Attachment Parenting hakkinda...Cok teredutluydum ve belkide hala oyleyim taki Asli Tur'un blogunu okuyana kadar. Icime biraz su serpildi, o kadar yuregi oksar bir sekilde yazmiski yaptigimin kotu olmadigi hissini verdi bana, ki Emziren Anneler grubundan sevgili Sureyya'nin tavsiyesine de uymustum bu ise baslamadan...
Ben bir ise falanda baslamamistim aslinda, caresizdim 'uyku' konusunda, buldugum cozum megerse AP likmis...Gerci bunun ne kadar dogru oldugunuda bilemiyorum...
Merak ettiniz dimi ne yapiyorum diye, evet ben oglumla yatiyorum, her gece emzirerek memede uyutuyorum - aglatarak yorgun ve bitap dusmesine sebep olarak uyutma yontemini secmedim- huzurla, mutluluk sesleri cikartarak uykuya daliyor oglum, ha bu bagimlilik yapti tabi bu ayri bir konu...Sonra gece 1 sularinda uyaniyor ama acliktan ama aliskanliktan meme ariyor, besikten aliyorum hooppppp benle birlikte yataga, o emiyor, birakiyor, memeyi yastik seklinde kullaniyor, burnunu sokuyor, sirtini donuyor, kendince takiliyor sabaha kadar, bazen karanlikta memeyi bulamayinca mizirdaniyor o kadar...
Bu ise nasilmi basladim, isteyerek olmadi, benim uykusuzluga hic alisik olmayan, hatta uyumayinca hasta olan, ise gitmekte zorlanan bir hayat arkadasim var...Ve ben kadinlik ic gudumle ve ayrica oglum bebecikken zaten emzirmek gerekliliginden kendim kalkiyordum, mizirdandikca....Derken koca salonda yatar oldu ve ben geceleri yardimsiz bir sekilde atlatir oldum ama bir muddet sonra bitap dustugumu anladim, hatta bu yorgunluk beni post-partum depresyona kadar surukledi, taaa ki bir aksam oglumu yataga yanima alip emzirmeye baslayana kadar...Ben isin kolayina kactim, oda memenin surekli burnunun ucunda olmasinin sarhosluguna kapildi, ikimizde alistik, hemde cooookkkk alistik...
Simdi bu durum bebelere ozguven, anne-baba'ya guven ve mutlu cocuk sonuclarini dogursada peki sorarim size anne-baba iliskisi nasil devam edecek...Ben bu durumdan simdilik cok mutluysam da yarin obur gun, esimden homurtular duymaya baslayacagimdan eminim...Bugun ugrayan patronumun esi Zohra, kizi Maya'nin 3 yasina kadar onlarla birlikte yattigini cunku daha bebekken geceleri yatakta emzirmeye alistirdigini soyleyice dumura ugradim. Tamam her cocuk ayni degil ama Baby J'in beni birakacagini pek sanmiyorum, e ben cocugumu 'birak aglasin' seklinde aglatamadigimdan tesadufen Attachment Parenting(dogal ebeveynlik) yolunu secmis oluyorum...
Acaba dogrumu yapiyorum?

Anne, baba ve cocuk...

2011-05-23T21:04:00.004-06:00

Erkekler ile kadinlar arasindaki fark, bence cocuk yetismede de ortaya cikiyor...Bu konuda bir arastirma yapmadim yada herhangi bir uzmanla gorusmedim ama yasadiklarim her iki ebeveyin ne kadar ayri uc noktalarda takildiklari...Tabi roller degisebilirde ama bizim evde asagida anlatacagim gibi durumlar..Buda bazen canimi sikmiyor degil yani...
Kadin:Askim cocuk tv seyrederek uyumamali...
Adam:Biliyorum sadece bu aksam...
Kadin:Offffff...

KadinAskim oglanin altina baktinmi?
Adam:Yooooooo...
Kadin:Eeeeeeee...

Kadin:Askim cocuk seninle o diziyi seyretmek istemiyor hatta TV acik bile olmamali...
Adam:Haaa Tamam...Pardon Ne dedin hayatim?
Kadin:Offffff....

Kadin:Askim yatakta donup durma cocugu uyandiriyorsun...
Adam:Banane burasi benim yatagim...(tabi bu saka)

Kadin:Askim cocuk agliyor, senin kucaginda agliyor...
Adam:E aglasin, aglamak iyidir...
Kadin:Offf...
Bu arada cocugu kucagina alirsin iki hoppidi bir pis pis cocuk susar.
Adam:Aaaaaa bende yaptim aynisi ama susmadi...

Ha birde senin sinirlerin yipranmistir ve acilmayan su sisesinin kapagina kufredersin, karsilastigin durum ise sana deli muamelesi yapilmasi olur 'ben bugun cocugu senden uzak tutucam'...Ha oylemi ne yediriceksin cocuga?...Bulurum ben birseyler...Bu arada cocuk 3 ayliktir, sanki dolaptan yogurt cikartip sulandirip cocuga verecek...

Neyse bunlar yasadigim, o an sinir bozucu ama simdi yuzumde gulumseme birakan komik bir kac tatli ani...
Ama sanirim anne genelde tum sorumlulugu ustleniyor, baba calisip eve para getiriyor diye her turlu zorlu andan siyrilip cikiyor...Ha bu Turkiye de de boyle Patagonya da da boyle, Kanada da boyle...
Sonuc: Asigim, hayatimdaki her iki adamada asigim...

Bahar gelmisken....

2011-05-17T13:43:00.002-06:00

Sabah iki goz gozumun icine bakiyor, daha yesil degil, kahverengide degil, ikisinin arasinda bir renk, oyle hinzir bakiyorki, bugun senin canina okuyacagim gene, ama once biraz sirinlik yapayim der gibi bakiyor iki elini birbirine kavusturmus, tavandaki 4 kanadi olan fani izliyor...Sonra dissiz agzi ile kocaman bir gulus patlatiyor...Gozumden uyku akiyor, ah ne olur biraz daha uyusa diye geciriyorum icimden, yok olmaz der gibi minik bir el yuzume dokunuyor, hadi kalkalim der gibi...
Dayanmak ne kelime o guzel iki gozun mutlu mesut bakmasina, once koklayarak girisiyorum kendisine, sonra hasinlesip mincikliyorum, hatta her yerini guzelce bir opuyorum, kikirdiyor....
Uyuyunca ozlersin dediler, inanmadim ilk 3 ay, uyusada kendime zaman kalsa diye gecirdim icimden...Simdi ise koynunda gecirecegim zamani bekliyorum, nasilsa birazdan meme isteyecek...
Daha sosyal olmaya basladik oglumla, sali gunleri yerel anneler klubune gidiyoruz, bizden baska yaslari iki ay ila bes ay arasi degisen 10 anne ve bebek daha var...Hayati, tecrubelerimizi paylasiyoruz, basimizda bir uzman ondan destek ve ip uclari aliyoruz...Issiz hayatimiza biraz renk geldi anliyacaginiz...
Persembe gunleri terapi gunu, artik depresyonlu hissetmiyorum, iyilestimde demiyorum, cunku zaman zaman yokladigini hissediyorum, ozellikle kaybetme duygusu ile basa cikmakta zorlaniyorum...Terapiden bir arkadasimiz oldu, anne Kim bebek Rachel, Baby J den 1 ay buyuk, damak problemi ile dogmus, haziranda ameliyat olucak, oglumun en yakin arkadasi...Carsamba onlarla bulusuyoruz...Yoga'ya bu ay baslayamadik cunku anneler klubu ile zamanlari cakisti, olsun onumuzdeki ay insallah...
Oglumu cigliklarla, heyyooooooo larla, yeeyyyyyyy lerle buyuttugumden olsa gerek, ciglik atmasini ogrendi....Once kocaman bir ciglik geliyor arkasindan annesi gibi yuksek sesle konusma eylemleri, cok hosuma gidiyor, beni taklit ediyor ya....
Ellerinden tutup ayaga kalkmaya bayiliyor, bana yuksekten bakinca sevinc cigliklari yukseliyor, bayiliyorum...Oglen uykusuna yuksek sesli muzikle dans ederek dalmasina da bayiliyorum...Kucagimda uyuyakalinca arada sirada hala ordamiyim diye beni yoklamasina da bayiliyorum, ha birde elini elimin ustune koyup beni sevmesine de bayiliyorum...
Su depresyondan cikipta oglumun tum yaptiklarini gozlemleyebilmek kadar tadina doyum olmayan birsey yokmus...
Bugun piknige gittik, Baby J in ilk piknigi, parlak gunes isigi, hafiften urperten ruzgar ve sivrisinekler oglumun canini sikmayi basaramadi...Biz yerken oda eglendi etrafta gordugu, kazlara, kugulara, ac martilara bakarak, hatta kosusturan bebeleri seyrederek...
Anliyacaginiz, artik oglumla sokaga da cikabildigimize gore degmeyin benim keyfime...

Anne(m) olmak...

2011-05-03T20:57:00.009-06:00

Hayat zorlasir bazen, ustune ustune gelir, banada oluyor tabii olmuyor degil...Anne olmak kolay zanaat degil, kendini otelemek, ya geri ya ileri, bulamamak o hayat karmasasinda, hatta unutmak...
Neydim, nelerden hoslanirdim, nerelere giderdim, ne hayallerim vardi, gec arkadasim bunlari, oyle hayal mayal kalmadi kendinle ilgili, pirinc tanen rahme dustugunden beri, sen yoksun artik, tum hayallerin, gelecek planlarin, arzularin, birikmislerin, birikimlerin artik onlarin sahibi o minik pirinc tanesi...Varsin olsun...Cunku artik o pirinc tanen senin yasam kaynagin...
Tek luksun cikolatadir bundan gayri (benim icin)...Oda kendimi bir sekilde enerji veriyor, sut yapiyor diye kandirarak yaptigim en tatli kacamak...Bugun aksam oldugunda ogle yemegini atlamis oldugumu anladim, sira aksam yemegindeydi, sagolsun kocam tavuksal bir yemek siparisi vererek yemek pisirme isinden kurtardi beni...Ama Baby J'in banyosu, masaji, saci, bezi, odasi vs.vs.vs derken aksam yemeginide gecistirirken buldum kendimi, sonra bir oturusta neredeyse yarim tavuk yiyecektim ki gunluk sagilan sutumun pirinc taneme yetmedigini, daha fazla daha fazla ciyaklamarini duyar duymaz anladim, acligimi bir kenara itip, emzirmeye basladim...
Simdi babasi uyutuyorda bende iki satir sizlerle paylasiyorum.

Annem olmak dedim ya baslikta...Annem olmak zormus...Anneligimi seninle kiyasladim, olmadi, sana yetisemedim, sabrina asla yetisemem, sevkati zaten senden almisim Annem,o minik gozlerde seni gormek her gun her dakika, seni ogretiyor bana...Dikis ignelerinin parmaklarinda actigi delikleri hatirlatiyor, hergun oksadigim kusursuz parmaklar, olsaydin diyorum, olsaydin kuytumda, kuytumuzda, koklasaydin pirinc tanemi, bizde seni icimize cekseydik doya doya...Sana birakip kendimi, oglumu, bulmaya gitseydim kaybettigim beni...Sizi gorseydim, yasayamadigin torun sevgini, bir elinde cigaran, bir elinde pirinc tanem, parka giderken seyretseydim sizi arkanizdan...Kalbim pir pir olmazdi, sen varsinya beni de, bizi de sen korurdun nasil olsa...Soyle bir biraksaydim kendimi sana, kollarina, ve hayata...
Annem olmak, cok zor...Anne olmaktan da zor...
Anneler gunun kutlu olsun manolya kokulum...

ps:gecmisimde bir HAYVAN vardi, annemin butun resimlerini yedi, elimde kalan bir kac fotosu bunlar, temcit pilavi gibi ayni resimleri koyuyorum annem soz konusu olunca ama napim elimde kalanlar bunlar...

Post-Natal Yoga

2011-04-28T22:33:00.005-06:00

Evet evet, hareket etmek lazim. bugun yaptirdim kaydimi, Post Natal Yoga'ya...Oglumla yoganin tadini cikarticaz 6 hafta, 16 mayis'ta basliyoruz.
Post partum depresyondan yavas yavas kurtulurken kendimi metazori bir seylere birakmanin zamani geldi diye dusundum kaydimizi yaptirirken.Disari cikmaya korktugum icin bebekle, kukuman kusu gibi dort duvar icine tikilmisken, her persembe oglumla gittigim grup terapi, 2 ay sonra onunla dirasi cikabilirim artik guvenini sagladi...Hatta Rey pazartesi aksami, bizi restorant'a goturdu, zorla hemde...Ben ya aglarsa, ya durmazsa krizim yuzumden ona dairy queen yada burger king gibi bir yere gitmeyi onermis iken ani bir manevra ile kendimizi, ortadan hallice guzellikte, sik bir restaurantta bulduk...
Ben: ama ama hamburgercide aglasada kimse yadirgamaz, ayiplamaz, ya burada ne olucak?
Rey: Bisey olmaz, yuru hadi...
Ben: ama ama ama cok korkuyorum (hatta titriyorum)(depresyon kaynakli)
Rey: 3 kisilik bir masa lutfen?
Menuye bakmadim bile orda bir fettucini yazisi gordum tamam tamam bu olsun dedim...Baby J babasinin kucaginda, bana bakip gulucukler atiyor...Rey iki saat ne yemesi gerektigini dusundu, aman allahim cildiricam, sec iste adam, ye bisey hemen kalkip gidelim...Bak basliyacak aglamaya diye geciriyorum icimden...Baby J hala yuzume gulucukler atiyor, ve o kocaman merakli gozlerle etraftaki renkli isiklara bakiyor...
Ve sonuc olarak guzel bir aksam yemegi yedik ucumuz, ilk defa ucumuz...Gerci ben fazla stresten o sectigim kocaman tabak sonradan ogrendigim Jambalaya Fettucini'yi yiyemeden paket yaptirdim...
Ve sevgili kocamin da bana verdigi cesaretten kaynakli yogaya kaydimizi yaptirdim...Hem orda Baby j gibi bircok bebek olucak...
Dedimya hayat baby J'li daha bir anlamli...Bide sey, hersey onun icin...Neden sadece kendim icin yoga'ya gitmedigimi sormayin sakin...Her persembe psikolok "Bu hafta kendin icin ne yaptin" diye homkururken ben gene oglumu dusundum...Ben yok daha simdilik....

Buyumek

2011-04-21T11:04:00.006-06:00

Hayat daha mi bir guzellesti ne?
3. ayimizi bitirdik, zordu ama ne cabuk gecti...
Gozumuz acildi artik, baska insanlara tepki vermeye basladik, babamizi karsilamaya basladik, dissiz agzimizla kocaman salyali bir gulucuk vermeye basladik aksamlari babamiza...Banyo yaparken ayaklarimizi sapirdatmaya basladik, eglenmeye basladik yani anliyacaginiz...Bide baby einstein cd lerimiz varki degmeyin keyfimize, eh annede biraz keyiflenir bu arada, iki elide bosa cikar, bir 15 dakika olsada...
Depresyondan yavas yavas kurtulmaya basladim, disarda hava gunluk guneslik, sabahlari koynumda dogan gunes daha da parlak, kocaman bir siritmayla gunesli gune baslamak, degmeyin tadimiza yani...
Hayat daha bir guzel seninle, daha bir anlamli, daha bir sevgi ask dolu...Gozlerindeki merkali bakislar, anneye yapilan cilveler herseyden daha balli kaymakli...
Seni seviyorum OGLUM...Bu ne guzel bir cumledir...Kocaman bir AGU....Seni seviyorum annecim der bana...Dunyalar benim olur...Bu kadarmi guzel hisseder bir kadin, hic bir seyin icine sigmasamda, sen gectin benden o yuzden gocunmuyorum...Daha bir kadin oldum annelige seninle adim atarken,daha balli sutler yapmak icin yemedigim kadar faydali sey yiyorum, hersey senin icin...Bahar gozlum canim OGLUM...Iyiki dogurmusum seni, iyiki o cift kirmizi isareti gormusum, pirinc tanem...Sen benim en buyuk sansim, babanda senden sonraya dustu artik ne yapalim...Gecmesin bu gunler, hep takili kalalim 21 nisan'a...Buyume sen hep burnunu boynuma sok uyurken, hep dans edelim seni uyutmak icin, hep koklasalim, hep dokunalim birbirimize, hep senin gozlerinle gune baslayayim...

3 ay

2011-04-12T10:56:00.004-06:00

MASALLAH OGLUMA
Anne olmak bir cok kadinin oldugu gibi benimde hayatimi ve hayatimin akisini cooookkkk degistirdi.Hersey daha bir guzel daha bir anlamli ancak bir o kadar da korkutucu, endise verici...
Odaklanmak bir kitaba, bir filme bana hayal gibi geliyor, odaklanmak sadece ve sadece Baby J'e. Evet hayatim gitti yok oldu, ben ben degilim, gece yok gunduz yok, disarda yurumek yok ancak Baby J var, heryerde herseyde o var...Ne yalan soylim elalemin memleketinde yanlizliktan cok bunaldim el kadar bebe ile, ama alistim simdilerde, mukemmel koca, hayat arkadasim bana herkezden cok destek oldu, oluyor. Bu cumartesi 3 koca ayi bitiricez oglumla, uc kisilik minik ailemle. Korkuyorumda cok cabuk gecicek zaman yakalayamayacagim diye, oglumu kucaklarken bir daha kucaga gelemeyecek diye...Gidima burnunu sokup orada saatler geciremeyecek diye...Ayaklaninca daha bir ozgur olucak bana daha az ihtiyac duyacak diye...Daha 'oglum' derken burnumun diregi sizliyor o buyuyup koca adam olucak bir daha onu minciklayamayacagim diye...
Zorlu bir 3 aydi ama bir o kadarda kutsal, muhtesem...Hormonel dengesizliklerimi saymiyorum tabii, ha birde son uc aydir havanin -25 lerde seyirip beni depresyona sokmasinida saymiyorum...Son bir haftadir +14 e kadar cikti hava sicakligi, bugun 0 ama olsun gunes var, daha oglum alisamadi parlak gunese, ve yansimasina, basiyor yaygarayi gozune gunes girince...
O kadar guzel ve karmasik duygular icerisindeyim ki kafami toparlayip suraya iki uc satir yazamiyorum bile...Hani oyle bilindik anne bebek bloglarindan olmak istemiyorum ki...kac bez degistirdim, kac kere kustu, kac...kac..... degilde daha ozel anlari, adrenalini yuksek anlari yazasim var, tabi Baby J iki elimide bos birakmayi bana lutfederse:)

Kiymetlilerim...14 Subat...

2011-02-14T12:00:00.004-07:00

Artik hic bir seyin onemi yok, senden benden asktan baska...
Sen ki gonlume en buyuk tahti kuran, "o" ki o tahti yaradan, ve bunlardan ask dogan...Sizden baska anlam yok hayatimda...
Uykusuzluga ragmen gozlerimi gozlerinden alamadigim yeni hayat, kokunu yeterince icime cekemedigim, yuzunun her manasinda askimi, annemi, babami gordugum ey kiymetlim, senden baska anlam yok hayatimda...
Bu nasil bir duygudur, kelimeler yetersiz, bu nasil ask, bu nasil bir kokudur, gerisi bos...
Bir sen bir ben birde ask...Baskada bir sey istemem daha...

neler oluyor...

2011-02-13T01:12:00.003-07:00

Yorgunum, bazen duzgun dusunemiyorum..kafam bulanik...acim...susuzum...tek elle is gormeyi ogreniyorum...zaman zaman sinir sistemim cokuyor...goz kapaklarim agirlasiyor...iki sut makinem surekli islem basinda...surekli disarda, ne zaman icerde sakli yerlerine donecekler...beynim zonkluyor...ask doluyum..ogluma kocama tutkuluyum...bahar gelsin istiyorum...surekli emzirme pozisyonundan popom aciyor...Tyroidlerim azmis durumda yada hic azmamis durumda, hic calismadigi icin herkezin yoruldugundan dahada fazla yoruluyorum, yataktan sirilsiklam(abartmiyorum) kalkiyorum, basim donuyor, ilaclarim ancak dun geldi, bugun yeniden basladim,iki haftami alir normale donmem...Belkide baby blue larim bu yuzdendir...yoksa postpartum depresyonunami giriyorum, bir bu depresyon eksikti...yemek yapamiyorum, atistirmaktan nefret ederim...ne zaman aile soframiza geri donebilecegiz...yorgunum...beynim durdu...sokaga cikmaya bir arkadasi ziyarete gitmeye korkar oldum...ya aglarsa sokaklarda mahvolum diye...simdilik bizim mahallede yuruyerek stres atiyoruz, daha ne kadar surer bilinmez hava arti 5 idi son bir kac gundur, yuruduk, eksiler yoldami onu bile bilmiyorum...ama bir gulucuk yandan carkli butun herseye degiyor...

Vakitsizlik...

2011-02-09T21:30:00.003-07:00

Yazamiyorum, aslinda o kadar cok sey biriktiki...
Vaktim yok...Aslinda su anda yatip uyumam gerekiyor ama kafamida dagitmam gerek...
Baby J uyuduktan sonra en luksunden 2 saatim var, yemekmi yesem, kestirsemmi, yoksa tuvalet ihtiyacimimi gidersem!!!!Uyku agir basiyor, gozlerim kapanacak ama yemekte yemem lazim ki sut fabrikasi calissin oburcuk icin...
Yazilacak cok sey var ama bekleyin elbet gelicem...

Buda benim Dogum Hikayem

2011-02-03T21:10:00.006-07:00

Telefondaki ses, yarin sezeryan randevunuz var, saat sabah 11 de hastanede olun, ha bu arada gece 12 den sonra bir sey yemeyin ve icmeyin lutfen...
Beynim bir anda idrak etmedi, tamam 38 haftalik gebeydim, bebegim henuz donmemisti ve ben dondurme isleminin tam esiginden donmustum, istememistin, cocugumla oynasinlar...Da buda biraz cok erken oldu, ben daha ruhsal olarak kendimi hazirlamamistim ki bu ameliyata, birde ustune ustluk Rey aksam eve gelince tarihi beyenmedigini 20 ocagin daha iyi olacagini soyleyince bendeki hormonlar He-man etkisiyle agzimdan salyalar kulaklarimdan dumanlar cikarak ne soyledigim anlasilamayan sozcukler halinde yatak odamin duvarlarina carptilar.Ikimizde soktaydik...Hatta ucumuz...
O aksam yanlizligimizi kutlarcasina birbirmize sarildik, koklastik, son aksam yanlizligimizin tadini cikardik, gerci aramizda hep oglumuzu hayal ettik, ikimizinde koynuna sokulacagi anlari hayal ettik...
Sabah cok cabuk oldu, gun cok cabuk gecti, tahliller, tetkikler, orama burama batan igneler, curuyen kollar arasinda beni duruma motive eden tek sey, karnima bagli aletten duydugum oglumun kalp atislari idi...
Korkuyordum, cok korkuyordum...Bir saat gecmesine ragmen anestezist bilmemkac tane denemeden sonra serum takacak bir damar bulamamisti...Sonunda uyusturdu kollarimi ve hasince buldu bir damar...Yeyyyy zafer kazanmiscasina sevindim, igneden cok korkarimda ben...Daha bitmedi, simdi sirada belime yapilacak spinal vardi, ameliyat icin, zavalli filipinli hemsirenin iki kolununda morartmisim sikmaktan...Bana Turkiye nasil bir yer diye soran, aslinda dikkatimi baska noktaya cekmeye calisan bebek hemsiresine ogle bir cevap vermisimki kadin bir daha suratima bakmadi...
Bu arada kocam nerde diye 11987 kere sordum, guzel gozlu anestezistime, tamam simdi geliyor cevabindan baska bir sey hatirlamiyorum...Bacaklarimi goruyorum dedim doktora , ameliyat masasinin uzerindeki uzay gemisine benzeyen bol ampullu lambadan...Ardindan dahada buyuk bir perde ile kapadilar goruntuyu, tekrar soruyorum dedim 11989. kere KOCAM NEREDE, NAPTINIZ ONA? Derken Rey girdi iceri ama ben tasikardi geciriyordum, kalbime bagli makineden uzun biippppler duymaya basladim, dedimki ben nefes alamiyorum...alam...ala..a.....
10 dakika sonra kendime gelmistim, burnuma alkollu bir sey tikmislardi, Reyin 3 parmagina morartircasina yapismistim...O sirada mor bir sey gordum, sari sacli, Rey otomatikman birakti beni, oglumuza kostu, biraz ilerimizde duran bebek unitesinde minik sesi ile hapsirip, tiksiriyordu...Sonra yavas yavas rengi pembe beyaz oldu, sesi gurlesti, bana benziyordu, tipatip bana hemde, sasirmistim, hala da saskinim, bazen kendimi emziriyormusum gibi geliyor...
O gun bugundur hayatimiz 360 derece degisti, ucumuzde agliyoruz, biz ikimiz tuhaf bir ask duygusundan, Baby J ise ya acliktan, ya poklu bezden, yada gene acliktan...
Biz baska bir asik olduk birbirimize, bide oglumuza...

Saklambac

2011-01-18T07:48:00.003-07:00

Biz boyle iyiydik,
Sen icerde, ben disarda, saklambac oynarken!!!
Ben biraz korktum sanki, ya sen, cok cesursun...

Delirme noktasindamiyim?

2011-01-05T23:21:00.004-07:00

Nemi farkettim;
Bu hormonal degisimlerden midir nedir, yoksa annelik icgudusunun, dogal olusumundan midir nedir herseyi farkli algilar, farkli yorumlar ve farkli gorur oldum.
Hani vucutsal evrimin yanina bide zihinsel evrim eklenince raki balik gibi uyum saglamiyor maalesef, gicik birsey olup cikiyorsun...
Vucutsal evrimmi? Meme buyumesi, kalcalarin santim santim genislemesi ki beni hastaneyi aratacak kadar endiselenmisti, hemsirenin cevabi ise'ha o agrilarmi, haha, vucut kendini doguma hazirliyor, kemikleriniz agir agir acilacak, sakin hastaneye gelmeyin, o normal' oldu...Ha oylemi deyip genisleyen popomun ustune devriliverdim.Bunlarin yani sira sac dokulmesi, suratinda ergenlik sivilcelerinin cikmasi( losyon bile kullanamiyorsun) her sabah ve aksam dis fircalarken vampire donmek, tuhaf yeme histerileri, gece bir yerden araba ile donerken -23 derece sogukta kusmak zorunda olunca basina gelebilecekler( daha cama degmeden donan aksam yemegi), tamam tamam igrencim ama cok komikti.Surekli cis kacirmak, cunku artik tuvalete gidecek halin kalmamistir, senkronize olarak her on dakikada bir 3 damlaya alisinca buda onlardan biridir deyip, kulak arkasi edip hapsurunca basina gelenler pekte hos olmuyor...Ha bunlarin yanina zihinsel takintilarda baslayinca durum hos olmaktan cikis nahosluga kaciyor.Gozlerin buyutec gibi goruyor mesela, mutfaktan salonun krem rengi halisinin uzerine yanlislikla dusmus ayni renk susam tanecigini isin hiziyla kosup yerden alip cope atabiliyorsunuz mesela. Yada banyo fayansinin uzerindeki minik bir leke gece 1 lere kadar fayans ovdurtabiliyor mesela, hersey daha fazla kokuyor, daha daginik gozukuyor. Bir hijyen manyagi olup cikiyorsunuz, Besigi tasirken kenarinda ufak bir cizgi oldu diye saatlerce aglayabilirken bir greyfurt dilimi size sonsuz bir mutluluk getirebiliyor.
Ben simdi bunlari nedenmi yazdim, internette arastirmalarim genelde meslegim yada hobilerim uzerine iken ben bugun ne kadar anne, annelik, bebe, bebeklik, yeni dogan, yok konusan, yok yemek yemegen cocuk, gibi bilgiler olan sitelerde ve bloglarda buldum kendimi, kocca bir gunden bahsediyorum...Pastacilik sitemin seklini semalini yaklasik 1005 defa degistirip genede begenmeyip pes ettikten sonra...

Son aylarda...

2011-01-04T10:18:00.005-07:00

Nemi yaptim...
Hayatimda hic bu kadar buzlu su icmedim,
Yemedigim kadar mandalina, portakal yedim,
Nar en buyuk arkadasim oldu,
En buyuk askim beyaz peynirli domatezli tost,
Son aylarda kabaran buzlu kola histerileri,
Bol bol corba,
Ben oyle prenses muamelesi gormedim walla, yok sen otur ben yaparim yok burada,
Ama hergun aranip hatrim soruldu, buda pek hosuma gitti,
Evet horlardim ama hic bu kadar degil,
Alkol as erdim, sanki cok icermisim gibi,
Kendimi hic bu kadar hareket kabiliyeti kisitli hissetmemistim,
Hic bu kadar komik seylere aglamamistim, Rey'in kart oyununda beni yenmesine aglamak gibi....
Sokakta gordugum kopege aglar oldum.
Hic bu kadar tutumlu olmamistim.
Hic bu kadar seyahat etmek istememistim, o yuzden yeni hayatin trecking kangurusu hazir.
Hic bu kadar asik olmamistim, hic bu kadar sevilmemistim.
Hic bu kadar mutlu olmamistim...

Geri Sayim...

2011-01-03T11:17:00.004-07:00

Geri sayim basladi...Sanki hersey hazir...
Herseyi organize etmis bekler durumdayiz...Yagan karlarin ardindan bugun acan gunes icime ilik ilik bir sevinc doldurdu...Bu merakli bekleyis suresini son yazilarimda aldigim tavsiyelerden sonra mumkun oldugunca sikintisiz gecirmeye calisiyorum..Hatta dediginiz gibi bitecek diyede biraz uzulmuyor degilim...Ama benim gibi merakli birisi icinde beklemek cok zor.
Ilk defa bir yil biterken uzulmedim, bir yas daha kaybettim yapmak istediklerimin bazilarini yapamadan diye hayiflanmadim.Cunku bu yil cok dolu, cok cabuk gecicek...
E tabi yapmak istediklerime bir kac sayfa daha eklendi ama olsun, bu azimle onuda yapabiliriz...Yeterki saglik olsun...

Yeni Yil, Yeni yil.....Lalalaallooolooo

2010-12-31T11:34:00.005-07:00

2010 seni pek sevdim ben, ama 2011 i sanki dahada cok sevicem...Iki kisiden uc kisiye cikicak kalemin nufusu...O yuzden hepimize en saglikli, en huzurlu, en mutlu, en basarili ve daha bir cok EN'li bir yil diliyorum...Hanenize cocuk kahkahalari dolsun, mutlu olun(olalim)....
Ve sizi Christmas pastam ile basbasa birakiyorken, R-Media Photography Edmonton'a cok tesekkurler...

Bir Kis Gunu Icimdeki Sessizlik...

2010-12-26T13:10:00.004-07:00

Christmas derken bu sabah uyandigimda oda bitti...Bir kargasa, suregeldi Edmonton'da ve tabiki dunyanin bir cok yerinde. Alinacak hediyeler, kurulacak sofralar, pisecek hindiler. Birden bitiverdi curcuna, sehir sessizdi bir kac saatliginede olsa...
Simdi ise guzel bir Turk kahvaltisinin ardindan, ince belli bardakta keyif cayimi yudumlarken annem geldi aklima...Biz annemle keyif cayi, keyif kahvesi icerdik'hadi bitane daha' diyerek o sonu gelmesin istedigim sohbetlerimizin hatrina kimbilir kac demlik cay bitirmisizdir...Bugun Rey ile keyif cayi yaptik biraz, inatla Turklestirmeye calistigim hayat ortagim. Oda keyif aliyor, tabi aldigi 40 lbs, icin hayiflanmiyorda degil, sirf Turk yemeklerim yuzunden. Olsun saglik olsunda, gerisi onemli degil...
Bugun icim bir buruk nedense...Aslinda nedenini biliyorumda sozlere dokmek sanki biraz zor geliyor. Melegimi okuyorum, Aslimla konusuyorum, Sevi hasta(sadece grip), Can-Ozan-Sertan herkez gibi hayat mucadelesinde.Basak ogul buyutuyor...Meltem den uzun zamandir ses yok...Ben....Ben ise bu saydiklarimi yanimda istiyorum su siralar dahada yogun...Hormonlarimdan olsa gerek...Ha birde buradaki sahte TURK dostluklarindan olabilir...Hayatimin geri kalani Canadali, sikayetim yok, cunku saygi cok...Ama dedimya bu aralar paylasmak istiyorum oldugunca yogun...Melegin gobisime elini koyup oglunu hissetmesini mesela, Aslinin bana ayva cekirdigi kaynatmasini, hatta moda'da birer cay icmek...Gundogan sahilde icime oksiyen ve iyot cekmek...Her gordugum kisiden selam alip selam vermek... Sonra sobanin yanibasina kurulup kedi misali mirlamak...Bir sigara pufurdetmek (birakali 8 ay olmus...)
Ne bilim, dogum oncesi depresyonmu bu acaba....Hayatimda hic durmak istemedim ben, hep kosmak istedim, arada sakince dinlenmek sonrada yeniden kosmak...Simdi durdumya, durmak yaramadi sanki...Beklemek, hele beklemek, bilenler bilir bekleyemem ben...Simdi ise zoraki bir bekleyis icimde..Ha bugun ha yarin, biraz heyecan, biraz korku(canim tatlidirda biraz), biraz endise (nasil bakicam, nasil buyutucem, sagliklimi, nefes aliyormu) derken, kendimi disarida atamamanin sikintisiyla doldum tastim heralde...nereye atiyorum disarisi 1 metre kar, - dereceler, yollar kaygan, onceden takarmiydim yok asla....Simdi annelik icgudusu var icimde "Ya bisey olursa"...hic tatmadigim, hic yasamadigim bir duygu bu iste, klavuzum yok, varda turkce meali yok...Hani bir bilinmeze kosarkenki urkek ayak izlerim var...Hadi bakalim hayrilisi....

Yeni Yila Girerken...

2010-12-24T09:16:00.004-07:00

Bundan onceki yazima yorum yapan arkadasa hitaben(emailine gonderemedim);

Sanirim adini bilmiyorum, ama olsun ogrenirim nasil olsa....
Bana ve maceralarima gelince sanirim hep icimde maceraci bir kisilik olmustu, Hani derlerya geceyarisi Istanbuldan Tekirdaga kofte yemege gidenlerden...
Herkezin hayatinda inisler cikislar olmustur, hatalar, dogru kararlar, yanlis kararlar...Seni diplere goturenler yada popondan destek verip goge cikmana yardimci olanlar...Ben ailemi 2000 de kaybettim, benim ailem dostlarim oldu, ama hayatta birden yanliz kalinca yanlis kararlar verebiliyor insan, yanlizliktan korktugum icin, ilerde kimligimi kaybedecegim bir iliskinin icinde buldum kendimi, hooppp 8 ay sonra evlenmistim...Ertesi gun uyandigimda hersey degismisti, icimde kalbimde bir yerlerde degismisti...Beynimden sildigim icin tam hatirlamiyorum ama tam 7 yil suren cikistan cok inis yaptiran, beni benlikten cikartan, ucurumlara getiren bir firtina yasadim. Etrafimdaki beni cok yakindan taniyan ve gozlemleyen dostlarim, hatta psikologumun da tavsiyesi ile baska bir cikis yolu ararken buldum kendimi, ancak yanlis zamanda yanlis kisi ile verilmis bir karardan geri donmek cok da kolay olmadi, isin icinde koskoca tasarimcilik kariyerini geride birakip, Bodrum'a yerlesip beni esir alicak bir restaurant acmakta vardi....Cesaretimi kaybetmistim,yada bastirilimistim..Simdi herseyi birakip 7 sene sonra meslege nasil geri donerim korkusuda vardi...Derken hic tanimadigim bir cift gelipte bize Canadaya gelin deyiverdi...O zati muhteremin arkadaslari!!! Derken derken 1 sene icinde kendimi islemleri tamamlarken vize icin beklerken buldum... Bu bir yeni baslangic, yeni kararlar, yeni bir hayat olacak diye dusundum...Olduda, sadece bana vize cikti, simdi diyorumki her iste bir hayir vardir, yoksa hala baska insanlarin esiri olucaktim, dostlariminda demesi ile gozumdeki kaybolan isigi buldum.Her ne kadar buraya geldigimin ilk ayi tanimadigim insanlara inandigim icin cehennem gibi gecsede onlara bir sekilde bu fikri aklima soktuklari icin tesekkur edemeden gecemiycem.Hayatimin donum noktasinda onemli bir NOKTA oldular. Iste 2008 yilinda tekrar kendimi bulma arayislarimin icinde iken kucuk bir kurs buldum, pastacilik ile ilgili...Guzel sanatlar mezunu olmamin da etkisi ile 1 ay icinde bana egitmen olma teklifi ile geldi kursuna gittigim kurum. Ancak o zamanki statum sadece bir yerde calismama izin veriyordu, gidemedim ancak, Vancouver ve Edmontonda ki diger profesyonellesme kurslarina giderek biraz daha yonttum kendimi diyebilirim. Gectigimiz yaz Toronto da bir kursa gidecektim ki yeni hayat belirdi hayatimizda.Ha tabi bu sure icinde beni popomdan itekleyip yucelten hayatimin anlami olan kisi ile tanistim ve yepyeni bir hayat kurdum kendime. Hatta bazen imkansiz dedim kendime, heralde yakinda olucem Tanri bana olum hediyesi verdi bu hayati...
Ogrendim, hayatla ilgili, oyle Tibete falan cikmana gerek yok ogrenmek yada farkinda olabilmek icin, kendi icinde savasmayi birakip biraz dusununce, sana huzursuzluk veren insanlardan kendini uzak tutmayi basarirsan kendi sessizliginde mutlu oluyorsun, bu kendinle barisiklik durumu ise sana hep pozitif seyler getiriyor.
Ha burdaki hayatmi? Evet sorarsan bir daha geri donmek istemiyorum, ha bu beni milliyetci kisiligimden uzaklastiriyormu, napim uzaklasim...Hayat cok kisa, 36 yasindayim, surda bir 20 sene daha var ayaklarimin ustunde gececek, birakta huzurla gecsin diyenlerdeyim. Burasi cokmu muhtesem yoooo ama sadece insanlar birbirine saygili ve bir vatandas olarak bir zat olarak haklarin var, buda yasamini azcikta olsa rahatlatiyor. Sonra yeni yerler yeni insanlar tanimak insanin ufkunu genisletiyor...
Gelmek mi istiyorsun, yada gitmek mi oralardan....Dedimya hayat cok kisa...Cesur ol..Yureginin goturdugu yere git sevgili arkadasim...Diledigince yasa...
Herkeze mutlu, umutlu yillar diyorum ve yeni yil pastalarimi yapmak uzere kaciyorum...

PS: Fotograf internetten alintidir...Kendiminkini yapar yapmaz yayinlarim, malum esin kaynagiyizya:))))

Pasta....

2010-12-23T21:53:00.003-07:00

Edmontondan pastaci hayranim, bu yazim sana...Nisan'da NJ e gidiyorum, son bir kurs almaya gel senide gotureyim, belki isine yarar...Hatta belki Cake Boss Buddy ile karsilikli birer kahve iceriz....Hahahaha....

Degisik, karmasik , tatli, tuzlu!!!

2010-12-06T20:10:00.002-07:00

Bugun ogle vakti saat 2 sularinda onu kapanan bir paltom olmadigi icin ustuste giydigim polarlarin ve kafama sarindigim yun sapkalarin icinde kaybolmusken birden aklima hava durumuna bakmak geldi, tv de -17 dereceyi gorunce pekte yurunecek bir hava olmadigini dusunerek, en azindan kayip dusup basima is acmamak icin, tum katlarimdan arinak tum gun yari ayik yari uyanik bir sekilde food channel seyrederek gecirdim. Sanirim yogun calisma temposundan sonra birazcik dinlenip, aylaklik etmek hakkim. Tabi butun gun dinlendikten sonra simdi gayet ayik bir sekilde kakaolu ve berry'li bir kek ayni zamanda da tea biscuits firinda evin icini kokulari ile senlendiriyorlar...Ev ev olmaktan cikmistiki isin ucundan yakaladim azicik...Gunler cok kisa aksamlar ise cok uzun gelmeye basladi. Butun gun yapmam gerekenleri planlayip yapamayarak, butun gece ise her iki saatte bir cise gidip uyanmak ve ardindan tuhaf ruyalara dalmak ile geciyor. Tabi her uyanisin ardindan, basimin altindaki 5 yastik, sagimdaki kocaman destek yastigi, solumdaki bacak arasi yastiga rahat olunacak sekilleri vermek ise en azindan bir 10 dakikami aliyor...Ama mutluyum, onumuzdeki 1 sene calismama fikri biraz tuhaf gelsede, kendimize ayiracagim zamani dusunerek heyecanlanmiyorda degilim yani...
Bunun yani sira Christmas hediyelerimizi yapmak icinde zamanim bayagi daraliyor.Bu seneki hediyelerim herkeze esit olucak, blueberry receli, fistikezmeli toffeler, ve tursulardan olusan bir ucleme ile bu christmasi kapatmayi planliyorum. Hepsi ev yapimi oldugu icin herkezin hosuna gidicektir diye dusunduk.Diger bir amac ise tabiki yeni hayat icin para biriktirmek, onun giderlerine yogunlasmak.
Hayatimizda cok fazla bir degisiklik olmamakla birlikte, hayatimizin akisini degistirecek zamani huzur icinde bekliyoruz diyebilirim. Heyecanli, bazen sancili, daha cok merak icinde gececek bir 7 hafta....

Birden Basladi...

2010-11-18T08:06:00.002-07:00

Daha gecen hafta Sheila benden kahvesini aldiktan sonra disarda oturup, gunesin tadini cikarmadimi? Bugun ise hava -14 ile baslayip -22 derece hissediliyor.Daha dun otobus soforum (hergun gorustugumuzden arkadas olduk) cokmu soguk senin icin bu hava diye sorarken gozum giydigi kisa kollu gomlege carpmisti...Bugun ne giymis merak konusu...Evet birden bastirdi kis, yollar buz, kar sakin sakin yagiyor durmaksizin, heryeri kapliyor.Sehir bembeyaz, tam Christmas ruhunda...Icim temizleniyor sanki her kar yagisinda, her gun kahverengi bitki ortusunu kapatirken kar, benimde gecmisime bembeyaz bir yorgan seriyor, icim temizleniyor, nefretlerim, lanetlerim azaliyor...Icime pembe bulutlar girmis sanki fikir fikir oynasiyor, artik korkmuyorumda mutluluktan...Artik korkmuyorum herseyin normal gitmesinden, planlarim var, hayallerim var, yapilacaklarim var, ogluma El Salvadordan bir kiz kardes planliyoruz insallah, ona yuva olmak, anne olmak, baba olmak, erkek kardes olmak...Belki bir tane daha, butcemiz elverdigince...Simdi sira evsizlere corba pisirmekte, dogum iznime cikar cikmaz...Bu kis, bu beyazlik, bu mutluluk yaralarimi sararken, benimde gorevim baska yaralar sarmak...Taki minik hayat dunyaya gelene kadar...

PS: Bu arada nedir june 2008 de cok onemli olan yazilarim? Ama kim baslattiysa sagolsun, Blogum sayenizde tavan yapti, populer bloglar arasinayim...Okudugunuz paylastiginiz icin tesekkurler, iyiki varsiniz, sizleride cok seviyorum...

Durum Degerlendirmesi...

2010-11-08T08:19:00.003-07:00

Yok, olmuyor...Walla bak, ben neden Turk'lerden uzak kaldim bunca sene boyunca burda Kanada'da...Olmuyorda ondan...Sutten agzin yanmisken neden sokulursun sen bu cemiyete diye sormadim degil kendime.Bir sevgili Noyan ve Mine ha birde Mustafa var benim icin burda.Nedenmi: Kimse hakkinda dedikodu yapmazlar, cirkin seyler soylemezler, hep insanlarin iyiligini ister sonrada kazik yerler.Biz sadece huzur istiyoruz okadar, ki hepimiz kendi kalemizde gayet huzurluyuz.Neyse....
Bu aralar hayat cok yogun, isin son demlerini yasiyorum, ay sonu son.Dolayisi ile elimden bir kac kisi geciyor egitmek icin, o da o kadar kolay degil gayet yorucu.Sonra aqua fit dersleri, persembeleri dogum ve cocuk dersleri, odanin hazirlanmasi, eksiklerin tamamlanmasi, baby shower partisinin davetiyeleri ve organizasyonu vs.vs. derken gunler hem cok yorucu, hem cok heyecanli hemde cok dolu dolu geciyor...Ama bunun yaninda hersey muhtesemmi, efendim, duyamadim....EVETTTT Hersey muhtesem...Mutluluk bu kadar korkutucu gelmemisti daha once....

Bugun...

2010-10-29T07:55:00.003-06:00

Her gun daha guzel bir gune baslamak,nedir bilmezmisim. Bir hic ugruna sikilmis, aglamis, kahirlanmisim...Bak orda daha gokyuzu karanlikken ben gunese uyaniyorum, beyaz gelinlik giymis bir sehire, sogukmus, peh, kim takar, benim icim sicak, kalbim sicak. Sogukmus, peh, kim takar, benim dostum sicak, esim sicak, yeni hayat sicak. Dost ki aradaki mesafeleri umarsizca yikan, yikabilen, arayan, arayabilen...Es'ki bana dunyalari vaad eden, ettigi gibi gozlerimin onune seriveren, yeni hayat ki rabbimin bana en buyuk armagani...Hayat cokmu kolay, hayir, asla, ama hayat seni sarmalayan guzelliklerle daha bir guzel, daha bir anlamli...

Happy Birthday Keivan!!!

2010-10-17T13:05:00.003-06:00

Bu dogumgunu pastasinin siparisi persembe gunu geldi, o kadar yogunumki nasil yapicam diye dusunmedim degil...Bide aksamlari gelen mide rahatsizligim yuzunden bir an siparisi almamayi aklimdan gecirdim ama kiyamadim, cunku pasta yapmak, siparisi verenin yuzundeki saskinlik, hayranlik ve minnet ifadelerini gormek tum yorgunluguma iyi geliyor, hemde cok hizli portfolio olusturmam lazim diye dusunerek ciktim yola, cuma gunu isten bir kac saatligine erken ayrildim, kosturarak eve geldim ve bir kac saat icinde Mr.Keivan'in dogumgunu pastasi hazirdi...
Bu arada Magic, universitedeyken lakabim idi,sevgili Basak'im uygun gormustu, bende bunu CAKES OF MAGIC olarak yeni web sayfama tasimak istedim...Gelecekteki planlarim icinde uygun bir imza oldu dusunuyorum, siz ne dersiniz?

Happy Birthday Megan!!!

2010-10-12T08:07:00.004-06:00

Bu en son ve sanirim en sevdigim pastalarimdan biri oldu...Butun takim taklavatim hazir, eksiklerim tamam, bir buhar makinem yok ama onunda bir caresini bulurum...Is yerindeki son 7 haftam sonra tam gaz pasta yapimi, ilki sanirim kendi baby shower pastam olucak, her ne kadar Rey "sen kendi pastani yapmamalisin" desede, ben cilgin biseyler yapicam, hem portfolio icin gerekli...
Harika bir long weekend gecirdik, cumartesi Rey'in abisinin duzenledigi supriz dogumgunu partim, pazar Allen'in Thanksgiving yemegi, pazartesi Becker'larda 20 kisilik aile yemegi...Hindiye doyduk yani anliyacaginiz...Gerci, ben cimdik cimdik ufak ogunler halinde yemek yiyebiliyorum, abartmadan zaten abartamiyorum ki....Aksam eve dondugumuzde Rey ahhlayip uflarken ben tekrar acikmistim bile...Bu arada yaptigim saksuka'ninda tadina diyecek yoktu!!!Happy Thanksgiving!

Farkindalik...

2010-10-09T09:42:00.004-06:00

Soyle bir dusundumde, aslinda dusunmedim, canim kardesimin son blog yazisinda paylastigi baska bir blogu okuyarak basladim farkindaligima...
Insan hayatindan ne kadar tatminse o kadarda istekleri azalir oluyor, yani en azindan benim icin oyle...Egzostu patlak 92 model bir toyotamiz var, daha yenisini yada luksunu dusunmedik bile, 4 tekeri var isitmasi var kisin dondurmaz dedik ve bu bizi tatmin etti...Dedimya dusundum, son zamanlarda var olanlarimla o kadar tatmin ve mutluyum ki hic bir seyin yenisi dusunmuyorum bile...Hatta 'yeni hayat' icin ikinci el dukkanlari dolasip, ihtiyaclarimizi karsilamaya basladik...Paramizmi yok, tutumlu olmayami calisiyoruz!!!yoooo, sadece culla caputla mutlu olunmadigini ikimizde cok iyi biliyoruz...Insani degerlerin hayatimizdaki yerinin herseyden daha ote oldugunu ogrendim ben Rey sayesinde!Onceki gibi, pembe bir tshirtum yok, alamiyorum iste param yok diye hayiflanmiyorum, cunku o pembe tshirte gercekten ihtiyacim yok, benim, beni ben yapana ihtiyacim var...
Hayat, cok garip, cok tilsimli, bir anda akisi degisiyor, nereye aktigininda onemi yok onemli olan nasil aktigi, ve ben bu dogumgunumde ne kadar sansli oldugumu ogrendim, 36 senenin sonunda anladimki Tulinim bana hep dogru yolu gostermis...O yuzden annem, senin elinin dokundugu hic bir esere dokunmaya ihtiyacim yok, cunku ben seni, yaptiklarini kalbime, bellegime dokudum, iki resmin varmis yokmus onemi yok, ben senin eserinim, ve rabbim bana gene senin baska bir eserini ocakta ellerime vericek insallah...
O yuzden, bir culunuz bir caputunuz eksikse uzulmeyin, onun yerine sahip olduklariniza donup soyle bir bakin, o zaman ne kadar zengin oldugunuzu gorebilecek ve kendinizle gurur duyabileceksiniz..En azindan ben oyle yapiyorum, Mutluyum....

Irkcimiyim yoksa!!!

2010-10-06T07:00:00.002-06:00

Hayatim boyunca irkci olmadim ben, bilakis, insanlari fazlasiyla seven, inanan, tapinan biri oldum, dedimya din, dil, irk gozetmeksizin...
Memleket adi vermiycem, ama dun Melekle konusmamizdan sonra, kafama dank etti...Ogle bogulmustumki, patronumun hep bana hep bana dusuncesinden, Melekte bana 'e o zaman Kanada da farkli degil, orasida burasi gibi' deyince yok dedim yok, keske Kanadali bir patronla calissaydim, patronumun memleketi gibi memleketler zaten dunyayi somuruyor, beni somurmus biseymi...Hayir durumumun farkinda mi degil, yoksa farkinda olmak isinemi gelmiyor bilmiyorum...Ama burdaki son 8 haftam oldugu icin cok ama cok mutluyum, hatta simdiden is teklifleri almaya basladim, Kanadalilardan...Ama bir sene bana is yok, istiharat donemine giricem, birazcik, kendime vakit ayirip, hayatimin yeni uyesini kesfetmeye calisicagim, kokusunu icime ceke ceke...Sanirim 37 sene boyunca, evet evet bu persembe 37 oluyorum, bu 1 senelik luksu hakettim...Cok calistim ben hemde cok...Simdi hayatimin en guzel devresinde biraz keyif yapicam...37 mi dedim yok yoookkk siz yanlis anladiniz 27 o 27....:)

Gunes!!!

2010-09-23T08:23:00.002-06:00

Her sabah baska doguyor burda gunes, disarisi ayaz, don kesmis,ama gokyuzunde hic gormedigim kadar parlak bir gunes...Icim sicak, baska uyaniyorum her sabah, baska baska telaslar, umutlar, heyecanlar, meraklar icinde uyaniyorum.Sonra basucumda asili duran mini mini mavi coraplari koklayip seviyorum, takiii beyefendi gelene kadar...Gunes acsada, kaybolsada, disarda tufanlar kopsa, ortalik atesten yansada, artik bir tek sen varsin hayatimda sonsuza kadar bagli, ve bir gulumsemen icin dunyayi fethedecek ben!!!

Aramiza Hosgeldiniz...

2010-09-04T14:55:00.002-06:00

Sevgili Hayatcim ve Deniz bir blog yapmislar, nede iyi yapmislar...Iki sanatci yuregin bir araya gelerek yaratici bir blog yapmak icin cok bile gec kalmislardi...
Sakin ama sakin biz izleyicilerinizi boslamayin...
Iste blog adresleri hayatinicindeniz ....
Sizi Seviyorum...Bol sanslar...
PS:Bu arada Melek neden blogunla ilgilenmiyorsun?Ozledim seni okumayi...

TURSU....Mmmmmmm...

2010-09-04T14:29:00.002-06:00

Elime ver bir limonu, ayni portakali soydugum gibi soyup, dilimlere ayirip, her bir dilimini ellerimden ve cenemden sulari akarak yiyebilirim, ama midemdeki asit miktarini cogalttigi icin kendimi zapdediyorum...
Bu memleketteki tursular bir acaip, hani bizim orlarda :) tursuyu isirirsinda 'kranccc' diye bir ses cikar, sonra kitir kitir yersinya yok ben o lezzeti burada bulamadim, defalarca ayri markalar denedim ama yok olmadi, olmadi...Hatta Greek markette Sera marka buldugum Turk karisik tursusu bile kitir kitir degildi...Simdi bir tursu kavanozu kolleksiyonum var, ayrica yaninda kendimizin kurdugu koca bir tursu kavanozu daha...
Evet evet, kendi tursumuzu kurduk sonunda, babam rahmetli cok guzel tursu yapardi, babaannemde oyle, ama ben bir kere bile denemedim...Eeeee is basa dustu, tursu yu kurduk, Rey hayatinda ilk defa tursu kurdu, her onune gelene kendi tursumuzu kurduk, ilk defa kurduk diye cocukca bir heyecanla macerasini anlatti, takvime kuruldugu gunu not aldi, 4 hafta sonrasinada ayri bir not dustu...Simdi hergun karanlik yere sakladigimiz koca tursu kavanozumu sanki, orda balik besliyormuscasina, kontrol edip, kavanozumu sever olduk...4 hafta sonra sonuca gore sizlere tarifini yazarim...

Peynir, ekmek...

2010-09-04T14:05:00.003-06:00

Test sonuclarimi 2 eylul de aldim. Hersey cok normal, cok sukur!!!Zor bir kac gecirdim, peynir ekmek ve corbadan baska hicbirsey yiyemez haldeydim, ama olsun onlarda sevdigim seyler en azindan...5 aydir kaybettigim tat alma duyum yerine geldi, canim gene eskisi gibi tatlilar borekler ister oldu, ama yasak...oldugu halde ben bugun Tiramisu yapiyorum, ev firindan gelen sicacik pandispanya kokusuyla dolu, buram buram koktukca, benimde icime huzur doluyor, hersey guzel diye(masallah)...
Peynir ekmek yogunlugundan dolayi kendi ekmegimi yapmaya basladim.Ilk denemem francala oldu, harika oldu, ekmek makinam da yok herseyi elde yapiyorum, ama su sag alt kosemdeki "Tikinmaliklar" bolumunde yer alan 40 firin ekmek adli site en yakin arkadasim oldu, eger tariflerini harfi harfine uygularsaniz gelen sonucta harika oluyor...Ben simdilik francalasini, hafif kepek ekmegini, ve kolay ramazan pidesini denedim...Sonuc 5 yildiz...Hatta Rey hayatinda ilk defa ramazan pidesi yedi ve yedigi en guzel ekmek oldugunu soyledi...simardim...
Icgudusel gelen bir istek sanirim, herseyini kendin yap...Ayni sitedeki yogurt tarifini denedim, sonuc 5 yildiz, ole civik falanda degil yaptigim yogurt, hani bakkaldan aldigim yogurtlar gibiydi, ancak bir dahaki sefere bal koyarken miktarini yariya indirecegim cunku sanki balli yogurt gibi oldu...Ama ev yogurdu iste...Simdi gidip Tiramisumun pandispanyasini cikarmam gerek firindan....

New Life

2010-08-07T10:29:00.003-06:00

5th of August, everything was normal at the doc's control, and i have a feeling that every little thing is gonna be awesome.Thats why i decided to enjoy my life a little bit for the next coming 3 weeks.I ll take my vacation one week later to head Athabascan river for camping, its gonna be awesome too, with lots of friends, no alcohol tho, it sucks but worthed for my little one. And after i gained my energy back a little bit i decided to work on new sewing projects for us and the new coming one...At least i can organize the room which we are gonna share with the little, so that i can be with him/her while she/he sleeping.I am soooooo excited, actually started to get excited, i think my hubby is getting excited too, i can feel that.So what should i say "be ready for the new projects..."

My Profile

2010-08-02T20:34:00.002-06:00

Ya gozum su profil yazima takildi, pembe bulutlari yakalamaya calisan demisim, ben O pembe bulutlari yakaladim YA SIZ?

Alberta Beach

2010-08-02T20:15:00.003-06:00

Nihayet bir Taste of Edmonton festivalinin de sonuna geldik.Bu sene ozurlu oldugumdan calisma saatlerim 8 saatin uzerine cikmadi, bazen cok yoruldum ama yapacak bir sey yok, Kelly herzaman bana guvendiginden tum kaprislerinide bana yapiyor, hatta onumuzdeki yaz taste de calisacagimi saniyor ama yaniliyor, bende icimden kiskis guluyorum tabi, cunku seneye yaz muhtemelen tum dostlar raki balik muhabbetinde olucaz.
Dun belkide buranin tek beach a benziyen beachine gittik.Alberta beach, ikidir golde yuzuyorum, dibini gormedigim bir yerde yurumek bir tuhaf oluyor sonrada yuzmek, ama hava o kadar sicaktiki o bulanik suya kendimi atmazsam fenalik gecirebilirdim heralde.Genede kumsalda olmak, elimin ayagimin kumlara bulasmasi, serin sularda serinlemek pek iyi geldi, sehirden kucuk bir kacis yaptik anliyacaginiz.5 agustos buyuk gun, anyayi konyayi anliyacagiz, konuyu bilenler bilir, bilmeyenlerde yakinda ogrenir...

Casey's Birthday Cake

2010-07-24T13:01:00.002-06:00

Buda en son pastam,zamansizliktan iki saate sikistirdigim quilting temali pastam.Pastanin sahibi Rey'in abisinin esi, kendisi hem yeni anne hemde quilting delisi, sirtinda bebesiyle dikis diken bir hemsire...Mutlu yillar Casey...

Pirpirlar

2010-07-24T12:19:00.003-06:00

Icimden kucuk cocuklar gibi, kapi araligindan bakarken kikir kikir kikirdamak geliyor.Hayat o kadar cok cilvelerle dolu ki , birine gulumserken, digerine sasirip, hatta zaman zaman yasadigimin gonul burukluklarini bile yasamama engel o cilveler...Uzulmemi kalbimin kirilmasi cildirmami kendimi yerden yere vurmami bekleyenler bence bir sure daha beklesinler bakalim onlari hayatin ne cilveleri karsilayacak, belkide olmami bekledikleri duruma dusucekler, iste o yuzden kapi araligindan bakarak kikir kikir kikirdamak geliyor icimden.
Annem girdi ruyama dun gece, hani 7 senedir annemi gulerken gormemistimya ruyalarimda, son 1 senedir ikiside annemde babamda yanimda, ben mutlu onlar mutlu.Annem dediki amaannn neyse bosverin ruyalari...
Haziran sonu gittigimiz dugunde pasta kralicesi secildim, pastamin methi tum adaya yayilmis, tesekkur mektuplari, emailleri aldim, tesekkurler herkeze.
Bunun haricinde icimde buyugen heyecandan ve mutluluktan baska hayatimda hic bir negatiflige yer yok...Yakinda olacaklarin heyecani ile pirpirlar var yuregimde...Bunlarin hepsini paylasacagim sizinle ancak yeni hazirladigim blogumda, buraya ugrayan iki kisinin verdigi rahatsizliktan dolayi blog adresi degisikligine gitmek zorunda kaldim, ama bir muddet daha buradayim, izleyicilerimi yeni blog adresimden haberdar edicem....

INSANLAR

2010-05-07T21:52:00.003-06:00

Insanlar nasilda degisiyor ben de dahilim buna tabi.Su son iki sene icinde nasilda degistim,egrisiyle dogrusuyla, iyisiyle kotusuyle bir kac basamak daha atladik su fani dunyada.Dost sandiklarinin aslinda olmadiklarini, uzak sandigin belki raki sofrasinda iki duble icerken iki cift laf ettigin insanlarin ise cok yakininda birer dost olduklarini gormek.Hayatini paylastigin insanin(larin) nasilda sana uzak olduklarini anlamak zor aslinda ama diger yandanda yeni insanlar yeni dostlar almak hayatina,yanliz sandiginda kendini, cevreni nasilda sardiklarini gormek cok guzel bir duygu, sanki kara kisin ardindan baharda acan minik bahar dallari gibi.Hayatinda acan insanlar gormek ne kadarda onur verici.Ne diyelim ozaman sag olsun canim dostlarim, sandiklarim degil, gercek dostlarim ve yeni dostlarim...Gule gule eskide kalanlar, hosgeldin hayatimin yeni sayfasi.Kendimi serin sudan cikmis kadar taze ve yenilenmis hissediyorum.Hosgeldin eskide kalan Mecda, hosgeldin gozlerimdeki isilti, hosgeldin kendini yeniden bulmus ruhum.Merhaba hayat...

DEDIKODU'CUYA....

2010-05-03T00:04:00.000-06:00

Suizan, Dedikodu ve Gıybet:

Sûi zan, dedikodu ve gıybet İslâm dininde yasaklanmıştır Nitekim Kur’an-ı Kerim’de

“Ey iman edenler! Zannın bir çoğundan sakınınÇünkü zannın bir kısmı günahtır Birbirinizin kusurlarını ve mahremiyetlerini araştırmayın Birbirinizin gıybetini yapmayın Herhangi biriniz ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı? İşte bundan tiksindiniz! Allah’a karşı gelmekten sakınınŞüphesiz Allah tövbeyi çok kabul edendir, çok merhamet edendir”(Hucurât, 49/12) buyurulmaktadır
Ayette açıkça belirtildiği gibi, bir Müslüman diğer Müslüman kardeşleri hakkında iyi niyet (hüsnü zan) beslemelidir Zira bu dinimizin gereğidir Ayrıca fitnenin def’i böyle bir tutumu gerekli kılmaktadır Birbirimiz hakkında iyi düşünmeli ve birbirimize müminler olarak güvenmeliyiz Bir kişi hakkında iyi düşünmek ve ona güvenmek, onunla ilgili gerekli tedbirlerin alınmasına engel de teşkil etmemelidir Bu, her kes için geçerli ve hatta gerekli bir kuraldır İman sahibi oluşundan dolayı Müslüman kardeşimize güvendiğimiz ve hakkında kötü düşünmediğimiz gibi, nefis sahibi olduğumuzdan dolayı da hiç birimizin kötü bir davranış sergilemeyeceğimiz ihtimal dışı değildir Bir insan hakkında hüsnü zanda bulunmakla birlikte, ona karşı tedbirli olmak ve ona tam güvenmemek birbirine zıt hususlar gibi görülmemelidir Çünkü evham ve asılsız şüphelere yol açmamak için gerekli tedbire başvurmak daha uygundur Zira bu tedbir, hem insanı suizandan korur hem de bu yolla günaha girmesini önlemiş olur
Müslüman’ın, diğer Müslüman kardeşi hakkındaki düşüncesinin ve özellikle hüsnü zannını ortaya koyması açısından şu hadis dikkat çekicidir:
“Ben Hz Peygamberin Kâbe’yi tavaf ettiğini ve (tavaf esnasında) şöyle söylediğini gördüm”: “(Ey Kâbe!) Sen ne güzelsin ve senin kokun ne güzeldirSenin azametine ve senin kutsallığının azametine hayranımMuhammed’in canı (kudret) elinde olan (Allah)’a yemin ederim ki, müminin hürmeti Allah katında senin hürmetinden şüphesiz daha büyüktür Müminin malı, kanı ve hakkında hüsnü zanda bulunma kutsallığı(seninkinden üstündür)4” Bu hadis-i şerifte Hz Peygamber, bir Müslüman hakkında hüsnü zanda bulunmanın önemini, onun can ve malının önemiyle birlikte zikretmektedir Zira bir insanın iyi veya kötü olarak bilinmesi özellikle onun şeref ve haysiyetini ilgilendirmekte olup yerine göre en az mal ve can kadar önem arz etmektedir Suizan ise, tüm huzursuzluk ve düşmanlıkların kaynağı olan fitne-fesada sebep teşkil ettiğinden, o derece zararlı olup dinen yasaklanmıştır
“(Ey Müslümanlar!) Başkalarının gizli hallerini araştırmayın koklamayın, (haksız yere) rekâbet etmeyin, birbirinize haset etmeyin, birbirinize kin tutmayan, birbirinize sırt çevirmeyin Ey Allah’ın kulları! Allah’ın emrettiği şekilde kardeş olun Müslüman Müslüman’ın kardeşidir Ona zulmetmez,onu mahrum bırakmaz, onu tahkir etmezKişiye şer olarak Müslüman kardeşini tahkir etmesi yeterlidirMüslüman’ın her şeyi; malı ,kanı ve ırzı diğer Müslüman’a haramdır veya(Her Müslüman’ın malı, kanı ve ırzı diğer Müslüman’a haramdır) Allah sizin suretlerinize ve kalıplarınıza bakmaz,fakat kalplerinize ve amellerinize bakarTakva şuradadır HzPeygamber (sav) eliyle göğsünü işaret etti (bazı rivayetlerde üç kere) “Sakın ha! Birbirinizin satışı üzerine satış yapmayınEy Allah’ın kulları kardeş olunBir Müslüman’ın kardeşine, üç günden fazla küsmesi helal olmaz”4
Hz Peygamber (sav)’in burada özellikle Müslüman’ın ırzı, namusu ve kalbinde mevcut olan duygu ve düşüncenin önemi ile ilgili yapmış olduğu uyarı, fitne-fesadın iki önemli kaynağı olan suizan ve gıybet (diğer adıyla dedikodu)’i kapsamaktadır Zira genellikle insanlar önce kalplerinde birbiri hakkında suizanda bulunur, daha sonra da bunun dedikodusunu yaparak arkadan çekiştirirler, böylece dinimizde çirkin bir davranış olarak nitelendirilen gıybeti işlemiş olurlar...

Celebration Cake

2010-04-11T22:07:00.003-06:00

Buda son pastam, bir acilis partisi icin yapildi, bizde davetliydik.Cokta lezizmis pastalarim, hep siparis icin yapiyordum, hic tatmak nasip olmamisti, ama bu sefer tadinada baktim, yyyaaaammmmii, cok lezzetli, chocolate fudge cake,tarifi burdan, ancak kremasi benim ozel tarifim.Araya koydugum vanilla cake in tarifinide burdan bulabilirsiniz.Bu uc katli kekin arasinda ise 1 kiloya yakin taze cilek var.Kek uzun bir kek, yaklasik 20-25 cm.Fondanti yerlestirirken bayagi dikkatli olmak lazim.Veeeee agustos sonunda yada eylul basinda pro-profesyonellige gecmek icin, dunyaca unlu pasta dekoratoru Bonnie Gordon dan kurs alicam, kisa ama cok yogun bir kurs programi var, birazda tuzlu ama deger....Cok mutluyum...

Son Eserlerim

2010-04-10T15:37:00.007-06:00

Baskalarina esin kaynagi olmak, takip edilmek ne onur verici, pastalarimla olsun, duygu ve dusuncelerimle olsun, esin kaynagi olmusum birilerine, o yuzden daha fazla is koymak lazim buraya dedim, buyur bunlarida yap Edmonton dan takipcim...AAAA ayip degil bunlar 'sanat' sakin yanlis anlama....

Bircok giden memnunki yerinden, cok seneler gecti, donen yok seferinden!

2010-03-12T18:08:00.003-07:00

Canim Babam

Sen bilmezsin sensizligi, hem senle olmak istemek hemde istememek...Hircinliginin icindeki o iyi kalbini, sevkatini, yardim severligini, coskun denizler gibi cilgin sevmelerini kimse bilmez bir ben bilirim.Belki annem bile cozemedi seni benim seni cozdugum kadar...Ben Amerikaya giderken yuzumu iki elinin icine alip 'benim basimi egriderecek bir sey yapma yeter' dedigin gun hala dun gibi gozlerimin onunde..Ben asla senin basini yere egdirmedim baba, ben hep senin gurur duydugunum, hep gozlerinin icindeki pariltiyim, hep kalbinin icindeki sonsuz gizli sevgiyim.Sen ise benim hep ordada burdada balkondan baktigimda eve gelen bana el sallayan babamsin, yemegimdeki tuz, hayatimdaki kurallarim, hircinligimsin hatta ayak bas parmagimsin.Ben seninle basardim sensiz gecen 10 yilimi, her uyandigimda her basimi yastiga koydugumda, her ruyamda sen benle ben senleyim. Olsun canin sagolsun, ben seni beni biraktigin 11 mart sabahindaki resminle degil, kucucukken basimi gogsune koyup uyudugum resimle hatirliyorum hep.Hafta sonlari Masukiyedeki evine gelirken otobusun camindan seni balkonda gorup bana el salladigin zamandaki resimle hatirliyorum,ben seni ramazan sahurlarindaki kizarmis ekmek kokusuyla, anlattigin hikayelerle hatirliyorum, ben seni bana verdigin cesaretle hatirliyorum, ben seni hayal kirikliklarimda sirtimi sivazlamanla hatirliyorum, tipki bu dunyadan giderken sirtimi sivazladigin gibi.Ben seni cok seviyorum Babam, rahat uyu, bilki kizin cok mutlu ve senin cizdigin yoldan ilerliyor.Melekler seninle olsun...

Biricik kizin
Mecdan...

Blog'da bahar temizligi

2010-03-07T01:07:00.003-07:00

Hayatimin en guzel bahar oncesini yasarken blogumda da degisiklik yapmak farz olmustu.Negatiflikten cikip baharli cicekli bocekli eglenceli bir sekle sokmak istedim sevgili dostumu.Buraya bahar geliyormus gibi geliyor, bir goz kirpiyor sonra "cik daha erken" deyip soguk havayla bomba patliyor.Gectigimiz hafta hava o kadar guzeldiki insanin acilip sacilasi geldi, yerdeki erimis buzlari saymaysak, parklara dolusup guneste cayira cimene yayilasi geldi insanin ama duydumki pazartesi kar geliyormus...Gelme kar gelme, ama gelsende blogumda cicekler bocekler acti bir kere.

Gul Receli

2010-02-21T22:29:00.000-07:00

Kucuktum, babaannemin elinde buyudum, buyurken bir cokta sey ogrendim kendisinden...Yazin tam ortasinda acan pembe, kokulu guller le doluydu evinin hem on hemde arka bahcesi...Toplardik, en guzellerini en kokulularini, sonra evin ici buram buram gul kokardi, bense babaannemi izlerdim gul recellerini ozenle yaparken, ancak is yemege geldimi gul receli bir tuhaf gelirdi bana, ciceklerden recel fikrine alisamamistim bir turlu, hatta ilk denemeden sonra bir daha agzima bile surmemistim.Ama insan gurbetteyken cani hic yemedigi seyleri bile cekebiliyor.Cok para harcamamak icin sikca ugramadigim Omnia Greek Store Turk urunlerini daha cok getirir oldu.Kocaman bir bolum turk urunleriyle dolu...Elimde alisveris sepeti tum urunlerden birer ikiser alir buldum kendimi..Sonra odeyecegim hesabi dusununce, birer ikiser geri kondu urunler, elimde gul receli,yufka ve beyaz peynirle evime dondum.Yillarca agzima surmedigim gul receli simdi en sevdigim recellerden biri oldu.
Tesekkuler Omnia...

Kafayi Bozmak

2010-02-18T23:34:00.000-07:00

Uzun zamandir pasta siparisim olmamisti, veee sonunda bir dugun pastasi siparisi aldim...Hevesim geri geldi, zaten yapmak icin can atiyorum, kendimi yaptigim pastanin icinde kaybetmek istiyorum...Bu arada kafayi iyice bozdum, Edmonton(Deadmonton) da aldigim pastacilik kursundan baska daha profesyonel yada beni daha profesyonellige goturcek baska bir kurs yada okul yok, Vancouver, Toronto arastiriyorum, cokda pahali aslinda ama yok gitmem lazim, kendimi pastalarimla ifade etmek, mutlu anlar icin mutlu pastalar yapmak istiyorum, daha fazla ama daha fazla istiyorum...

Patlamis Misir

2010-01-26T20:53:00.000-07:00

Beyinde misir patlatmak....Ne demek simdi bu...Dusunceler dusunulmekten dolayi sikilmis yada sonuc alamadiklari icin olgunluga erisince patlamaya baslamis...Birbiri ardina patlayan misirlar beyinde kasinti baslatmis, artik aciya alismisiz nede olsa oyuzden kafatasina carpma acisini hissetmiyoruz artik.Ama pit pit pit sesleri duyuyorum, ne olduk ne oluyoruz derken bir bakmisiz tum misirlar patlamis, oh be rahatlatladik iste de simdi sira bu patlamis misirlari yemege geldi...Ye anasini satayim ye...
Melek blogunda hayata meydan okumus birde tehdit savurmus, nede iyi yapmis, bende misirlarimi yememekle provoke(yanlis olabilir kelime bilenler duzeltsin) ediyorum hayati.Yemiycem iste yemiycem, senin kurallarina gore oynamiyacagim ben bu hayati.Benim kurallarimla varsan bende varim yoksan ben kactim evden beklerler...

Mor Yilbasi...

2009-12-16T19:27:00.000-07:00

Sonunda yilbasi, christmas geldi catti...Yesil salonuma morlu yaldizli bir yilbasi agaci hayalim vardi, ama ev kucuk, para harcama derken bir agacim bile olmadi...Bugun bir arkadasim bana bir cam agaci hediye etti, daha morlari yaldizlari yok ustunde ama hayali bile guzel, bu hafta sonu suslerim artik...Haftaya christmas tatiline giricez, 10 gun kadar evdeyim, evimdeyim, kek, pasta borek, mozart, simpsons derken, 25inde christmas yemeginde olucam, birde yanimda Turk bir yemek olucak, ne yasam ne yapsam diye dusundum sanirim zeytinyagli dolma yapicam...Sonra yilbasi gelicek,havai fisekler patliyacak, veee 2010...Zaman akip gidiyor, nerdeydim, ne oldu, ne yapiyorum derken, koca bir sene gecti geciyor...Sacimda 4 tel beyaz cikti, koparip duruyorum, ole annelerimizin dedigi gibi aman koparma cogalir olmadi henuz...Ama yaslanmanin esiginde oldugumun haberini verdiler bana...Hemen yuz kremlerimi, goz kremlerimi kullanmaya basladim, yaslanma korkusuyla...Daha yapacaklarim var ve cok yolun basindaymisim gibi geliyor...Daha Philipinlere, Meksikaya,Alaskaya,El Salvadora, Kubaya, Hawai adalarina,Taylanda, Taiwana gidilecek...Sperm bankasindan bebek yapilacak,Pastaci olunacak,scuba diving yapilacak,dag tas tepe hiking yapilacak...Annemden baslayip bende biten bir otobiyografi yazilacakvs..vs..Bunlara zaman yaticekmi....

Elmali Turta

2009-11-12T21:18:00.000-07:00

Nedir bu hal....
Julia and Julie yi seyrettikten sonra surekli tarif dener oldum, uzun zamandir yapmak istedigim apple pie, basari ile sonuclandi...Carsamba gununun resmi tatil olmasi sebebi ile evde bulunmak, hem temizlik hemde tarif deneme acisindan cok faydali oldu...Sonuctan ise cok memnunuz, ben ve komsular...
Aaaaa bugun Turk ekmegi buldum ben, cocuk gibi ekmegi gogsume tutarak ve koklayarak yurudum otobus duragina, nerde buldum derseniz Lucky 99 adli uzak dogu supermarketinde, ilginc....Dun yaptigim, dereotlu bezelyenin suyuna bana bana yedim ekmegimi...Ha bu arada iki dalina 3 dolar verdigim dereotunun kokusuda pek bi guzeldi...
(Resim benim degil, internetten)

2009-11-08T01:37:00.000-07:00

Pastalarimin bir kismi

2009-11-08T00:53:00.000-07:00

Vancouver Aquarium/Jelly fish

2009-11-08T00:42:00.000-07:00

Son Durumlar

2009-11-07T23:29:00.000-07:00

Her ulkede her yerde oldugu gibi buradada Alberta'da petrol zengini bir sehirde bile ekonomi sorunlar icinde.Piyasa durgun, patronum kara kara dusunuyor, ama acilacak heralde eninde sonunda hersey duzene girecek.Bende armut toplamiyorum tabi, facebooktan da takip ettiginiz kadari ile pastalarima devam ediyorum, ve bugun sabahin korunde uyuyamadigim icin seyrettigim 'Julia and Julie' filmininde beni gazlamasi ile pastalarimin daha fazla kisinin ilgisini cekmesi ve siparislerimin cogalmasini umit ederek bir blog yapicam...Belki birde kitap yazarim ha ne dersiniz...Pastalarimi yaparken duydugum heyecani sizlere anlatamam, heleki Mellaninin dugun pastasinda ellerimin titremesinden drapeleri yaparken zorlandim diyebilirim, ve tamamlanmasi 3 gun surdu.O dugun pastasini iki koca adam zor tasidilar arabaya, ve sevgili Melaninin 260 kisi onunde elinde mikrofon bana tesekkur etmesi ve onca kisinin beni alkislayip sonrada teker teker gelip bir sanat eseri yaptigimi ve cok basarili oldugumu soylediginde aklima annem geldi, gozlerim dolu dolu oldu...Biliyorumki o gun yanimdaydi ve benimle gurur duyuyordu, tipki benim onunla gurur duydugum gibi...Dugune beraber gittigim Allan, Alanis ve Rey'de benimle gurur duyuyorlardi cunku insanlar kendi aralarinda konusurlarken bizimkiler 'evet evet o benim kiz kardesim, benimse arkadasim, biz onu taniyoruz 'demeleri kendimi popstar alaturkada birincilik kazanmistan daha fazla gururlandirdi...Bunlari yaziyorum cunku, yaptiklarimi pasta degilde sanat eseri olarak goruyorum, kendimle ovunmeyi cok sevmem bilirsiniz ama birileri ovuncede pek bir mest olurum, bende bir sanatci olduguma gore, 10 yil aradan sonra yaptigim eserlerin beyenilmesini sizlerle paylasmak istedim.Amacim bu isi butik hatta sevgili Basak in demesiyle Haute Couture hale getirmek,sertifikalarim var, burdaki statumu bekliyorum, belkide Vancouverdaki en sik fondant pastalari yapan yere designer olarak giderim, benim yapicam deyipte yapamadigim bisey oldumu?Ben bunu cok istiyorum...Vancouver demisken, harika bir tatil gecirdik, olaganustu yerler gorduk, harika insanlarla tanistik, sadece okyanusa girecem diye, suda yengec avina cikacam diye once idrar yollarimi sonrada bobreklerimi iltihapladim, havaalaninda arkadasimin paramedic olan abisi beni acile zor yetistirdi bense yok yok ben iyiyim demeye calistim, dudaklarimin ve tirnaklarimin morardigini bilmeden...Ama antibiyotikle 1 haftada ayaga kalktim cok sukur...Bir kac resim koyucam agziniza bir parmak bal calmak icin... Sevgiyle kalin...

Garip...

2009-08-28T09:46:00.000-06:00

Gozumdeki yaslari tutmaya calisarak dondum koseyi, geriye baktigimda el sallayan kimseyi gormemek icin bekledim o cok degerli koseyi, sonra tutamadim icimdeki firtinayi, etrafimdaki insanlarin heyecanli yuzlerindeki ifadenin yerini soru isaretleri aldigini gordum, dunya sesizlesti, kalbimin aciyla atan sesinden ve boguk gelen hostesin anlamsiz kelimelerinin haricinde hicbirsey duymuyor, ciglik atarak hatta hickirarak geri donmek istiyordum, o koseyi yeniden gecmek ve orda bekleyenlere sarilip hayatima kaldigim yerden devam etmek istiyordum. Ama olmadi geri donmedim, ben o gun o ucaga bindim, ve bilinmezlige dogru yol aldim...Bugun tam 17 ay, 510 gun oldu buraya geleli.Hayat 35 yasimda duyupta inanmadigim seyleri gosterdi bana burda. Ilk darbe babana bile guvenme oldu, duyardimda inanmazdim, ben hep sevgi dolu oldum ama yetmedi bu bazilarina, iyikide oyle oldu, iyikide tam 1 ay duymadigim gormedigim isitmedigim seyleri, haketmedigim davranislari gordum ki bugun bu konumumdayim.Ilk basamak bana derin darbeyi ogretti, bu en kotusuydu dedimya oldu iste...Ardindan pozitif dusunmenin ne kadar hayirli bir sey oldugunu ogretti,Tanri bana Allan'i verdi, abim oldu, destekcim oldu, kizi kizim oldu, annesi annem, kardesi kardesim, kuzeni ise en yakin arkadasim oldu, ailem oldu,cok sansliyim...Sonra Tanri bana Kelly'i verdi, abim oldu, patronum oldu, omuzumda agladigim dert ortagim oldu, bana sponsor oldu, is verdi simdi onun is yerinde manager lik yapiyorum,cok sansliyim...Sonra Tanri bana kutu evimi verdi, tirnaklarimla kurdugum, herbir kosesine yeni anilar icin raflar koydugum, tum eski anilarimi Allandaki odamda biraktim ben, ve yeni bir safya actim, yine yeniden,evimde tek bir goz yasi dokmedim ki buraya geldigimden beri hickirirak aglamak istegimi duvarlarin inceliginden dolayi icime akittim hep, evimde tek bir negatif enerji yok, cok sansliyim...Christina bana kotu sansi dusuncelerimin cagirdigini nazar diye birseyin olmadigini, basima gelen guzel seyleri paylastikca mutlulugumun ikiye katlanacagini, kendime haksiklik etmemi tavsiye etti, denedim, hic bir sey kaybetmedim aksine arti seylerle karsilastim, cok sansliyim, ve bunuda burda cumle alemle paylasiyorum degilmi, kormuyorum...Kanada bana sabirli olmayi, kendimi yeniden bulmayi, yanlizligin aslinda hicte o kadar kotu birsey olmadigini ogretti...Simdi yanlizligimin ve burda edindigim arkadasliklarin, dostluklarin tadini cikartmaya basladim, mutluyum ve bu garip geliyor, kafamda hic soru isareti olmadan, yasamimdaki hicbirseyi yargilamadan sadece mutluyum, ilk defa kendim icin yasiyorum, garip geliyor ama cok guzel...Hani aradigim o huzur varya sanki buldum da ondan mutluyum...Evet yorgunum, cok calismaktan ama musterilerimin beni takdir etmesi hergun, beni bir o kadarda mutlu ediyor.Bazilari sadece gulumsemem icin geldiklerini soyluyor, tesekkurler hayat bana yuzumdeki gulumsemeyi verdigin icin...8 gun sonra ilk kez kendim icin seyahate cikiyorum, Vancouver ve Victoria Island, elimde kameram, delilerce dolanacagim oralarda, ciplak ayak kumsallarda kosturup, buz gibi sularda su sapirtadacagim, belki sahilde yatip yildizlari seyredecegim, tum Art galerinini ve muzeleri gezip sanatsal yonumu gelistiricegim, hepsini kendim icin yapicam, mutluyum....

Festival, Yorgunluk, Tatil....

2009-07-16T07:38:00.000-06:00

17 Temmuz yani yarin kabusum Taste Of Edmonton basliyor.Sabahin erken saatlerinde baslayacak gece yarilarina kadar ayak ustunde tepinip eve kendimi zor atacagim gunler basliyor.On gun araliksiz surecek bu kosusturma, belki sinirden arkadaki cop konteynerlarinin arasinda ciglik atip silkenelip tekrar ise geri donecegim.Ama bu festival benim sansim oldu, gecen sene taaaaa 1 yil once ben isimi bu festivalde buldum.Sansim isten yana hep guldu bana, hatta burda Edmonton denen corak sehirde ilk ayim haric sansim cok acikti, Kelly, Lubnanli patronum bana elini, evini ailesini acti, burda kalmam icin gereken ne varsa sagladi.Umarim sansim diger konularda da aciktir bu 888888888 milyon km uzakta olan ulkede.Agustos ayida cok yogun gecicek Kelly Lubnana gidecek 1 ay, cafe bana emanet, ama arkasindan ver elini 2 haftalik tatil.Bu sehrin sinirindan 16 aydir burnumu cikarmadim, eylulde 2 haftalik iznimle Vancover ve Victoria Island turu yapicaz, biraz rahatlamak benimde hakkim ama degilmi...Uzun bir sure benden haber almazsaniz merak etmeyin diye bir iki satir yazayim dedim.Ilerde resimlerle emrinize amade olacagim...Bana sans dileyin, hersey icin...

Al sana maceranin en adrenalinlisi...

2009-06-23T21:29:00.000-06:00

Gunlerden 20 haziran cumartesi, saat 12 civari, arkadasimla hazirladigim turk kahvalitisinin ardindan yapilan kisa temizlik girisimi, hiking fikriyle suikasta ugradi...Hiking denince akan sular duruyoya, hadi hemen hazirlanalim derken, saat oldu 3 pm...Evde ne ekmek var ne baska bisey, cantaya 2 sise su atildi bir kac canola bar, sigara, bir bandana, cakmak ve fotograf makinesi...Ekip toplandi, 4 kisiyiz tek hatun ben, yarim saatlik bir surusten sonra Elk Island Parka ulasildi, saat 5 pm. 12 km lik bir parkur secildi, yola koyulduk.En cok 5 saat icinde geri doneriz, e zaten havada saat 10 dan once kararmiyor, sicaklik 23 derece, hava limonata gibi...Laylaylom yuruyoruz, aaa bak cicek aaa bak bocek aaaa bak bufalo boku diye diye yuruyoruz...Bir kac gol gectik, deli arkadasimin sirt cantasinda tasidigi karpuzu tam 6.km de gol manzarali bir otlakta yedik, yolu yarisi dedik acele edelimde hava kararmadan arabada olalim...Saat 10 pm, bir dinlenme alanindayiz, haritaya bakildi, parkur secildi, yola koyulduk, geride biraktigimiz bizden once orda bulunan insanlar, suratimiza tuhaf bir ifade ile gece yarisi hiking yaptigimiz icin bize iyi sanslar dilediler...Yola koyulduk, yol bir tuhaf geldi, 15 dakkalik yurusuyun ardindan geri donduk haritaya tekrar baktik, e tamam dogru parkurdayiz, hadi yola koyulalim,bir an once arabaya ulasma telasi ile hizli adimlarlar yururken ormanda birden hava karardi, yagmur firtinasi geldi, bulutlar arkamizda biz onde biraz tirmis yuruyoruz derken yagmur tepemize bardaktan bosalircasina indi, bizim gorus mesafemiz kapandi, ve yuksek agaclarinda etkisiyle orman birden zifiri karanliga burundu, onumuzu gormemizin imkani yok, sirilsiklam olduk, donumuza kadar cilk su icindeyiz, sozumona tracking ayakkabilarim su gecirmez ama karadeniz takasindan farksiz, yagmuru yedikce kayik gibi icine su soldu, doldukca da agirlasti, adim bile atasim yok, ustumde beyaz tshirt, icim disimda titreyerek yuruyoruz...KAYBOLDUK...evet evet KAYBOLDUK...Normal parkurdan cikmisiz kor karanlikta hayvan yoluna girmisiz, hayvan dedigimde, buffalo, dananin iki kati...Ne el feneri var,ne yiyecek nede ustumuze giyecek bir ikinci tshirt...Aciz ,islagiz ve korkuyoruz ama kimse birbirine bisey soylemiyor...Bi ara atesmi yaksak dedik ama yagmurdan ise yaramiyacagini anlamamiz cokta uzun surmedi, durdugumuzda takirdiyarak titredigimizden surekli yuruduk, bir cikis buluruz diye, Scott in anahtarligindaki pusulayi takip ederek kuzeye arabanin oldugu yone gitmeye calistikca, uzaklastik...Isik olmadigi icin cep telefonunun isigi ile gormeye calistigimiz pusulanin, cep telefonundaki manyetik alandan etkilenip yanlis yonu gosterdigini bilmeden yuruduk...Aksam ustu 5 de baslayan macera sabah 6 da yuksek bir tel orgu gordugumuzde bize biraz umut vererek devam etti...Arkadaslar cittenmi atlayalim doguyami gidelim kuzeyemi gidelim derken gerilen sinirler ve aclik yuzunden cok kibar bir tartisma yasadilar...Ben zangirdamaktan yitirdigim yon duygumu aciga vurmamak icin sustum...Takiii Ray bana Mec citten atlayabilirmisin diyene kadar...Nasil bir enerji ile 5 metrelik cite tirmandimda ordan atladim hatirlamiyorum...Yaklasik 10 dakka sonra beton bir yola ulastik,sevinc cigliklarimizdan etrafimizi cevreleyen buffalolar bile korktu, agaclardaki yarasalar goge havalandi, kurtlar uludu...Derken, arabaya ulasmak icin 10 km daha yolumuz oldugunu kesfettik..Scott ve Ray, Reini ve beni geride birakarak, kosarak arabaya dogru gittiler, yaklasik 45 dakika sonra arabanin isiklarini sonsuzluga dogru gittigini sandigim yoldan gordugumde sevinc gozyaslarimi tutamadim...Bu arada gun agarmaya, kuslar otmeye baslamisti..Cevreme baktigimda gordugum buffalolari ise hesaba katmiyorum, kimbilir kac tanesinin yanindan gectik haberimiz olmadan gecenin korunde ormanin icinde yururken...Sonuc olarak yaklasik 20 km belki daha fazla yol kateettik ve 13 saat araliksiz ormanda,ac, islak ve karanlik ortamda neye bastigimizi, neyin yanindan gectigimizi gormeden yuruduk...Simdi cok guzel bir macera yasadigimi dusunuyorum ama maceranin icindeyken kendimi korku filmlerinden bir sahnede de gormedim degil...

Baharmi yazmi...

2009-06-19T07:48:00.000-06:00

Bahari yasamadan yaza atladik birden...Balkonumdaki yanliz sardunya birden costu ve bana once beyaz gorunen sonra sessiz pembelere donusen cicekler verdi, tam yanindaki saksi lavantam, uc bebe cicegi var aksam isten yorgun geldigimde ona dokunarak memleketimin lavanta tarlalarini hatirliyorum, huzur doluyorum...Onun tam yaninda ise mini gul agacim var, hergun beni yeni kirmizi umut dolu ciceklerle karsiliyor, hava isindikca costukta cosuyor...Tam kosede ise bir cesit hanimelim var buyuyunce bana mor cicekler acicak,simdilik sadece boy atma safhasinda...Ben ise bir gun sulanmayi beklerken bir gun icime yagmurlar doluyor, doyuyorum, ertesi gun yeni suprizlere ev sahipligi yapiyor bicare kalbim, sonra birden dinginlesiyorum, sonra yeniden cosuyorum, umut doluyorum...Tipik Mecda iste...Bugun costugum gunlerdeyim, yarina allah kerim...

PS:Melegim kendine gel artik ama he...Hadi kuzum silkelen, zaman cok kisa, yuregindeki kordugumleri cozki pupa yelken diyesin dimi ama...Sana gitde cope at demiyorum, demirle artik o koyda o anilari, zamani gelince geri doner toplarsin yine, simdi hayat zamani yasama zamani cosma zamani ask zamani....Haydi pupa yelken...(duydunmu yelkenlilerin sesini, ben duyuyorum, tamda senin bana anlattigin gibi, sessizligin icindeki sessiz sesi duyuyorum)

Nemi yapiyorum...

2009-06-02T21:39:00.000-06:00

Biliyorum son zamanlarda bloguma karsi ihmalkarim, o yuzden ozetle son zamanlarda neler yaptigimi not duseyim dedim....

Yeni eve tasindim...uzun sure onun heyecani ile dirildim...
2 tane nevresim takimi diktim
Balkonumda feslegen, maydanoz, biber, domates, dereotu, sakiz sardunya yetistirmeye basladim(domates ve feslegen bir gece ani dondan dondular)
Tekrar utu yapmaya basladim
Iciyorum ( bira ve vanilla vodka)
Paintball oynuyorum...4 saat suren savaslardan vicik vicik terle ama tum stresimi bosaltmis bir sekilde eve donuyorum
Iciyorum ( bira ve vanilla vodka)
Domates ve feslegen saksinina bakarak ic geciyorum
Utu yapiyorum
Bol bol film seyrediyorum
Rock dinliyorum
Seviyorum, sovuyorum...
Ispanyol hiphop dinleyerek cevremdekilere uyum sagmalaya calisiyorum
Iciyorum ( bira ve vanilla vodka)
Utu yapiyorum
Fotograf cekiyorum (bi moka benzemiyorlar)
Ehliyet sinavina calisiyorum
Scottla felsefi sohbetler yapiyorum
Seviyorum, sovuyorum...
Ciziyorum...nude resimler ciziyorum
Iciyorum ( bira ve vanilla vodka)
Bisiklet almayi planliyorum
Araba almayi planliyorum
Gulumsuyorum
Ehliyet sinavina hazirlaniyorum...korkuyorum
Utu yapiyorum
Seviyorum, sovuyorum...
Hiking yapiyorum
Agliyamiyorum
Parasutle atlamayi cok istiyorum ama ....yemiyor
Operaya gidiyorum...musterilerimden bedava bilet gelince
Cardio salsa ya gitmek istiyorum...cok pahali
Iciyorum ( bira ve vanilla vodka)
Paulo Coelho nun tek okumadigim kitabini okuyorum....The Alchemist
Balkonumda oturup hayal kuruyorum...iciyorum( bira ve vanilla vodka)
Hala domates ve feslegen saksilari bos...
Seviyorum, sovuyorum...
Ciziyorum
Pasta yapiyorum
.............................................
.........................................
.......................
............
Ha evet ise gidip geliyorum, uyuyup, dus alip yemekte yapiyorum....

Bahar depresyonlu balkon manzalari

2009-06-02T21:04:00.000-06:00

Bana Christina hayata cok umutla baktigimi soyledi, umduklarim olmayincada kendimi nasil hirpaladigimi gozlerimden, hatta dudak bukulmelerimden anladiginida ekledi, ve aslinda belkide cevremdeki insanlarin beni bu derece sevmelerinin sebebide umutlarimin cok olmasi imis...Cevreme isik saciyormusum, da o isik ulasmasi gereken yere neden ulasmiyor acaba, o noktada pesimistmi oluyorum acaba...En ufak bir filizden kocamaaaannnn bir hikaye yaratip ona inanip sonrada sukutu hayale ugruyorum.Peki Scott ne dedi bana, dun geceki 5 saatlik felsefi konusmamizin sonucunda, Mecda sen cok iyisin neden herseyi kafana takiyorsun...Neden takiyorum, yada neyi kafama takiyorum, ben neden her bahar hep ayni seyleri hissediyorum.Eksi derecelerden arti derecelere ani bir sokla gecis yapip balkonumdaki agacin filizlenmesini hergun heyecanla seyrederken, yazin gelmesini buyuk bir coskuyla beklerken, birden bir bosluga dusmek neden, neden hep ayni mevsim.Hayata askigim ben, gunun dogusuna, batisina, gokyuzunun renklerine, mevsimlere, ulkelere, insanlara, arkadaslarima asigim ben...Neden kendime asik degilim, neden kendimi hic sevmiyor surekli kusurlar ariyorum,arayip, didinip o kusurlari bulduktan sonra yeni bir hikaye yazip ona inaniyorum sonra, hmmmm gozumun ustunde kas var, kasimda 54 kil var neden 62 degil, bak iste bundan diyip kendimi yitiriyorum.Neyi arayipta bulamiyorum, 34 koca yildir aradigim seyi neden bulamiyorum, buldugumu sanipta neden kaybediyorum yada sukutu hayale ugruyorum, sonrada kaciyorum..Sorma Melek, sorma Sevi, sorma Hayat Asli, cevaplarini bilseydim yazarmiydim buraya bos cumleler...Simdi sirada ne var merak ediyorum, hangi umutlar yerini hayal kirikliklarina birakicak...Yorgunum ya, surekli dusunmekten yorgunum, elimde degil surekli kafamda kurgular var.Kanadalilarin felsefesi RELAX, BE RELAX...What the fuck, olamiyorum kardesim relax ben, ireklerim var, arzularim var, hayallerim var ama zaman yok sanki, akip gidiyor ve ben geride kalmisim gibi geliyor.Neden tutunamayacim dallar cikiyor karsima,hani soyle bir dal bulsam, sikica sarsam da birakmasam....Annem olsaydi simdi ALLAHINDAN BELANIMI ISTIYORSUN DERDI...Gencim (mi acaba), guzelim, basariliyim, becerikliyim, sevgi doluyum, huzur doluyum, tamam biraz popom buyuk(birazmi) ama ne eksik...Bana simdi pozitif dusun, secret yap demeyin, yaptimda noldu.....Aman siz gene bosverin beni bahar depresyonundayim...

Artik Sarisin degilim...

2009-04-02T23:41:00.000-06:00

Hayatimda ilk defa saclarimi boyadim, hemde Christina yapti bu isi...Yuregim pir pir etti boyarken ama sonuctan gayet memnunum...

Baharmi geliyor yoksa...

2009-04-02T23:05:00.000-06:00

Baharmi geliyor ne...Bir kac gundur arti derecelerde seyr ediyoruz...Koca kabanlari, ve kat kat giyinmeleri biraktim, hatta sapka eldiven ve atkiyi evde birakir oldum, koca kutup botlarindan lastik ayakkabilara terfi ettim, hatta disarda sortla ve parmak arasi terliklerle dolasanlar bile var, corapsiz kapri giyenleride unutmayalim...Hava kac derecemi ilahi tahmin edin, yok yok +14 falan degil 0 derece ile +4 arasinda degisiyor...Bugun yogun bir is gunuydu ve kafami kaldiripta is yeriminin full pencere cevrili duvarlarindan bile disari bakamadim, taki yasli bir teyzenin bu kac kurus su kac kurus, o ne, bu ne diye sorularindan sikilip gozlerimi sokaga cevirince, dumur oldum...Kar yagiyooorrrrr, fuck, dedim birden sonra ozur dilemek zorunda kaldim tabi...Kar yagdi gene yaa, tamda oncekiler erirken...Neyse bir kac saat sonra durdu ama ben 0 derecenin heyecani ile ustumdeki korumalarimi en aza indirgedigimden, birde diyette olmanin vitaminsizligi ile sol bagdemcigimin gene basima bela olacagini anladim.Agriyor evet, ilgiye ve sevkate ihtiyacim var, birde ustune ustluk hafta sonu geliyor ve ben hasta olmak istemiyorum..0 ila +4 derece arasinda olan isidan faydalanarak, kis uykusundan uyanip kendimi sokaklara atasim var...Varda eriyen karlarin yarattigi camur golletlerinde kayip dusmezsem insallah...Zaten burda gordugum en buyuk su bu golletlerden ibaret...Ucsuz bucaksiz bir su birikintisi gormek icin can atiyorum bunu adi deniz, gol, okyanus, yada donmamis siril siril mavi akan bir nehirde olabilir, hatta dag da gormek istiyorum...Tasinsanmi ne....Amaaan dur durdugun yerde Mecda....Dogarken annem leylek degil suru leylek gordu heralde...Icim kipir kipir...Pr kartim icin toplanmasi gereken evraklar, pasaport islemleri, ehliyet sinavi, ev tutsammi, yoksa kirip popoyu Allan la bir omurmu gecirsem,yoksa yoksa yoksa..Bahar geliyorya kudurdum gene, hem blue winter dan(kis depresyonu) cikiyorum, hemde bahar depresyonuna giriyorum,(beni taniyanlar bilir, baharda hayat yeniden yesillenir ama ben depresiflesirim)...Offf offff son durumlar bole arkadaslar...

..!@?,,....!@#?

2009-03-30T18:24:00.000-06:00

Hayat, yeter artik, oyun oynama, bana net ve gercek bir seyler ver, yoruldum...Anne nerdesin, fikrine, ongorune ihtiyacim var...

Hayat

2009-03-08T22:33:00.000-06:00

Gercekler acitirmi?
Mozartin 21. concertosu bana hem huzun hemde cocuksu sevincleri hatirlatiyor.Sanki yarim kalmis birseyler bir taraftan yeni baslayan sevincler, heyecanlar...Hayatin kurgulari oyun gibi geliyor bazen...Bu kurgunun icindemi olmak istiyorum yoksa disinda kalip oylece seyretmelimiyim...Bilmiyorum...Ama artik acitan gercekler olmasin istiyorum hayatimda...Bende olmazsada baskalarini acitacak ama...Bu ne bicim oyun...

???

2009-02-15T19:34:00.000-07:00

Neden bazen deli doluyum, bazende icine kapanik...Birgun uyandigimda icimde inanilmaz bir heyecan, bundan dolayi ustun bir hipeaktiflik ama ertesi gun karamsar ve umutusuzum..Sizde boylemisiniz yoksa ben gercekten yarim biraktigim tedavime devammi etmeliyim...Neden hep birseyleri bekliyorum anlikta olsa saatlikte olsa birseyleri bekliyorum sonrada sukutu hayale ugruyorum...Istediklerim o kadarda zor seyler degil aslinda...Neden bu pazar sabahi sabahin korunde kalktim, heyecanlandim, muhtesem bir gun dedim, ama saatler gectikce heyecanim icimde puf diye yok oldu...Butun gun disarda gunes olmasina icimde heyecan olmasina ragmen neden odamdan ve yatagimdan cikmadim, peki simdi neden canim sikiliyor...Hatta ogle vakti dus aldim saclarimi yaptim, giyindim ama sonra gene ayni sey neden yatagimda olece oturakaldim...Neyi bekledim bugun, bir mucizemi, yok baska biseymi, bekledigim neydide olmayinca uzuldum, icime kactim...Hala yatagimdayim hala dusunuyorum....

Yenilemek,Yenilenmek

2009-01-25T11:02:00.000-07:00

Ilk once kendinizi dusunun, ha dusunun dedim de oyle hemen olmuyor biliyorum, bende bu dusuncenin calismalari icindeyim, kendimi egitmeye calisiyorum...Peki nasil basliycam diyorsunuz, ben size benim tarifimi vereyim...Onume kisa vadeli hedefler koydum, bu hafta spor yapicam dedim mesela, taktim kafaya birkere, gittim pilates topu aldim, olmaz olmaz demeyin, minnacik odamda, bir ben bir topun sigacagi bosluk alanda topla birlikte verilen cd deki hareketleri yapmaya basladim, nemi oldu,kendimi rahatlamis hissettim, 1 hafta hedefim vardiya hergun yaptim, simdi onumuzdeki hafta tekrar bir hedef koyucam...Uzun zamandir slr camera istiyordum, kendi bakis acimdan kucuk enstaneneler yakalamak icin, onlarin uzerinde calismak, hatta Bodrum'da Melek'le sergi acmak icin...Ne yaptim ne ettim, bir suru soru sordum bu isin ustalarina, parami biriktirdim ve sonunda aldim, bugun deneme cekimlerine gidicem, bu haftada bir kurs ariycam, ve bu isi iyice ogrenicem...Kimbilir belki yanlizliktan kurtulmak icin bir dost grubu bile yaparim bu kursta...Oturdugunuz yerden hayalleriniz yada yapmak istedikleriniz olmuyor, kara kara dusunmek yerine, kalkip, silkelenip, kendiniz icin sadece kendiniz icin birseyler yapmaniz gerekiyor...Kucuk seylerle baslayin, buyuk hedefler zaman ve sabir gerektiriyor, e bu devirde ben pek zaman ve sabir kaldigina inanmiyorum, yani kalkin, hadi ne duruyorsunuz bir an once birseylere baslayin...Hadi size bir kac ornek vereyim...Belki bir kacina isaret koyar baslarsiniz...

Spora baslayin(yer, mekan dusunmeyin,onunuzdeki yol ne gune duruyor,kalkip yuruyun)
Yeni bir kitaba baslayin
Makarna yerine icinde makarnalar olan salata yemeyi deneyin
Dusuncelerinizi kendinize saklamayin,paylasin ki yeni dusunceler dogmaya baslasin
Yeni bir kazak yada sapka ormeye baslayin
Bir defter kalem edinip, surekli akliniza gelen ilginc seyleri yazmaya baslayin
Her sabah muhakkak hafifte olsa makyaj yapin,kendinize bakin
Planlarinizi ertelemeyin sakin, zaman kisitli
Her sabah 15 dakika once kalkip, uc bes hareket yapin,butun gununuz daha enerjik gecicek,inanin...
Bir hobinize sahip cikin, resim yapin, kolaj yapin, fotograf cekin vs.vs
Hafta sonlari napicam diye dusundugunuzde ve yapacak bir sey bulamadiginizda ya cocuk esirgeme kurumuna gidin bebelerle ilgilenin yada yaslilarla ilgilenin,bu size inanilmaz erdem katicak...
Kendinizi ozgur birakin, baskalari ne der diye aslaaaa dusunmeyin, birakin duygulariniz sizi nereye goturuyorsa gotursun...

Evet, evet ben bunlari bosuna yazmiyorum, hepsini uygulamaya calistikca hayatima bir anlam geliyor ve bosuna yasamis hissetmiyorum....
E hadi ne duruyorsunuz kalkin bir seyler yapin...Yaptikcada bana yazin nasil hissetiginizi bilmek istiyorum...

Ruya

2009-01-18T14:49:00.000-07:00

Bugun pencerem acik, sonuna kadar, sanki bahar geldi buzlarin ustune, yavas yavas dagilmaya basladi tum buzullar,biliyorum gecici bir sure ama genede bir an...Yasamak icin degmezmi...Gunes odama siziyor caktirmadan...Caktirmadan icimde baharlar aciyor...Hafif bir meltem, ispanyol ezgiler cinlatiyor kulagimda, burnuma buram buram deniz tutuyor, mayhos yosun kokusu, sicaktan yapis yapis olmus bir ten....Dalgalarla bulusuyor ayaklarim, kumlarin gidiklamasida cabasi, gunes tam tepemde, icimi isitiyor, begonviller gulumsuyor uzaktan, martilar bir sarki tutturmus etrafimda dans ediyor...Ne Bodrum burasi, nede baska sahil, benim sahilim, bana kucak acmis, kollari ile sararak her gece beni kendine ceken, sicak bir iklime goturen mutluluk ruyam...Yuzumde sevinc isiltilari birakan...

HAVA COK SOGUK...

2009-01-11T20:38:00.000-07:00

Edmonton downtown...

Daha baslamadi diyorlar, ne diyor bunlar, ben simdiden bronsit olmusum, daha ne baslamamis,hani - 40 dereceyi hatta ruzgarin etkisiyle -50 dereceyi bulan havanin daha nesi baslamadi...Yok yok sikayet etmiyorum, henuz bikmadim ama burasi boyleyse Alaska seyahati planimdan vazgecsem iyi olucak galiba...Otobusten inip isinlanmak istiyorum is yerine, yurudugum 7 dakika icinde montum ile cizmelerim arasinda kalan mesafenin tamamen uyustugunu hissediyorum, gerci israrla icime long john galiba dedikleri ic donu giymiyorum, giyemem, ust uste iki, uc pantolon giyemem ben, e o zamanda don dediginizi duyar gibiyim,bakalim ocakta dahada soguyacakmis havalar, corapsiz disarda gezen arkadasim Melanie soyledi, deli bunlar walla, is arkadasim Christina ise, bir hirka ve yelekle disari cikip ise gelebiliyor, Kanadali olmanin ayricaligimidir bu bilemedim...Bu arada blogumu akip eden sevgili dostlar, bu aralar duygusallikan uzakayim yada uzak kalmaya calisiyorum diyelim, yoksa deliricem, dusunmekten, cozumler aramaktan, deliricem, o yuzden simdilik eglenelim ve asagidakki yazimda belirttigim gibi ani yasiyalim...Bide bu ara cok film izliyorum, artik izleyecek bisey kalmadi, hint filmlerine dadandim, tanrim sen guzel yaratiyorsun bu renkleri, bu hatunlari, ozellikle yanik tenli karsi cinsleri...Hep Hindistana gidesim vardi, yoksa orayami yerlessem, tamam tamam Melek, cigliklarini duyar gibiyim, ama napim ben boleyim iste, bugun burda yarin kimbilir....

Ani yasamak

2009-01-11T19:53:00.000-07:00

Sanirim biraz daha iyiyim bu aralar, moral olarak yani, yilbasi gecesi yanlizligimin, christmas gecesi Lubnan partisinin Akdeniz kokan esintilerinin ardindan daha bi iyiyim...Bu Canada macerasi bana SABRI ogretti ve en onemlisi kendimle basbasa kaldigim bu son 9 ay boyunca eni konu dusunmek,gelmisi gecmisi yad etmek, didiklemek, sorgulamak bana bugunu yasamayi ogretti.Evet sonunda herkezin ogutledigi ANI YASA termini isleme koydum ben ben olarak...Ve gercektende cok ise yariyor...Ani yasamak,plan yapmamak yada yapamamak o kadarda kotu degilmis..Tek derdim -30 larda seyiren hava sartlari dolayisi ile doga yuruyuslerimi yapamamak ve her cuma aksami icinde tek akdenizli ben oldugum kizlar grubumuzun yemeklerini uygulayamamak.Hafta sonlari eve kapanmak biraz icimi bunaltti ama sagolsun, evde takilan Melekle msn de karsilikli yemege cikar olduk,ben corbami, o pirasasini alip msn de bulusup camden dertlesmek ve yemek yemek sonrada halimize gulmek eglenceli oldu, ha birde sevgili Aygenimin kardesi Aysanin buraya gelme planlari hayatimi renklerdi, heheyooo arkadasim buraya geliyoooo...Onun heyecanina ve endiselerine ayni basamaklardan gecmis olarak ortak olmak beni sikintili seyler dusunmektense bir heyecani paylasmaya yoneltti...umarim hersey y olunda giderde burda olursun Aysan...

GECMISE DONUS

2008-12-13T22:25:00.000-07:00

Dun gece kizlarlaydim, Annie ve Eunhe ile...Biraz Taiwan yemegi(icim almasada) yedikten sonra butun gun planladigim gibi icmeye basladik, ogrendigimiz ortak dilden konusmaya, PAYLASMAYA, calisarak gecti gecemiz...Ikindim, zorladim, duygularimi, ayri kulturlerden ve dillerden dolayi beni anlamakta zorluk ceken, cok hos insanlarla paylasmaya calistim, icimden cigliklar kopartarak, ama ne saraptaki tadi ne eski kahkahalari,ne eski sohbetleri bulamadim, aradim,zorladim ama olmadi...Ben bu oyunda yanlizim simdilik...Fazla zorlamamak lazim belkide...Disarisi bu senenin ilk -30 derecesiydi ve burnumun icindeki nem her nefes alisimda buz tutuyor her nefes verisimde eriyordu, gozum eve gitmeyi yemedi, orda kaldim...Huzursuzca uyudum, Melekle sabah ise gidecegimiz halde saatlerce, ayni yatakta yaptigimiz sacma sapan sohbetlerimiz yoktu,Hayat Aslinin iyi geceler opucugu, uyku gozumuzden akarken hadi bi son sigara icmelerimiz yoktu, Sevi nin bana mutlu bakan yuzude yoktu,Aslida ki huzur, Basaktaki guven duygusu da yoktu, en onemlisi Erkanin nefesi yoktu yuzumde...Bir yabanci hissettim kendimi ortama, benim olmayan bir evin, bana ait odasina donmek istedim, yatagimda ufalip anilarima sarilmak...Sanki herkezden bir parca herkezden bana ait bir enerji var odamda, ev dedigim mekanda...Sohbet saatlerce sohbet edesim var...Durmadan konusmak, haykirarak aglamak, sesimi kismadan kahkaha atasim var...Sabahi, ait olmadigim bir ortamda kaldigimda gordugum kabuslarla zor ettikten sonra parmaklarimin ucunda evden ciktim, bildigim sokaklara tekrar dondum, yalansiz icim titreyerek evime ulastim, bir ohhhh cektim...Odama girmek uzereydimki kapimda aylardir bekledigim paketi buldum...Soyle bir 15 dakika seyrettim, acmadan sadece dokunarak...Bu bana 7 aydan sonra ulasan ilk posta, sakin olmaya calistim, yavas yavas acmak, icinden Bodrumun kokusu cikacak sonra kacicak diye, ucundan ucundan actim, icinden cikan kacacakmis gibi...Oda ne Yuksek Sadakatimin son cd si, cildirdim tabi...sonra gorupte cok beyendigim ama almaya bir turlu para ayirmadigim kolye, uzerinde Allah yazan, hemen taktim, seyrettim sonra, Oasise goturdu beni kolye, sonra icimi bir huzur ve guven kapladi, dun aksam kaybettigim o guven, o huzuru bana tekrar yaydi bu tilsimli kolye...Sonra turk kahvelerini gordum, taptaze, actim ucundan, taaaa icime cektim kokusunu, gozlerimi kapadim, Bodrum marinadayim, Bugday el sanatlarinda, disarda yagmur, icimde yagmur, iyot kokusuyla karisti kahve, sonra dalgalarin sesleri geldi kulagima, teknelerin yelkenlerinin ruzgarda cikartigi patlama sesleride cinladi tum hucrelerimde...Sonra bisey beni Istanbula goturdu, taaa Caddebostana, 4. kattaki evimize, Annemle kahvelerimizin tadini hissettim, sohbetlerimizin nesesi, sonra Sevi cekti beni o sahneden, ayni evde ayni sahneler, fakli koltuklarin uzerinde, farkli koselerinde belki ama ayni tadi yasatarak, sonra Hayat Asli beni aldi ordan, arkadan Mayanin cigliklarinin fon yaptigi resim geldi gozumun onune, gunde 4 kere baktigimiz fallar...Sonra uzun bir el dokundu omzuma, turuncu bir fonda son 5 seneye sigdirilmis tum aci tatli anilarin izlerini tasiyan bir dunyaya cekti...Yurudugumuz sokaklardaki kaldirim taslarini bile hatirlatabilecek, her adimda, her tasin uzerindeki aniyi taa icerlerden bir yerlerden titretecek kadar hissettirebilecek bir el....

Tuhaf Ruyalar

2008-12-05T18:38:00.000-07:00

Tuhaf ruyalar zincirlemelerim uzun bir aradan sonra tekrar olusmaya basladi.Aslinda uyuyamiyorum, uyku nedir unuttum diyelim, sabah 5 te kalkicagimi bile bile saat sabah 2 olmus genede uyku yok...Elimde kitap, ayni sayfayi defalarca okuyarak kendimi,kitabin buyusune kaptiramamakta isin cabasi,kaptirsam uyuyabilecegim ama belkide heyecanlanip bitirmek istiyecegim.Ama yok, seyretmedigim film kalmadi,okumadigim dua da,uykusuz canavar seklinde dolaniyorum...Uyuyakaldigimdada tuhaf ruyalarim benim birakmiyor, dolayisi ile beyin surekli calisiyor, yorgunum, bedenende ruhende yorgunum, depresyona girmemek icin surekli arka plana atip gozumun ucuyla takip ettigim dusuncelerim beni ruyalarimda buluyor, rahat birakmiyor..Bunlara duzenli ve saglikli beslenmemekte sebep oluyor,biliyorum ama olmuyor iste...Kendimi sisli bir yolun ortasinda ne ileriyi gorebilen nede geriye bakabilen yada bakmaktan korkan, sabah ciglerinin islattigi yavru titrek bir kedi gibi hissediyorum.Tirnaklarini cikartmis, nemli topraga sikica daldirmis kuyrugunu bacaklarinin altina iyice sikistirmis,onum arkam sagim solum, nerden bir darbe daha yiyecegim korkusuyla, oldugu yerden kipirdayamayan bir kedicik...Tutunmaktan tirnaklari acimis, -20 derecede tir tir titreyen...Iste ben bu hallerimi dusunmuyorum, dusunmek istemiyorum, sadece gunu, sadece ani yasamak neymis ogrendim, plan yapmamayi, gelecegi dusunmemeyi, zamanlama yapmamayi ogrendim, sadece gunu, sadece ani yasamaya calisan, sanki hayati gecistirircesine yasayan biri oldum.Bu ben degilim, ama tekrar ben olursam, yapamiyacakmisim gibi geliyor, duygularima yenik duserek hatalar yapacakmisim gibi...Hayati askiya aldim anliyacaginiz...Buda ruyalarimda bana geri tepiyor, beni rahat birakmayan, butun gun etkisinde birakan anlamsiz, sembolsuz ruyalar...
Ama ben gene dusunmeye basladim bu yaziyi yazarken, halbuki yarin kuafore gidicem, 8 ay sonra ilk kez tekrar kadin oldugumu biraz hissedebilirim belki,ertesi gunde Christmas alisverisine, bir iki uc bes derken bayagi bir arkadasim olmus burda onlara ufakta olsa hediye almak lazim...Derkeeennn bugunde bitecek birazdan...

Nihayet Erisim Ozgurlugune Kavustuk...

2008-10-29T21:34:00.000-06:00

Benim soylemek istediklerimi sevgili arkadasim Sevi cok guzel ifade etmis....Ileriye gitmektense gerilemekte kararli sanki yada soyle diyelim geriletmekte kararlilar sanki sevgili Turkiyemi...Aslinda oralardan kacmakta, planlanan cocugumuzun baska bir dunyada gelecegini hazirlamak istemekte her nekadar dogru bir karar vermis oldugumuzu dusunsemde, vatanimda olup bu geri kafalilarla savasmakta icimden gelmiyor degil...Heleki burda dunyanin obur ucundaki memlekette Kanadanin daha yeni gelismekte oldugu Edmonton denilen sehrinde yapilan Turk senligini gorseydiniz, bogazinizda birsey dugumlendigini hissedebilirdiniz...Ben gozlerimden yaslar akarak ve buyuk bir hayal kirikligi ile utanarak dolastim Turk(Fettuhlah)senligini...Turkiye haritasina kurdistan denen seyi eklemeyi ve konusulan dilin Turkce ve kurtce olarak belirtilmesi ise ustune tuz biber ekti...Ama ben maalesef Ataturkcu dusuncem ve irkimla burada maalesef cok azinlikta kaliyorum, ve isin daha da kotu yani "kendini vataninda hissediyosun dimi bu senlikte" dediklerinde,yooooo hayir benim memleketim boyle degil yoooo hayir derken, ne yani siz arapca konusmuyomusunuz diyenlere evde bir Turkiye DVD si hazirlayarak,buyrun ben bu ulkedenim diye gogsumu kabartarak tanittim vatanimi...Hele birde her ne kadar isteyerekte olsa gurbette olunca VATANIM da VATANIM duygulari bir kabariyoki sormayin...Neyse simdilik sesimizi duyurarak bu Blog sansurunu kaldirdik, bakalim gelecekte ne sansurlerle ugrasicagiz...

Sonbahar

2008-10-05T15:53:00.000-06:00

Sonbahardi, kadin evde oturmaktan sikilmis haliyle aniden giyinip cantasini kaptigi gibi odasindan firladi sonra kendini sokaga atmadan once koridordaki aynanin onunde durup soluk yanaklarina renk gelmesi icin acele bir sekilde alligini surdu,eliyle cantasini yokladi,cuzdan tamam, camera tamam, en onemlisi sigarasi tamam.
Birden renklerin karmasasina bu kadar kor oldugu icin kendi kendine kizdi, hergun gectigi yollardaki renklerin bu kadar degisip guzel bir cumbuse katildiklarini farketmemesine kizdi. Ne kadar uyusmustu ki beyni bunlari algilamayi unutmustu, yavas adimlarla yuruyebilecegi yere kadar yurumeyi hedefledi, kulaginda ipod'u hafif bir ezgi ona gecmisini hatirlatti, bu ulkeye geldiginden beri haykirarak agliyamamisti bir turlu, hep icine atmis,hep dindirmisti gozyaslarini, gene oyle yapmasi gerekiyordu,ancak bir kac damla gozyasi suzuluverdi yanaklarindan...Karsidaki evin bahcesinde bisikletine binen cocuk, onu gozetleyen ve guz yapraklarini temizleyen suratina kocaman bir gulumseme yapismis olan babasi, yan bahceden gelen cocuk cigliklari, karsi sokaktan gelen kovboy sapkali genc adam, ve bu tablonun icine sizan gunes isinlari...

YAS

2008-10-04T20:29:00.000-06:00

Bundan sonra YAS ilan ediyorum...Sevgili tutkulu rengim MOR'un yerini gene tutkulu SIYAH BEYAZ'a birakiyorum...Yasim geciyor, gunler geciyor, aylar geciyor, sevgilimin dogumgunu, benimkisi, meleginkisi, aslininki, mayaninki, onunki, bununki, hayatimda bir anlami olan beni seven, sayan, dusuncelerime ve degerlerime deger veren hatta yaptigim kofteyi bile dillerinden dusurmeyen, beni ben oldugum icin seven, 34 senelik yasamim boyunca edindigim tecrubelerimden iyi yada kotu faydalanmak isteyen, yada karsilikli fikir alisverisinde bulunabildigim, birlikte sarap kadehlerimizi tokusturdugumuz yada ortunup yasin okudugumuz, evde hasta yatarken kapimin yada telefonumun en az 10 kere caldigi,en mutahasip komsunun esine bile Mustafa Abi'CIM'diye cagirdigimda yargilanmadigimi bildigim vs,vs,vs bir ortamdan cikipta burda deli gibi yatagimin icinde acaba doktugum kurdesen nefes boruma mi geldide ondanmi nefes alamiyorum, Allan'a bir mektup yazsam odamin bir kosesinemi koysam, istanbul adresim, telefonlarim, gomulmek istedigim yer falan diye..Bide olurum beni karsi mezarliga gomerler burda kimsenin ruhu duymaz...Burayi zaman zaman okudugunun farkindayim, ama bilki ben ole kolay kolay vazgecenlerden degilim, babaannem arnavut, dedem karadenizli benim, bende ne damar var bilemezsin...Burdayim iste elimde calisma iznim var cok sukur, ogrenci falan da degil yanlis anlama...Kapi gibi calisma izni...Bu saatten sonra sevgili M.E.T imden ayri kaldigim ve kalacagim tum gunler icin bastada dedimya yas ilan ediyorum, her yanliz gecirdigim ozel gunler icin de icimden hep hak/helal muhasebesi yapicam...156 gundur memleketimden esimden ve beni sevenlerimden ayriyim, yooo kimsenin sucu degil bu bizim kararimiz ve sonuna kadarda gidicez ve basarili olucaz, HAK Haktan yanadir arkadaslar, bu 156 gunun ve daha fazlasinin hakki kaldi ve kalacak, bunlar diet gelecek guzel gunlerin dieti...
Ama bos konusmayacaksin, yada yari yolda birakmiyacaksin, adam olacaksin adam...Konustugunun arkasinda duracaksin...Durmayacaksan da konusmayacak insanlarin duzenini bozmayacaksin, ama takdir-i ilahi adalet var bu dunyada...
Bugun cildirdim Istanbul ve Bodrum ahalisi...Bogazlarim garip bir sekilde sis hefes alamamacasina...Cok saolsun burda edindigim safkan kanadali bir arkadasim Moreen bana Ekinezya bitkisinin ozutunden verdi, antibiyotik etkisi varmis, evet cok hizli bir etki gostermedi ama en azindan doktora gitmeden atlatmami sagladi...Uc gun boyunca odamda yatak dosek atesle icinde yattim, arada hayali Allan ve Allanisin 'nasilsin' sorularina inlemelerlede olsa hayattayim anlaminda yanitlar verdim...Burnuma sehriyeli tavuk suyu corbasinin kokusu geldi, limon kolonyasi, demlenmis limonlu cay, kayinvalidemin ihlamuru ve en onemlisi askimin o kocaman elleri geldi gozumun onune, alnima elini koyup atesim olsada 'yok askim biseyim,gecicek' demesi...Sonra cildirdim iste, yazmamam gereken ne varsa yaziyorum bugun ama gozumden akan her damla yasin hakkini da helal etmiyorum...

EVLILIK VE SEVMEK

2008-10-04T20:24:00.000-06:00

Ekmek parası mı istiyorsun? diye sordu.

- Hayır çikolata parası lazım!

Bülent'in kızgınlığı şaşkınlığa döndü. Espri yeteneği olan dilencinin hali de başka oluyor diye düşündü.

- Niye siz ekmek bulamayınca çikolata mı yiyorsunuz?

- Hayır. Ekmek bulamadığımız günler genellikle bulgur pilavı yeriz, onu da bulamadıysak aç yatarız.

Bülent adamın ciddi mi konuştuğunu yoksa dalga mı geçtiğini anlayamamıştı.

- Bu gün karnınız doydu üstüne tatlı mı istedi canınız?

- Fakirin canı mı olur ki, tatlı istesin beyim.

- Bu bir kamera şakası mı yoksa sen iş bulamamış stendapçı mısın?

- Hiçbiri değil. Sadece fakirim. Bugün karımın doğum günü, ona çikolata götürmek istiyorum.

- Doğum gününde yaş pasta alınır bildiğim kadarıyla.

- O bizim için değil zenginler için. Otuz yıllık evliliğimiz boyunca ona bir kez bile yaş pasta alamadım. Ama her doğum gününde mutlaka çikolata götürdüm. Çikolatayı çok sever.

Adamın söyledikleri Bülent'in dikkatini çekmişti. O akşam karısıyla kavga etmiş, kapıyı çarpıp kendini sokağa atmıştı. Arabasına da binmemiş sahile kadar yürümüştü. Denizi seyretmek de onu rahatlatmamıştı. Oysa eskiden denizi seyrederken çok rahatlardı. Dalgalar sıkıntısını alıp götürürdü. Fakat karısının evde ağlıyor olduğunu bildiği için olsa gerek, hiçbir şey onu rahatlatmıyordu. Dilenciyle konuşurken biraz kafası dağılmıştı. 'Acaba söyledikleri gerçek mi, yoksa uyduruyor mu' diye düşündü.

- Cebinde bir çikolata alacak para yok mu şimdi?

Bülent'in sorusu üzerine adam ceplerini boşalttı, bir nüfus cüzdanından başka bir şey çıkmadı.

- Ben dilenci değilim. İşim yok. Günlük çalışırım, ne iş bulursam yaparım. Fakat bu gün bütün gün iş aradım, aksilik bu ya, hiçbir iş bulamadım. Bülent oturduğu bankı işaret ederek yer gösterdi.

- Oturun biraz dertleşelim bari, dedi. Adam çekingen çekingen oturdu yanına.

- Yok mu eşin dostun, borç alacak akraban?

- Fakirin akrabaları da fakir olur beyim. Bulurlarsa kendi karınlarını doyururlar.

- Dilenecek kadar çok mu seviyorsun karını ?

- Hem de çok seviyorum. Otuz yılımı aydınlattı o benim.

- Hımmmm. Aşk hemde otuz yıl süren aşk. Hayret doğrusu! Aşkın ömrü en
fazla üç yıl diyorlar oysa. Sen otuz yıldan bahsediyorsun.

- Evet. Geçen yıllar sevgimi azaltmadığı gibi artırdı.

- Söyle o zaman nedir evlilikte mutluluğun sırrı? Söylediklerine bakılırsa sen mutluluğun formülünü bulmuş gibisin.

- Ben ilkokulu bile bitirmedim. Öyle formül falan bilmem.

- Formül dediysem kimya formülü sormuyorum canım. Ben de altı yıllık evliyim. Sevdiğim kadınla evlendim, fakat mutlu değilim. Sürekli kavga ediyoruz. Daha iki saat önce kapıyı çarptım çıktım. Evimiz, arabamız, işimiz, gücümüz, her şeyimiz var, ama mutlu değiliz. Senin hiçbir şeyin yok, ama mutlusun. Para mı acaba bizi mutsuz eden?

- Hiçbir şeyim yok mu? Hayır benim her şeyim var. Benim karım her şeyim.. Sevgilim, eşim, arkadaşım, hayat yoldaşım. Hayatımı paylaştığım insandan daha değerli ve daha önemli ne olabilir ki dünyada? Sizin ev, araba, iş diye her şey dediğiniz şeylerdir aslında hiçbir şey olan.

- Öyle deme, şu kadar varlığın içinde bile karım her şeyden şikayet ediyor. Bir de fakir olsam kim bilir ne olur?

- Altın tasın, kan kusana faydası yoktur beyim. Sen kadın ruhunu hiç anlamamışsın. Hiçbir kadın iyi bir evde oturduğu, hergün çeşit çeşit yiyecekler yediği için mutlu olmaz. Bir kadın, kocasının her şeyi olduğunu bildiğinde ancak mutlu olur.

- Sizin mutluluğunuzun sırrı bu mu ?

- Olabilir. Ben karıma değerli şeyler alamıyorum ama ona benim için ne kadar değerli olduğunu hissettiriyorum. O da çok mutlu oluyor.

- Bir kadına değerli olduğunu nasıl hissettirilir?

- Küçük kızı severek.

- Küçük kız mı ? Hangi küçük kız ?

- Yaşı kaç olursa olsun her kadının içinde hiç büyümeyen bir küçük kız vardır. O kızı ne kadar çok sever, ne kadar çok mutu edersen, o kadını da o kadar mutlu edersin.

- Nasıl yani ?

- Küçük kız neleri sever, nelerden hoşlanır bir düşünün. Küçük kızlar hep beğenilmek, ilgi görmek isterler. Güzel olduklarını duymaya bayılırlar. Kendilerine prensesmiş gibi davranılmasını beklerler. Küçük kızlar hep prenses olmayı hayal ederler. Sürprizlerden hoşlanırlar. Biraz şımartılmak isterler. Sevilmek ve sevildiklerini hep duymak isterler. İltifata doymaz küçük kızlar. Öyle değil mi?

- Haklısın. Benim dört yaşımda bir kızım var. Adı Aylin. Her akşam boynuma sarılır 'babacığım beni ne kadar seviyorsun?' diye sorar. Giysisini değiştirdiği zaman etrafımda 'Baba güzel olmuş muyum?' diye sorar durur. Güzelsin demem de yetmez ona. ' Harikasın prenses gibi olmuşsun' demeliyim. Dünyanın en güzel kızı demeliyim.

- İşte kadınlar bir ömür boyu bunu duymak isterler. Ben elli yaşındaki karıma böyle davranıyorum. Ömrümüz olurda seksen, doksan yıl da yaşarsak ben ona böyle davranmaya devam edeceğim. Ona 'bebeğim' diye hitap ediyorum çok hoşuna gidiyor. 'Bebeğim bana bir çay yapar mısın?' dediğimde çay yapmak için nasıl koşturduğunu görmelisiniz.

- Hiç kavga etmezmisiniz siz?

- Kavga evliliğin tadı tuzu. Arada biz de tartışırız. Küsüp barışmanın tadı ayrıdır. Benim karım bir keçi kadar inatçıdır. Onunla barışmak için uğraşmak ayrı bir keyif verir bana.

- Benim eşim çok ciddi kadındır. Hiç küçük kız havası yok onda.

- Küçük kızlar büyüdükleri zaman artık sevgi, ilgi istemeye utanırlar. En ciddi yada en yaşlı kadının bile o küçük kız mutlaka vardır. Yeter ki sen o tatlı kızı sevindirmeyi, mutlu etmeyi bil. Ve o küçük kızı asla aldatma. Yoksa bir daha sana güvenmez ve ne yaparsan yap hep kuşkuyla bakar. Küçük kızlar hem çabuk mutlu olurlar hemde çabuk kırılırlar. Çok narindir onlar. Hoyrat elleri sevmezler. Yumuşak dokunuşları severler.

- Bu tavsiyeni deneyeceğim. Fakat her zaman yapabilir miyim bilmiyorum. Bazen işlerim çok yoğun oluyor o zaman eve çok yorgun gidiyorum.

- Bu sadece bir bahane. O küçük kızı mutlu etmek dünyanın en kolay işi. Çoğu zaman birkaç tatlı söz yeterli olur. Sen o küçük kızı mutlu ettiğinde karşılığını fazlasıyla alırsın. Artık o seni rahat ettirmek için elinden gelen gayreti gösterir. *Karısı mutlu olmayan erkek mutlu olamaz.* *Mutlu olmak isteyen erkek önce hayat arkadaşını mutlu etmelidir.* Düşünsene somurtkan, mutsuz, sürekli söylenen biriyle yolculuğa çıksan ne kadar mutlu olabilirsin.

- Haklısında bende bütün gün ailem için çalışıp yoruluyorum.

- Yine para, yine dış sebepler. Evet para önemli ve gerekli ama kadınlar para için erkekleri sevmezler. Para geçici mutluluklar verir. Kadınlar hediye almayı severler. Paran varsa hediye al tabi. Ama hediyeyle mutlu olmasını bekleme. Hediyenin yanına sevgini katmazsan hediyenin bir anlamı yoktur. Benim hiçbir zaman çok param olmadı. Günlük kazandım günlük yedik. Bazen aç kaldığımız günler oldu. Hiçbir zaman karımın kulaklarına altın küpe takamadım ama her zaman aşk sözleri fısıldadım. Hiçbir zaman boynuna pırlanta gerdanlık alamadım ama hep öpücüklerle sevdim boynunu. Hiçbir zaman ona ipek elbiseler giydiremedim ama kendi bedenimle ipek elbise gibi yumuşacık sardım bedenini ve mutlu ettim onu. Adam ayağa kalktı.

- Bana müsaade, artık gitmeliyim, karım merak eder. Sende git evine küçük kızın gönlünü al, belki o küçük kız şimdi evde ağlayıp duruyordur.

- Bülent de ayağa kalktı. Kuvvetlice elini sıktı.

- Sizi tanıdığıma çok memnun oldum. Elini bıraktı koluna girdi. Yolun karşısındaki pastaneyi gösterdi. 'Hadi gel eşin için şuradan çikolatalı pasta alalım,' dedi. Pastayı aldılar. Adam hayatında ilk defa karısına yaş pasta götürmenin mutluluğuyla, bin bir teşekkür ederek evinin yolunu tuttu. Bülent de pastanenin yanındaki manavdan karısının en sevdiği meyvelerden aldı. Evine geldiğinde karısı şişmiş gözlerle mutfak masasında oturmuş su içiyordu. Bülent hiç konuşmadan meyveleri büyükçe bir tabağa döküp yıkadı, sonra eşinin önüne koydu.

- Bunlar dünyanın en şanslı meyveleri, dedi. İnci hiç konuşmadı.

- Sorsana 'niye' diye. İnci kızgın kızgın:

- Niye? Diye sordu.

- Çünkü dünyanın en güzel ve en tatlı kadının midesine gidecek, dedi gayet ciddi bir ses tonuyla. İnci şaşırmıştı. Bir anda yüzünün ifadesi yumuşamıştı.

- Bunlar senin sevdiğin meyveler, senin için aldım.

- Hayret bir şey! Her zaman kendi sevdiğin meyveleri alırdın. Benim hangi meyveleri sevdiğimi iyi hatırlamışsın. Aslında bu beklediğim istediğim birşeydi. 'bak senin sevdiğin meyveleri aldım' Ama şimdi kıymeti yok. Çünkü sana çok kırgınım, meyve alarak gönlümü alamazsın.

- Özür dilerim seni kırdığım için. Sonra Bülent yere diz çöktü.

- Cezam neyse razıyım. Ama bir tek şey istiyorum senden. Seni delice seven bu adamı senden mahrum etme.

- Bülent yere çömelmiş, boynu bükük bir vaziyette çok komik görünüyordu. İnci kıkır kıkır gülmeye başladı.

- Affetmek o kadar kolay değil. Bakalım hangi cezalara katlanabileceksin, dedi. Bülent işte o zaman ona muzip muzip bakan eşinin içinde sakladığı küçük kızı gördü.

Bundan sonra her şey daha farklı olacak diye düşündü

Canadada Sucuklu Kuru Fasulye

2008-09-21T19:42:00.000-06:00

Bir pazar gunu nasil gecer burda...Pazar gunu dinlenme gunudur, keyif yapma, yan gelip yatma gunudur, ama haftalik yemekler, temizlik, camasir, derleme toplama gibi ek isler de keyifle yapilir...Evim, 'Evim' gibi koktu bugun...Sucuklu kuru fasulye, sehriyeli pilav ve firinda pancar yaprakli, ispanakli borek...Yemekleri atese koymustum, boregide firina yerlestirdim ve indim camasirhaneye...Geri dondugumde bir anda kendimi Bodrumdaki evimde hissettim, kokular cok guzel geldi cunku...Insan gurbette olunca kurufasulyeye bakinca bile gozleri doluyo...Belkide M.E.T sizliktendir gozlerimin dolmasi...Az kaldi askim az yaaa sabir...Hadi gelin birlikte bakalim neler yapmisim bugun...
Once sirin balkonumda yavas yavas soguklasan sonbahar havasini icime cekerek kahvalti sonrasi sigara keyfi yaptim...

Ardindan manevi kizimla biraz oynastiktan sonra sira geldi soganlari ve sucuklari kavurmaya....

Birde fasulyemizi ekledik al sana harika bir sucuklu kuru fasulye, ama beklemek lazim biraz helmelensin...

Sehriyeleride kavurduk...

Ohhhh dumani tuten bir sehriyeli pilav...

Birakalimda demlensin ama dimi...

Hmmmm boregimizde pismisssss...

Sira Laundry de...

Iste en sakininden bir pazar gunumde bole gecti..Yarin isbasi...Bakalim bu hafta beni sizi ve hayati ne suprizler bekliyor....

7.EVLILIK YILDONUMUMUZ KUTLU OLSUN

2008-09-01T00:31:00.001-06:00

Bugun taaaaa Istanbullardan aksama dogru ulasan guller gecti elime...Taptaze dipdiri,ask dolu, sevkat dolu...Yanimda degilsin askim ama hucrelerimdesin...Senden once gullerin gelisinin habercisi gibi geldi, seni yanimda hissettim taa icimde, seni kokladim icime ceke ceke...Seninle degil 7 yil 77 bin yil gecirmek, hic yanimdan ayirmamak icin tum dualarim...Sevgilim yildonumumuz kutlu olsun ve sonsuz olsun...Seni cok seviyorum, iyiki varsin, iyiki hayatimdasin...

MOR AYI

2008-08-30T01:06:00.000-06:00

Sikildimmi ne mor'dan...Hani turkuaza takmistim kafayi...Ama ole bir gulumsediki bana uzaktan, rafta yanliz basina boynunu egmis, boynu egik birini ararcasina...Biraz masum biraz muzir...Yakisiklida kerata, boynunda gene kendi rengine uyumlu simlerle bezenmis bir kurdele, deli dolu bir fiyonk.Sanki kavusacak birine, beklemede, hadi hadi der gibi, icinde sakli kalmis cosku birden fiskiracak sanki...Hadi dedi bana, al beni, birileri beni birakti burda yanliz...Taaa uzaktan gordum onu, boynum egik, kafam dumanli, her adimimda geleceksel dusunceler, amaannn bosver sendeler....Oda ne kirmiziliklar cikiyo sanki bedenimde, bosvermekten doktugum kurdesen bana gerimi geliyo ne...aman aman diyorum dusunme, derken yine masum bir bakis atti bana, kafasi yana egik, sirti pembeliye donuk, yukardan sarili bir arkadas dalga gecercesine bakiyor...Yoooo diyorum o benim, sen hasta rengine bak, o masum, catlak mor ayi benim...Tuttum elinden, kafasi dik, gururla bakti ardinda kalan raftaki bos yerine, sarili ayiya, pembeli domuzcuga...Mor Ayi olurmu hic dediklerinden, bir omuz silkti son defa bakarken ardina...Artik yeri benim yanim, 34 yas yolun yarisinda,gecelerimi paylasan, biraz muzir biraz cocuksu biraz masum sevimli suratiyla yanlizligimi paylastigim Mor Ayim...Duyamadim?Adimi ne?E bastan soyledimya MOR AYI....Ikinci el dukkanindan geldi, terkedilmis anilar mekanindan....Simdi yeni anilara kadeh kaldiriyoruz birlikte...Biraz buruk,biraz kirgin,biraz kizgin ama umutla...

SIMDILERDE...

2008-08-19T22:09:00.000-06:00

Hayat cok kisa biliyorum, goz acip kapayincaya kadar geciyor mubarek, ama su yolun yarisi eden yasimda hep seyahat etmek, diger ulkeleri gormek icin yanip tutustum.Ama hayat beni simarik bir cocugun renkli topu gibi bir oraya bir buraya savurup durdu.Top deyip gecme, aslinda o yuvarlak topun nereye nicin savruldugununda bir amaci var, her seferinde GOOOLL diye bagirdimmi? Hayir cogunlukla kendi kaleme yedim topu ama gururla , basim dik genede meydan okudum bu acimasiz oyuna, halami? evet hala meydan okuyorum.Yoruldummu, isyan ettimmi, caresiz kaldimmi EVET...ama her seferinde guclu bir tezahuratla ayaga kalktim.Simdi top burda 'fucking Canadada'gene bir oyunun icindeyim ama bu sefer maalesef deplasmandayim.Simdiye kadar oyun fena gitmedi, berabere sayiliriz ama buda digerleri gibi sonuclanacak ama zaferle ama yenilgiyle, gercek su ki hep deplasmanda kalicak degilimya, evime, koyume, denizime, bos kopek kulubeme, senin begonvilli bahcene, benim begonvilli balkonuma geri donup ayri gecen senelerimizdeki duygularimizi, sevinclerimizi, bir kac saate sigdirmaya calisip soyle bir ozet gecicez.Sonra bu her kahve yada raki balik muhabbetlerimize sicriyacak ve seni bilemem ama benim 'sus cocugum, yapma cocugum, dusersin cocugum' diyecek bir engelimde de olmayacak malesef, o yuzden sohbetler zaman zaman uzayip gidicek, belki yildizlara bakip agliyacagiz saatlerce, belkide kahkaha komasina giricez,yine, yeniden....
Ama simdilik kendimi'AIT' hissettigim bir odam, aileye benzer iliskilerim hatta, kahve sigara muhabettlerinde bulustugum, bana baktiklarinda gozlerinin ici isildayan, kucuk ama yeterli, yanlizligimdan bunalip, dar alanda kisa paslasmalar yasadigim bir avuc kanadalinin icindeyim.Bunlara ek bir kac asyali arkadas var her hafta sonu raki balik muhabbettine zorladigim.Raki varda balik ile beyaz peynir istemek geciyor icimden 'hey garson, yap sole ortaya bir cupra yanina, yaglisindan ezine birde kavun' elim havada asili kaliyor garson geldiginde, sen en iyisimi buzlu sulari tazele...Derin sohbetler, derin konular bogazimda dugumleniyor cogu zaman,hepimiz gurbetten cunku, hepimizin bir aile bir ev ozlemi var,gozyaslarimiz pinarlarimizda bekliyor, bazen bir ezgi bazen bir melodi sebep oluyor akmalarina...
Merak etme arkadasim, senin(sizin) tadin yok bu ulkede, olamazda...Burda yasananlar, kaybolmus tavla zarlarinin yerine baska renkten baska cinsten taslarla tamamlama yapmak gibi...Simdilerde bir ev kiralasam diyorum, soyle en studyosundan,duvarlarini memleketimin turkuazina boyasam, anilarimi salsam sonra duvarlara boylu boyunca, yuzunu, hatlarini, mimiklerini unutacagimdan degil, her eve girdigimde karsilasinlar beni diye...Cokmu agir gelir bu kadar aniyla yuzyuze gelmek zaman zaman, dokunamadan, koklamadan sevmek, yok diyorum ben zaten sekiz senedir annemi boylesine doyunca sevmiyormuyum...Hem zaman cabuk geciyor dedik, bilinmez geri donusum yaklasiyor...Huznun prensesi yanlizliklar prensesi ile kavusacak bir gun, unutulmadan, ayni biraktiklari yerden baslayarak...Evet soylenecek cok sey olsada, icimizde sikisip kalsada her soz, her sozcugun vurgusu, ben zaten biliyorum sen zaten biliyorsun, bir beni birde seni....

IYIKI DOGDUN IYIKI BENIM OLDUN CANIM ANNEM

2008-07-04T23:04:00.001-06:00

Sevgili anne,
Bu sene gene melekler fisildadi kulagima 'Mektup yaz, annene biz goturucez'diye...Hemen aldim elime kagidi kalemi yada klavyeyi...Canim Annecim uzun zamandir gorusemedik, arada sirada ugruyorsun biliyorum ama sana doyamadan kacip gidiyosun.Olsun o kadarcigida bana yeter.Sensiz gecen daha dogrusu sensiz gecen hic bir anim yok ama kokunu duymadigim nefesini isitmedigim, gozundeki nurlu isigi gormedigim yillarin sayisi gittikce artmakta,ama yanlizligimda yanliz birakmadigini hissediyorum.Sen gittin gideli hayatimda milyonlarca sey degisti, cogusu guzel ama azda olsa sikintili gunleri sensiz gecirdigim ve destegini alamadagim icin biraz kanadim kirik. Ama olsun sen bana M.E.T imi gonderdin, o yanimda, sende huzurlu ol...Ben basa cikabiliyorum bu karmakarisik hayatla, gene senle gene sana tutunurak, gene senin ogretilerinle...Ayaktayim, dimdik duruyorum, hayallerim var hayallerimiz var onun pesinden kosuyoruz simdilik. Biliyorum ki bana M.E.T imi en kisa zamanda gondericeksin, ordan desteklerini bekliyoruz, melegim...
Melegim benim, nur yuzlu melegim...Yok yok aglamiyorum, soz verdim aglamamaya, ama azicik burnum sizliyo iste napim, hasretliktendir. Gurbetteyim gene anne, gerci sana gurbetligim her yerde her kosede, saatin her tiktaginda, her gun dogumunda her gun batiminda hatta her tavuk sote yapisimda...Sana hasretiligim her nefesimde, aynaya her bakisimda...Sana benziyorum anne, gittikce sana benziyorum, yaslandikca yuzumdeki ifadelerim, cigzilerim sana benziyor anne...Seni ozledikce aynaya bakiyorum anne...
4000-5000 milyonlarca defa anne demek geciyor icimden, sana anne demek, haykirmak, tam 8 senedir sana ANNE demedim anne...5 Temmuz gunlerin en guzeli, sen dogdun, iyiki dogdun da annem oldun...Ben cok sansliyim senin gibi bir annem oldugu icin...
Anne kelimeler bogazimda dugumleniyor, cok uzun yazamadim kusura bakma ama seni cok ozledim anne, dogum gunun kutlu olsun...Betoyu op benim icin, babamada cok selam soyle emi, gerci her gece bir yolunu bulup bana ugruyo ama olsun sen genede op onu...
Buda benden sana hediye olsun sevgili annecim...
Zeki Murenden..sen seversin...

Blogum 13 aylik olmus...

2008-07-04T22:55:00.000-06:00

Sevgili gunlugum yanlizligimi paylastigim, karanlik,issiz gecelerimin en yakin dostu BLOGum 1 yasinda olmusta benim haberim bile yok...Kusura bakma gunluk baska memlekette olmamin vermis oldugu ve ozlemlerimin su ara cok tutustugu bir yangin donemimdeyim, en vefali dostumu seni unuttugum icin cok uzuldum...Ama hic bir sey icin gec degildir dimi...
IYIKI DOGDUN CANIM GUNLUGUM...

PRIDE FESTIVAL

2008-06-19T18:36:00.000-06:00

Evde oturmus ne yapsam ne yapsam derken...Gay & Lesbian Festivaline gitmeye karar verdim.Nede olsa okuldan arkadaslarda orda olacakti...Kalktim giyindim ama malesef Bob Marleyimi yanima almamisim, nasil olurda almam dedim kendi kedime,cunku renkler bu festivale cok guzel uyuyordu,hayiflana hayiflana otobus duragina dogru yurumeye basladim.Evim downtown'dan cok da olmasa azcik uzak ama daha buradan yani Westmount dan baslamisti degisik tipler sokaga dokulmeye,downtown'a yaklasirken bu neseli ve umarsiz topluluk yogunlasmisti...Corona duraginda indim ve metro kapisinda bizimkileri beklemeye basladim,etraf dakikalar gectikce renklenmeye baslamisti...Bu kadar neseli,eglenceli bir topluluk bir daha goremem heralde.Sadece Gay&Lesbiyen yoktu ortalikta, Gogus Kanseri Koruma Dernegi,Insan Haklari Dernegi, Edmonton Baris Dernegi ve bu sehire bagli ne kadar comminity varsa hepsi yollara dokulmustu ve elele din,dil,irk gozetmeksizin uzun ve eglenceli bir yuruyus yaptilar,bizde katildik tabiki her ne kadar koreliler cok hoslanmasalarda genede kendilerini o ahenkli yuruyusun icinde buldular...Daha sonra Churchill meydaninda buyuk bir organizasyon ile konserler,soylesiler,danslar ve gosteriler iceren bir parti yapildi...Fazla soze gerek yok buyrun sizde gorun...

TELUS World of Science/Body Worlds

2008-06-13T21:12:00.000-06:00

Bugun okul gezisi vardi.Telus world of science denen merkezde dunyanin cesitli yerlerini dolasarak sunum yapan 'Body Worlds'.Cok ilgincti,ilk once midem kaldirmaz dedim ama iyikide gitmisim,M.E.T olsaydi kafayi yerdi heralde.Bir grup insan oturmuslar dusunmusler tasinmislar ve bu ise kalkismislar...Burada gordugumuz hersey gercek insan vucuduydu, olu ve bagislanmis bedenlerin derileri soyularak ardindan bir cesit sivi verilerek ve islemden gecirerek bizlere sunulacak hale getirmisler...

Tum sinir sistemimiz, kas sistemimiz,ic organlar,kanserli vucutlar,saglikli vucutlar,dilim dilim kesilmis insan vucutlari,kemik sistemimiz, muhtesemdi,heleki cok etkilendigim birsey uc aylik bir bebek embriyosu vardiki iste o an Tanrim dedim, sana nasil inanmazlar,bu kadar guzel bir sistem nasil isler,minicik ama minicik kemikler sivisal ama olusmaya henuz baslamis beyindeki kilcal damarlar,kaburga ve kalp,hepsi seffaf sanki balik gibi,yani kelimelerle anlatamam,muhtesemdi.Birde vucudumuzun kan dolasim sistemine hayran kaldim,anlatilacak gibi degil.Icerde resim cekmek yasakti,resimler netten ama bakarken bilinki bu vucutlar bir sebepten olmus ve fen bilimi icin bagislanmis bedenler...

http://www.bodyworldsedmonton.com/
Bu linke tikladiktan sonra sayfanin altinda video var.Lutfen seyredin...

Kultur soku...

2008-06-13T20:35:00.000-06:00

Bu kadar duzenli bir hayat istiyormuyum...Her sabah kurulmus saat gibi saat 7.00 de kalkip msn'imi acip belki online bir arkadasim vardir hevesiyle, gozumun capagiyla laptopun onune oturmak, giyinip,disleri firlacamak,istemesemde kahvalti turunden bir seyler yemek zorunda olmak (cunku metobolizmami calistirmak zorundayim), saat 9.00 da evden cikmak ve evin onunden hersabah sasmadan saat 9.07 de gecen ilk otobusume binmek, uc durak sonra inip, yaklasik 30 saniye isiklarda bekleyip diger otobus duragina 9.15 te ulasmak be 9.22 de downtown otobusune binerken artik tanimis oldugun bayan otobus soforu ile selamlasmak.Artik o kadar taniyorsunki kadinin ifadesinden evde yada iste bir sorun oldugunu yada ogun cok neseli oldugunu hissedebilmek.Otobuste ayni insanlarla karsilasmak,arkada kosede otobusun icinde yemek yasak oldugu icin saklaya saklaya sandvicini yiyen koreli hatunla cok soguk bir selamlasma yasamak, saat 9.25 te Tim Horton's icindeki ise giderken kahve almaya calisan uzuuunnn kuyrugu gozetlemek hatta icinden bukadar uzun kuyruk olmasaydi bende alirdim demek,cunku downtown boyunca ve otobus yolcugu boyunca sokak buram buram kahve kokar,canin cekmistir bir kere...9.28 te otobusten inip 9.29 da isiklarda yaklasik 17 saniye bekledikten sonra okulun binasina ulasmak ve derin,keskin,ic giciklayan kahve kokusuna dayanamayip okulun altindaki kucuk cafeden 'one regular coffee' almak,alirkan hintli ama cok hos Sam'e ve esine o gunku hislerinden bahsetmek,cunku sorulmustur neseyle 'Helloooo,how are you today Mec'kacarin yok,sinirin bozuk olsada konusacaksin ve bu ufak sohbet yuzunde bir gulumseme birakacak ve saat 9.31 de derste olmak,neseyle karsilanmmak..............Bu saatler asla sasmiyor.Okul sonrasi zaman zaman zamanlamada sekmeler olurken genede hayat ayni rutinlikle devam ediyor.Muhakkak gunde minimum 1 kisi yolumu cevirip 'Bob Marley'imi sorarak saskinlik geciriyorlar,agizlarinin sulari akarak beni seyrederek yollarina devam ediyorlar.Bende sanirim bu ilgiden hosnut oldugum icin hergun 'Bob Marley'imi yanimda tasiyorum.Biliyorumki bu duzen M.E.T in gelmesiyle bozulacak bir sure sonra tekrar ayni rituele donucek...Peki bu kotumu; Bence hayir, guvende hissediyor insan,ne olursa olsun otobusunun o saatte geliceginden eminsin,biliyosunku okuluna yada isine zamaninda yetisiceksin...Peki simdi orda neoluyo, sevgili Melek uyuyamamaktan bahsetmis ve hayatinin birkac gunlugunude olsa duzeninin bozuldugundan, dost sohbetleri,barbeku ve biraz alkol...Karmasik zamanlama,tutarsiz saatler, arada yakalanan zamanlarda dostlar, iki arada bir derede deniz ve tatil, bos zamanlara sikistirilmis etkinlikler, vucudun dengesini bozan asiri alkol,cilginliklar, cigirmalar,kaliteli muzik...Ikisi arasinda kaldim,ikiside guzel,sanirim kultur sokunun ikinci evresindeyim ama daha vaktim var cunku bu kultur soku denen sey 3 evreden olusup sonunda kendini 'Homesick'lige birakiyor...Hergun saat 12.00 de oglen yemegi yemek hayatta yapmayacagim birseyken simdi oglen olsada hepberaber yemek yiyip, sefertaslarimizi birbirimize uzatip yemeklerden tatmak,eglenmek...Aksam 5.00 te aksam yemegini yemek sonra saat 9.00 biraz meyve dahada acikirsan ilik bir sut yada bluberry'li yogurt ile gunu tamamlamak.Hergun yeni bir duygu yeni bir mekan yeni aliskanliklar kesfetmek...Sigara ictigim balkonumda kuslarin haberlesmesini dinlemek ve yanlizlik.....

TESOL

2008-06-03T19:11:00.000-06:00

Burasi South Korea..Burasi olabilir mesela...

Sanirim gene karar asamalarindayim(iz).Birazda bay M.E.T ten haber bekliyorum...Cunku onun vize probleminin cozulmesi ile alakali bu kararlar...Ama soylede bir gercek var, biz sevgili M.E.T ile Canada'ya yerlesme kararini dunyayi dolasabilmek icin vermedikmi?Biraz ozgur olmak,diledigince yasamak icin.Turkiyedeyken gidebilme imkaninin olamayacagi yerlere ulasabilmek icin...Sanirim ben bunun cozumunu buldum...Simdi size biraz TESOL dan bahsedeyim.Eger en az lise diplomaniz varsa ve 2450 cad iniz varsa sizde dunyadaki 85 ulkeden ya herbirinde(omrunuz yeterse) yada sectiklerinizde ingilizce ogretmeni olarak calisabilir ve cevreyi taniyabilirsiniz...Bugun bu diploma programini arastirmak icin bayagi bir otobus tecrubesi atlatarak okulun bulundugu yere gittim ve gerekli bilgileri aldim.Dedigim gibi 2.450 canada dolarini veriyosunuz 1 haftalik bir egitimden geciyorsunuz sonra diplomaniz elinizde ve size garantili is teklif ediyorlar...Sonradan online tamamlamaniz gereken bir kac spelization var ama olsun onlari gittiginiz ulkedende tamamliyabiliyorsunuz.

Yada burasi Malezya...

Bu ulkeler arasinda Turkiyede var, eger geri donmemiz icab ederse ordada is bulabilirim ozellikle 6 senedir ayri kaldigim tekstil piyasasina donmemek icin...Ayrica sevgili M.E.T te benle gelebiliyo...Ben daha ne isterim...Dunyayi sevgilinle doya doya dolas,arada ucakta falan dogum yapabilirimde tabi..eger nasipte bebek sahibi olmak varsa...Fenami bebe de dunya vatandasi olur bolelikle...Simdi makale yazmam gerekiyo...odevim var...Ama kararlar kararlar ve kararlar tamda terazi burcu olarak bana gore yani karar vermek..HIC VEREMEMKI....(Melek allahaskina cildirma,bak sende bizimle dunyayi dolasiyo olursun iste,yuvana don deme bana.....Ama su French Kiss teki ucak seysi vardiya artik ona gitmen farz olur heralde)

Bin Dost..

2008-05-21T00:49:00.000-06:00

Ben ne sansliyim biliyormusunuz, asagidaki dost yazisini itaf edebilecegim cok dostum varmis benim..Arkadas degil dostlarim varmis...Ben bunu zaten biliyodum ama simdi daha bir anladim...Her gece yataga yattigimda kalp atislarimda varliklarini hissedip,yanlizligimi paylastigim tum dostlarim,yanimda oldugunuzu o kadar iyi biliyorumki, hissedebiliyorum hepinizi ayri ayri...Iyiki varsiniz, sizi cok seviyorum...Ve asagidaki metni size armagan ediyorum...

Bir Dost...Can Dundar

2008-05-21T00:47:00.000-06:00

Saate bakmaksızın kapısını çalabileceği bir dostu olmalı insanın...
"Nereden çıktın bu vakitte" dememeli, bir gece yarısı telaşla yataktan fırladığında;
"Gözünün dilini" bilmeli; dinlemeli sormadan, söylemeden anlamalı...
Arka bahçede varlığını sezdirmeden, mütemadiyen dikilen vefalı bir ağaç gibi köklenmeli hayatında; sen, her daim onun orada durduğunu hissetmelisin. ihtiyaç duyduğunda gidip müşfik gövdesine yaslanabilmeli, kovuklarına saklanabilmelisin.
Kucaklamalı seni güvenli kolları,
...dalları bitkin başına omuz, yaprakları kanayan ruhuna merhem olmalı...
En mahrem sırlarını verebilmeli, en derin yaralarını açıp gösterebilmelisin; gölgesinde serinlemelisin sorgusuz sualsiz...
Onca dalkavuk arasında bir tek o, sözünü eğip bükmeden söylemeli, yanlış anlaşılmayacağını bilmeli.
Alkışlandığında değil sadece, asıl yuhalandığında yanında durup koluna girebilmeli.
Övmeli alem içinde, baş başayken sövmeli ve sen öyle güvenmelisin ki ona, övdüğünde de sövdüğünde de bunun iyilikten olduğunu bilmelisin, "hak ettim" diyebilmelisin.
Teklifsiz kefili olmalı hatalarının; günahlarının yegane şahidi...
Seni senden iyi bilen, sana senden çok güvenen bir sırdaş...
Gözbebekleri bulutlandığında yaklaşan fırtınayı sezebilmelisin.
Ve sen ağladığında, onun gözünden gelmeli yaş...

* * *

Böyle bir dostum var benim.
Pek sık görmesem de hep yanımda olduğunu bildiğim, yalansız riyasız dertleşebildiğim.
Kuşağımın en iyisiydi hilafsız...
Beraber okuduk, birlikte koştuk son 20 yılın amansız parkurunu...
Katılasıya ağladık, doyasıya güldük yol boyu... Ekmeğimizi ve acılarımızı bölüştük. Çocuklar doğurduk, büyükler gömdük.
Sonunda yara bere içinde oraya buraya savrulduk.
Buluştuk geçenlerde...
Bitaptı; kayan bir yıldız kadar ışıltılı, bir o kadar yorgun:
"- N'apıyorsun" diye sordum.
"- Seyrediyorum" dedi; "çaresizce, öfkeyle, şaşkınlıkla ama sadece seyrediyorum".
Seyrettiği; kuşağımızın en kötülerinin, pespayelik yarışında ipi ilk göğüsleyenlerin zirveye hak kazanmalarındaki akıl almaz gariplikti.
İyiliğin ve ustalığın bu kadar eziyet gördüğü, kötülüğün ve yeteneksizliğin bunca ödüllendirildiği bir başka coğrafya var mıydı acaba?
Okuldaki ideallerimizden, gençlik coşkumuzdan söz ettik bir süre; tozlu raftaki bir kitabı yıllar sonra merakla karıştırır gibi...
Ülkemizin kaderini değiştirmeye azimliydik mezun olurken; lakin karanlığını boğmaya yemin ettiğimiz ülke, karanlığına boğmuştu bizi...
Pazarda görsek tezgahından meyve almayacağımız adamların cenderesinde bir ömür geçirmiş, tünelden çıkış sandığımız ışığın, üstümüze gelen kamyonun farı olduğunu çok geç fark etmiştik.
Velhasılı ne sevebilmiş, ne terk edebilmiştik.
Krizde geçmişti bütün gençliğimiz; ve şimdi çocuklarımıza tek devredebildiğimiz, çok daha ağırlaşmış bir kriz...
"- İşte" diye iç geçirdi kadim dostum, "...bunları seyrediyorum bir kenardan sessizce..."

* * *

İşte en çok da böyle zamanlarda bir dostu olmalı insanın...
Yıllarca aynı ip üstünde çalışmış, cesaretle ihanet arasında gidip gelen bir salıncağın sınavında birbiriyle kaynaşmış iki trapezci gibi güvenle kenetlenmeli elleri...
"Parkurun bütün zorluğuna rağmen dostluğumuzu koruyabildik, acıları birlikte göğüsleyebildik ya; yenildik sayılmayız" diyebilmeli...
Issızlığın, yalnızlığın en koyulaştığı anda, küçücük bir kağıda yazdığımız kısa, ama ümitvar bir yazıyı, yüreğe benzer bir taşa bağlayıp birbirimizin camından içeri atabilmeliyiz:
"Bunu da aşacağız!
İmza: Bir dost!.."

Yazmak yada yazmamak iste butun mesele bu...

2008-05-21T00:33:00.000-06:00

Biliyorum,biliyorum...Yazamiyorum...Keyfim yok su ara...Bide yazmaktan korkuyorum, yanlis ifade ederim duygularimi diye,giybet ederim diye...Sonucta ilahi adalate inanan biriyim...Diger adiyla Karma...Yanlis hissetmek istemiyorum,dolayisi ile yanlis karma zincirinede kapilmak istemiyorum...Bende size duygularimi anlatacak bir hikaye ve siir gonderdim...Siirin sahibi Murathan Mungan,evet cok sevmedigim bir yazar ama bazi yazilari guzel...Bu arada kesin megoloman biriymis, nedenmi www.murathanmungan.com a girin...Web design'a bayildim bu arada...Hayat Aslima duyurulur....

HERKEZ VE BIRKAC KISI...

2008-05-21T00:32:00.000-06:00

Yağmur Herkese Yağar
Güneş Isıtır Herkesi
Mevsimler Herkes İçindir
Yalnız Çığ Altında Kalan
Sele Kapılan Her Zaman Birkaç Kişi

Herkes İçindir Aşk Da Ayrılık Da
Yalnızca Birkaç Kişi Ölür Acıdan
Eskiden Ölümle Tartılırdı Ayrılık
Kiminin Hayatı Yalnızca Unutkanlıktan

Her Şey, Herkes İçin Değildir Oysa
Kimi Hiçbirşey Ögrenmez Karanlıktan
Yalnızlığı Kullanmayı Bilmez Kimi
Kimi Ayrılamaz Karanlıktan

Yağmur Herkese Yağar
Ama Çok Az İnsan Tutar Yağmurun Ellerini
Onca Şarkı Onca Film Onca Roman
Ama Sevmeye Yetmez Herkesin Kalbi

Çığ Altında Kalan Sele Kapılan
Aşktan Ve Acıdan Ölen
Birkaç Kişi Dünyayı Başka Bir Yer Yapmaya Yeter
Aslında Onların Hikayesidir Anlatılan
Diğerleri Dinler, Seyreder, Geçer Gider
Geçer Gider Herkes
Hikayelerdir Geriye Kalan.

MURATHAN MUNGAN

Bir Hikaye....

2008-05-21T00:05:00.000-06:00

Bir gün sormuşlar ermişlerden birine: "Sevginin sadece sözünü
edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?" Bakın göstereyim
demiş, ermiş. Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları
çağırarak onlara bir sofra hazırlamış. Hepsi oturmuşlar yerlerine.
Derken tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş ve arkasındanda derviş
kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar. "Ermiş bu kaşıkların
ucundan tutup öyle yiyeceksiniz" diye bir de şart koymuş. Peki
demişler ve içmeye teşebbüs etmişler. Fakat o da ne? Kaşıklar uzun
geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına.
En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan.
Bunun üzerine şimdi demiş ermiş, sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım
yemeğe. Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen ışıklı insanlar
gelmiş oturmuş sofraya bu defa. "Buyurun" deyince, her biri uzun
boylu kaşığını çorbaya daldırıp, sonra karşısındaki kardeşine uzatarak
içirmiş. Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar
sofradan işte demiş ermiş, 'kim ki gerçek sofrasında yalnız kendini
görür ve doymayı düşünürse,o aç kalacaktır. ve kim kardeşini düşünür de
doyurursa o da kardeşi tarafından doyurulacaktır şüphesiz ve şunu da
unutmayın, gerçek pazarında alan değil, veren kazançtadır daima.

BIR MUCIZEYI YASAMAK...

2008-04-25T19:34:00.000-06:00

Aslinda yasadigim tecrubeyi kelimelere,cumlelere dokmem imkansiz...Ama ucundan azicik anlatayim...
24 nisan 2008,saat sabah 5.30,Sabishin sancilari tutmus,hadi bakalim koyulun yola..Herkez sakin,bir ben telase memuru...Corap,coraplarim nerdeydi...Ya kotum nerde peki ya ustume ne giycem...Saatin, Mecda unutma,cunku sancilari sayican...Neyse karda kaymamak kaydiyla arkadan kosturan bir Mecda..Onden zaten Sabish ve Hamdi gayet sakin binmek uzere arabaya...'iyimisin Sabish'.....'iyiyim Mecda'sorgulamasi kimbilir kac kere tekrarlandi bilmiyorum...Hastanede gule oynaya baslayan tecrube ogleden sonra saat 2 sularinda iskenceye donusmustu..Tabi daha cok Sabiha icin ama elim kolum bagli oldugundan ayni kasilmalari ve nefes alip vermeleri aynen bende yasadim...Ona destek oldum,hemsirenin yonlendirmesi ile sakinlestirmeye calistim.Burda oyle sandiginiz gibi degil dogumlar yada benimde sandigim gibi...Canim acir,ben sezeryan olayim deme sansiniz yok walla...Bir sorun olmadikca normalinde normalinde dogum yasiyorsunuz...Yasadik...Takiiii bebek basi gorunene kadar yaninizda size meditasyon yaptiran hemsirelerin haricinde kimse yok..Son anda gelen ve daha cok anne ile ilgilenen bir doktor vardi ortada...Ama tum asamalari,saniyesi saniyesine hatta salisesi salisesine kadar yasadik..Hamdi ben ve Sabiha...

Veeee bebek belirince birden,tanrim sen ne kadar buyuksun ve yucesin,demekten alamiyorsunuz kendinizi...Korkarim dedim gorursem eger,korktumda,yapamam dedim ilk once ama o bebegi gorunce gobek bagiyla bagli daha annesine, dogaclama baslayan katilarak aglama hissi sariyor bedeninizi..Saatlerce agladim bu mucizeye,yasadigim tecrubeye.Birde ben dis kapinin dis mandali bir yakin arkadas iken yasiyorsam dedim bu duyguyu kimbilir anne-baba ne hisseder..Tarifi yok bunun,tasvir edilemez bir sey bu...Korkmuyorum artik,yada yapamam diyemiyorum cunku doganin nasil bu kadar guzel kurgulandigini ogrendim...O inanilmaz sancilarin arasinda bedenin nasilda dinlenmeye cekilip bir dahaki sanciya nasil hazirlandigini ve guc kazandigini gordum...Evet evet korkmuyorum cunku doga ve varolus gercekten kurallarina uyulasi bir bicimde cesaret gostereceginiz ve korkmayacaginiz bir denge...Bu dengenin zaten farkindaydim ama farkindaligima farkindalik kattim...Ey yuce tanrim,varolduguna tapindigim ey guzel Allahim,ne olur bende dahil,bu duyguyu yasayamamis yada henuz yasamamis tum kullarina bahset...Bu duygudan bizi mahrum birakma...

Veeee saat 18.14 u gosterirken topac gibi bir Mehmet bebegimiz oldu...Inanilmaz guzel,saf,narin,hassas,mis gibi.Hemsire dediki gel,al bebegi,yikamaya gidicez..Bana emanet,kendimle gurur duyuyorum...Bebegimizle gurur duyuyorum,annesiylede gurur duyuyorum...Aunt Mecda dediler bana,yikadik,olctuk bictik,kontrol ettik...Acikmisti,parmagini emmeye calisiyordu...Ikimiz yanlizdik,bakistik,konustuk,koklastik doyasiya daha annesine gitmeden...Ne sansliyim...Kurguya dikkat edelim,dogdu acikti ve elini aradi emmek icin...Bu nasil birseydir anlamadim ve zaten anlatamadimda,yazamadimda...

M.E.T` IME HITABEN....

2008-04-25T19:00:00.000-06:00

Ayrilik bu kadar mi etkili olur askin depresmesine...Ozlem bu kadarmi girtlaginda tikanir kalir,burnunda bir siziya donusur...Askin sicakligi bu kadarmi icini isitir insanin bu sogukta..Gozler bu kadarmi bos bakar hayata,herseye...Gordugun, duyduyun, hissettigin seyler bu kadarmi anlamsiz gelir...Yoksa mesafemi bunu tetikleyen...Ama kalbim M.E.T diye atmaktan baska bir sey yapmiyor...Seni sevdigimi ver gun daha da cok sevdigimi ve aslinda sana sahip olmakla, bu duyguyu hissedebilmekle bile ne kadar sansli oldugumu biliyormusun...

Bak Ahmet Altan nasilda guzel anlatmis Ozlemeyi....

Birden özleyiveriyorsunuz...
Çoktan unuttuğunuzu sandığınız
ya da yalnızca bir kere karşılaştığınız
ve özlemek için yeteri kadar tanımadığınız birini
bir sabah çılgınca özleyerek uyanıyorsunuz.

Rüyalarınız, içinizdeki o gizli, esrarını ele vermez büyücü,
siz çarşaflarınızın arasında,
bütün tehlikelerden uzak,
güvenle yattığınızı sandığınız bir anda,
usulca ruhunuza sokulup,
sizden habersiz oralara yığılmış cephanelikleri
birer birer ateşleyiveriyor.
İnfilaklarla sarsılarak uyanıyorsunuz.
Hayatınızda olmayan birini hayatınıza almak,
ona dokunmak,
onun sesini duymak için kıvranırken buluveriyorsunuz kendinizi...

Özlemek, o yakıcı istek,
bilinen herşeyi ve önem sırasını değiştiriveriyor.
Özlediğiniz ise çok uzaklarda...
Yanında olmasını istediğiniz halde
yanınızda olmayan bir tek kişi,
yanınıza bile yaklaşmadan,
hatta onu özlediğinizden
ve onu istediğinizden haberdar bile olmadan,
bütün hayatı,
bütün görüntüleri eritip
başka kılıklara sokuyor

EBELEMECE...

2008-04-25T18:57:00.001-06:00

Kendimi ebelemece oynar gibi hissediyorum...Sanki M.E.T beni ebeledi ben onu derken birde bakmisim Edmontondayim..Ama geriye bakmamisim bir turlu, ebelemeyi unutmusum gibi geliyor...Hey hadi saklambac oynayalim o zaman...M.E.T o zaman bana sobe dermi?

Dun ve Bugun...

2008-04-19T12:42:00.001-06:00

Dun

Bugun
Birden kar yagmaya basladi,ben cok mutluyum tabi kari uzun zamandir gormedigim icin...

Pilsiz Fotograf makinem...

2008-04-14T19:08:00.000-06:00

Tim Horton's da kahve icerken resim cekmeye calisirken yakalandim...

Ya cok takihsizimki malesef sevgili eski dostum Canon powershot makinem maalesef pilsizlikten agliyor...Dolayisi ile daha henuz hic bir resim cekemedim..Sabishin fotograf makinesi ile bir kac poz cektik ama en sonunda dun Safeway'den pil aldim ama onlarda bitik cikti simdi zatalileri sarj oluyorlar...Az daha sabir size hergun foto koyarim umarim piller calisirsa tabi...Bu arada bugun okula basladim,cogunlugu cekiklerle dolu bir okuldayim ama allahtan hocalarim cok iyi,Advanced leveldayim, ve extradan Listening ve Conversation dersleri aliyorum,hocalar kanadali ve cok sekerler ve muhtemelen Gayler...Ama onlarin vurgulu ses tonlari ile cok iyi anliyabilegim muhabbetler oluyor.Burda hava cok gec karariyor su anda saat 9.30 u buluyor kararmasi ama yazin gece 11i buluyormus.Biraz tuhaf geliyor kulaga ama olsun alisicaz artik.Dun hava cok sicakti ve kirlarda barbeku yapmaya gittik, bugunde gune cok sicak basladik ama oglen 1 saat kadar kar yagdi sonra gecti gene gunluk guneslik.Zaten anliyamadigim burdaki hatunlar parmakarasi sipidiklarla ve corapsiz kisa eteklerle dolasiyorlar,dikkatinizi cekerim bugun disarisi 3 dereceydi ve millet boyle dolasiyordu...Gerci ic mekanlarda bende tshirtle dolasiyorum ama o kadarida fazla yani.Yakinda yeni evimize tasinicaz yani aslinda Sabishler tasinicak ama bende bir odasindan sebeplendigim icin evimiz oldu tabi...Cok seker bir ev...Umarim sevgilim M.E.T de tez zamanda gelirde bizde kendi yuvamizi kurariz...Burdaki tek eksigim M.E.T im,baska sorunum yok....

Sabishlerin yeni evinin onunde yapilacaklari konusurken,ben acaba Sasha'ya ne anlatmaya calisiyorum anlamadim...